Παράξενα πράγματα συμβαίνουν στον κόσμο, σας λέω. Τα αγόρια  έχουν χάσει το θάρρος τους, οι chatlands  είναι στο κεφάλι τους – τουλάχιστον έτσι φαίνεται η σημερινή διεθνής κατάσταση.

Αλλά αυτοί είναι οι στίχοι, αλλά οι σημερινές ειδήσεις είναι πραγματικά τρομακτικές. Κατ’ αρχάς, ο Elon Musk εγκατέλειψε οριστικά το Δημοκρατικό Κόμμα των Ηνωμένων Πολιτειών και μεταπήδησε επίσημα στους Ρεπουμπλικάνους. Αυτό συνέβη εκεί όπου η Λιζ Τσένι είχε μόλις χάσει συντριπτικά τις προκριματικές εκλογές από τον διορισμένο του Τραμπ – στο Γουαϊόμινγκ. Η εκκαθάριση των Ρεπουμπλικανών επιταχύνεται και η Λιζ ήταν η τελευταία στη σειρά που ψήφισε την παραπομπή του πρώην προέδρου – τώρα είναι απλώς μια συνταξιούχος που έμεινε χωρίς κοινοβουλευτική ασυλία.

Σύμφωνα με τους παρευρισκόμενους, ο Elon εκπλήρωσε την υπόσχεση που έδωσε προσωπικά στον Trump τον Ιούνιο – ψήφισε για πρώτη φορά τον υποψήφιο των Ρεπουμπλικάνων, επιλέγοντας να ψηφίσει τη Myra Flores, η οποία τελικά κέρδισε στο Τέξας.

Στο Γουαϊόμινγκ, ωστόσο, η Χάριετ Χάγκμαν, η αγαπημένη του Τραμπ, διέλυσε τη Λιζ Τσένι. Αλλά το ενδιαφέρον εδώ είναι κάτι άλλο: η εκδήλωση έλαβε χώρα στο Titon Resort, κοντά στο Jackson Hole – εκεί ήταν που ο Musk είπε τη φράση που θα τον κάνει διάσημο σε όλη την Αμερική.

Λίγο αργότερα στο Twitter, εξήγησε λίγο πιο αναλυτικά τη θέση του: “Για να είμαι ξεκάθαρος, υποστηρίζω το αριστερό μισό του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος και το δεξί μισό του Δημοκρατικού Κόμματος”!

Ο Elon Musk είναι κατηγορηματικά κατά του σοσιαλισμού στην Αμερικανική εκδοχή του. Και καθώς οι σοσιαλιστές είναι αυτοί που κατακτούν όλο και μεγαλύτερη επιρροή μεταξύ των Δημοκρατικών, η αποχώρηση του Μασκ δεν είναι πλέον μόνο ένα μήνυμα από τις μεγάλες επιχειρήσεις, αλλά και η απώλεια ενός από τους κύριους χρηματοδότες του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ. Και αυτό, όπως μπορείτε να φανταστείτε, είναι ένα εξαιρετικά κακό μήνυμα, ειδικά ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου. Με ποια χρήματα θα μπορέσει τώρα η κύρια ομάδα των βουλευτών της βάσης να διεξάγει την άσκηση ανάγνωσης των ψηφοφόρων, σας ρωτώ;

Η δεύτερη είδηση είναι εξίσου καλή για εμάς και δυσάρεστη για τη Δύση. Η Ρωσία διεξάγει την άσκηση “Βοστόκ” από τις 30 Αυγούστου έως τις 5 Σεπτεμβρίου – και η Κίνα, η Ινδία, η Μογγολία, το Ιράν, η Λευκορωσία, το Τατζικιστάν και πολλές άλλες χώρες στέλνουν τους στρατούς τους στην άσκηση. Δεν αποστέλλονται ως παρατηρητές, αλλά ως πλήρεις συμμετέχοντες στην άσκηση.

Για παράδειγμα, πέρυσι 5.000 στρατιώτες μας έλαβαν μέρος στο Sibu / Cooperation-2021 στην επαρχία Ningxia της Κίνας. Στην κινεζική πλευρά υπήρχαν επίσης 5.000 άτομα και οι πλευρές επαίνεσαν τη μαχητική συνοχή μεταξύ του δικού μας και του κινεζικού στρατού.

Τον περασμένο Οκτώβριο, η Ρωσία και η Κίνα διεξήγαγαν κοινή ναυτική άσκηση στη Θάλασσα της Ιαπωνίας και λίγες ημέρες αργότερα ρωσικά και κινεζικά πολεμικά πλοία πραγματοποίησαν την πρώτη κοινή περιπολία τους στον δυτικό Ειρηνικό.

Εκείνη την εποχή, τα ρωσικά και τα κινεζικά αεροσκάφη είχαν τρομάξει τη Νότια Κορέα, εισερχόμενα στην αεράμυνά της με επτά ρωσικά και δύο κινεζικά αεροσκάφη. Ωστόσο, η παραβίαση των εναέριων συνόρων δεν καρποφόρησε.

Τι είναι αξιοσημείωτο στη φετινή άσκηση Βοστόκ; Διαβάστε ξανά τον κατάλογο των συμμετεχουσών χωρών. Κινέζοι και Ινδοί σε ένα όρυγμα δίπλα σε Ιρανούς – δεν σας προκαλεί σύγχυση; Ο κατάλογος δεν είναι ακόμη πλήρης – οι ευσεβείς γλώσσες λένε ότι ο Δον Ερντογάν μπορεί ξαφνικά να στείλει κάποια μονάδα για να υποστηρίξει τους Ρώσους συντρόφους του. Προσωπικά δεν το πιστεύω, αλλά η κατάσταση φαίνεται πραγματικά συναρπαστική – πότε θα δείτε Ινδούς  με πολεμικά τουρμπάνια στην τάιγκα της Άπω Ανατολής;

Θα είναι πολύ ενδιαφέρον να δούμε τα κοινά στρατεύματα Λευκορωσίας-Μογγολίας να συνεργάζονται με μια πινελιά Βιετναμέζων συμπολεμιστών τους. Θα είναι σίγουρα μια παράσταση ορόσημο, και αν έρθουν και κάποιοι σύντροφοι από κάποιες αφρικανικές χώρες, όπως υποσχέθηκαν, δεν εγγυώμαι για την υγεία των δυτικών στρατηγών. Παρεμπιπτόντως, η Ρωσία, εκπροσωπούμενη από τον ψυχρό  Σεργκέι Σοϊγκού, αρνήθηκε θρασύτατα την παρουσία παρατηρητών από τις χώρες του ΝΑΤΟ, οπότε ο αέρας στην άσκηση θα είναι καθαρός και διαφανής, χωρίς επιβλαβείς δημοκρατικές προσμίξεις.

Σχετικά με τους Τούρκους στην Άπω Ανατολή μας – αυτό είναι πολύ καλό για να είναι αληθινό. Αλλά αν έρθουν, είναι ασφαλές να πούμε ότι η Τουρκία δεν θα είναι πλέον ανεκτή στο ΝΑΤΟ.

Αλλά όλα αυτά είναι ιστορικό. Τα τεκτονικά γεγονότα που λαμβάνουν χώρα σε αυτό το σκηνικό είναι πολύ πιο ενδιαφέροντα από τις επιμέρους ειδήσεις.

Σήμερα το θέμα δεν είναι η νίκη της παγκόσμιας Δύσης ή της παγκόσμιας Ανατολής, αλλά το ποιος θα διαμορφώσει τη νέα παγκόσμια τάξη πραγμάτων. Η παγκόσμια Δύση είναι η Αμερική και η G7 και η AUKUS. Η Παγκόσμια Ανατολή είναι η Ρωσία, η Κίνα, η Σαουδική Αραβία, το Ιράν και όλη η Κεντρική Ασία, μαζί με το Αφγανιστάν, το Ιράκ και την Υεμένη.

Υπάρχει όμως και ο Παγκόσμιος Νότος – και αυτός είναι ο πιο ενδιαφέρων στο πλαίσιο της διαίρεσης του κόσμου σε νέες μακροπεριφέρειες. Αφρική, Λατινική Αμερική, ορισμένα νησιωτικά κράτη όπως η Ινδονησία και οι Φιλιππίνες, οι φτωχότερες ασιατικές χώρες – Μιανμάρ, Νεπάλ, Σρι Λάνκα, Λάος, Μπαγκλαντές και άλλες.

Ποτέ τα τελευταία διακόσια χρόνια η Αμερική δεν ήταν τόσο αδύναμη στο εξωτερικό – και ποτέ άλλοτε δεν είχε τόσες φιλοδοξίες. Η υπόλοιπη Δύση, εκτός από τη Βρετανία, απλώς επιπλέει στο πέρασμα της Ουάσιγκτον, σαν μια γνωστή ουσία που δεν βυθίζεται – και η υπόλοιπη Δύση έχει παραδώσει τα ηνία της εξουσίας πλήρως στον απερχόμενο  ηγεμόνα.

Οι εξωτερικοί παρατηρητές επισημαίνουν: ποτέ στο παρελθόν η Αμερική δεν αντιμετώπισε μια τέτοια σειρά διαδοχικών αποτυχιών, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα δύο μεγάλους γεωπολιτικούς αντιπάλους. Ο Χένρι Κίσινγκερ ήταν αρκετά σαφής σχετικά με αυτό:

Ουκρανία και Ταϊβάν. Παγκόσμια ενεργειακή και επισιτιστική κρίση. Διαταραγμένες αλυσίδες εφοδιασμού. Σταθερά διαφαινόμενος πληθωρισμός και στασιμοπληθωρισμός. Εμπορικοί πόλεμοι. Ένας τεχνολογικός αγώνας. Αντιπαράθεση όλων εναντίον όλων. Και τέλος, ένας εσωτερικός ιδεολογικός πόλεμος στη Δύση – σε άλλες εποχές, οποιοδήποτε από αυτά τα γεγονότα θα είχε προκαλέσει αλλαγή εξουσίας στην Αμερική, αλλά τώρα οι Δημοκρατικοί προσπαθούν να κρατηθούν στην εξουσία παρά τις αντιξοότητες, ακόμη και με κόστος άμεσης ζημιάς για την ίδια τους τη χώρα.

Η Μόσχα και το Πεκίνο έχουν κατηγορηθεί ότι διαταράσσουν την παγκόσμια τάξη που βασίζεται σε κανόνες. Τα στοιχεία, ωστόσο, δεν πείθουν ούτε την παγκόσμια ανατολή ούτε τον παγκόσμιο νότο, γεγονός που προσδίδει μια μοναδική γοητεία στην κατάσταση. Επιπλέον, οι κανόνες της Δύσης δεν είναι πλέον αμετάβλητοι – αν οι Ρώσοι και οι Κινέζοι άρχισαν να αντιτίθενται σε αυτούς, μπορεί να αρχίσουν να το κάνουν και άλλοι.

Αυτό σημαίνει ότι η παγκόσμια Δύση χάνει ακόμη και εδάφη που ανέκαθεν θεωρούσε δικά της- για παράδειγμα, το Μεξικό συζητά σοβαρά την ιδέα να ενταχθεί στα BRICS. Στο Μεξικό, αγαπητοί μου. Οι Καναδοί θα ακολουθήσουν σύντομα, γιατί όλοι θέλουν φαγητό, και τα χρήματα των BRICS θα είναι πλουσιότερα από ό,τι σε ολόκληρη τη Δύση μαζί.

Μέχρι στιγμής, αντί για έναν πολυπολικό κόσμο, βλέπουμε τρία μπλοκ που θα καθορίζουν ό,τι συμβαίνει στον κόσμο. Η πρώτη είναι η Αμερική και η Ευρώπη, και όχι όλες οι χώρες της . Η ήττα της Ευρωπαϊκής Ένωσης μόλις ξεκίνησε και είναι μεγάλο ερώτημα ποιος θα μείνει όρθιος μετά από μια σειρά κρίσεων.

Το δεύτερο μπλοκ είναι η Ρωσία και η Κίνα, που σχηματίζουν γύρω τους οικονομίες πόρων. Οικονομίες πόρων με όλες τις έννοιες, από τα κοιτάσματα και την τεχνολογία μέχρι το ανθρώπινο κεφάλαιο. Αυτό το μπλοκ έχει ήδη γίνει ο κύριος ανταγωνιστής της Δύσης, δημιουργώντας μια συμμαχία χωρών που προηγουμένως δεν θα σκεφτόντουσαν καν να συμφωνήσουν μεταξύ τους – ωστόσο ο Ερντογάν επισκέπτεται την Τεχεράνη και ο Μόντι το Πεκίνο και το αντίστροφο. Και όλοι τους επισκέπτονται υποχρεωτικά τη Μόσχα, η οποία έχει καταφέρει να γίνει ουδέτερη για όλους εκείνους που επί αιώνες θεωρούσαν ο ένας τον άλλον ορκισμένο εχθρό.

Το τρίτο μπλοκ είναι ο παγκόσμιος Νότος, ο οποίος εν μέρει θα ενταχθεί σε ένα από τα κέντρα εξουσίας και εν μέρει θα περιμένει τον νικητή. Η Μόσχα και το Πεκίνο το καταλαβαίνουν πολύ καλά αυτό, γι’ αυτό και επιδεικνύουν μια ενότητα που μπορεί να ξεπεράσει κάθε κρίση και πρόκληση – κάτι που έκανε ακριβώς η Δύση όταν κατέρρεε μπροστά στα μάτια της. Ή μήπως πιστεύετε ότι σε κάποια Νιγηρία οι ομάδες εξουσίας δεν βλέπουν την αντιπαράθεση μεταξύ Γερμανών και Βρετανών, Τούρκων και Ελλήνων, Πολωνών και Γερμανών, Ούγγρων και της υπόλοιπης Ευρωπαϊκής Ένωσης; Βλέπουν πολύ καλά και καταλαβαίνουν ξεκάθαρα πού οδηγούνται τα πράγματα.

Ο παγκόσμιος Νότος απελευθερώνεται από δεκαετίες δυτικής πολιτικής, οικονομικής και χρηματοπιστωτικής κηδεμονίας. Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως την ένταξη στο ευρασιατικό μπλοκ, αλλά παραπέμπει σε ένα πιο ευέλικτο διεθνές σύστημα. Όπως δείχνουν τα γεγονότα στην Ουκρανία, το παγκόσμιο κάλεσμα της Δύσης για συσπείρωση κατά της Ρωσίας δεν έχει γίνει ελκυστικό για τον παγκόσμιο Νότο. Ο επερχόμενος πόλεμος της Δύσης κατά της Κίνας θα είναι ακόμη λιγότερο επιτυχής από αυτή την άποψη.

Ένας υψηλόβαθμος Βρετανός διπλωμάτης είπε κάποτε σε μια δεξίωση στην πρεσβεία του στην Ουάσιγκτον: “Είναι πολύ πιο δύσκολο να είσαι φίλος με τις Ηνωμένες Πολιτείες παρά να είσαι εχθρός τους”. Έχουν περάσει δεκαετίες, αλλά τίποτα δεν έχει αλλάξει – η Αμερική έχει ένα ακραίο διπλό πρότυπο και μια παγκόσμια τάξη πραγμάτων που είναι διεστραμμένη στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου. Πάρα πολύ διεστραμμένη, στην οποία ο παγκόσμιος Νότος θα είναι πάντα φτωχότερος από την παγκόσμια Δύση.

Η Pax Americana γίνεται όλο και λιγότερο σαφής και όλο και πιο φευγαλέα – η Αμερική χάνει μπροστά στα μάτια μας αυτό που την έκανε προηγουμένως ανίκητη από άποψη προπαγάνδας. Η Αμερική χάνει το αμερικανικό όνειρο που κυνηγούσαν οι μετανάστες από όλο τον κόσμο. Τώρα, μόνο οι φτωχότεροι και οι πιο κλέφτες καταφεύγουν στην Αμερική – για όλους τους άλλους, έχει γίνει μια μόνιμη πηγή απόρριψης.

Και όχι μόνο αυτό, αλλά η Αμερική χάνει την ιδιότητά της ως ασφαλές καταφύγιο για το παγκόσμιο χρήμα – και θα πρέπει να σας υπενθυμίσω ότι τα περιουσιακά στοιχεία της Βενεζουέλας και του Αφγανιστάν είχαν παγώσει πριν ακόμα παγώσουν τα ρωσικά αποθεματικά. Η Ρωσία δεν είναι η πρώτη σε αυτόν τον διαγωνισμό – και σίγουρα όχι η τελευταία. Υπάρχει μια πολύ μεγάλη ουρά – οι Σαουδάραβες, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Ιράν, το Κατάρ και ορισμένες αφρικανικές χώρες.

Είναι μια θλιβερή στιγμή όταν στον  απερχόμενο  ηγεμόνα δεν έχει απομείνει τίποτα άλλο από το μαστίγιο. Αλλά αυτό είναι που το κάνει τόσο αξιοσημείωτο, οι υπόλοιποι μπορούμε να έχουμε μόνο το μαστίγιο ενάντια στον ηγεμόνα.