Κλασικό σύνδρομο καταδίωξης χωρίς παράλληλα να αναγνωρίζει οποιαδήποτε ευθύνη στην Άγκυρα για τη σημερινή κατάσταση, κατατρύχει φανερά τον Τούρκο Μεσούτ Χακί Κασίν, επικεφαλής του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων του πανεπιστημίου Istinye της Κωνσταντινούπολης, όπως προκύπτει από τη συνέντευξη που παραχώρησε στο τουρκικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Anadolu (AA).
Ο καθηγητής επιλέγει μια εντελώς βολική και συμβατή με την καθεστωτική ρητορική ερμηνεία για τη σοβαρή διπλωματική σύγκρουση ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Τουρκία, επιλέγοντας ενσυνείδητα να υπερτονίσει και την εσωτερική πολιτική διάσταση του «παιγνίου» στις ΗΠΑ.
Σύμφωνα με την άποψη που εξέφρασε, οι ΗΠΑ επιχειρούν να προκαλέσουν ζημιά στη διεθνή εικόνα της Τουρκίας, με την Ουάσιγκτον να επιχειρεί να κεφαλαιοποιήσει την υπόθεση του πάστορα Άντριου Μπράνσον, ο οποίος κρατείται στην Τουρκία με κατηγορίες σχετικές με «τρομοκρατία», με στόχο τον προσπορισμό πολιτικού οφέλους εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών για το Κογκρέσο τον Νοέμβριο.
(Σημαντική σημείωση DP: Ο Μπράνσον είναι «τρομοκράτης» όπως εκατοντάδες χιλιάδες Τούρκοι, καθώς ο όρος έχε γίνει «λάστιχο», καθώς ο ορισμός που τον συνοδεύει επί της ουσίας, είναι πως «δυνητικός τρομοκράτης είναι όποιος για κάποιον λόγο δεν συμπαθεί τον Ερντογάν»).
Ο Τραμπ, σύμφωνα με τον συνεντευξιαζόμενο Τούρκο καθηγητή διεθνών σχέσεων, επιχειρεί να διευκολύνει την εκλογική του προπαγάνδα, καθώς θα επιθυμούσε να υποδεχθεί τον πάστορα, να τον περιμένει καθώς θα κατεβαίνει από το αεροσκάφος που θα τον μεταφέρει στις ΗΠΑ. Προφανώς εννοεί το εκλογικό ακροατήριο των Ευαγγελικών…
Τον καθηγητή δεν δείχνει να τον απασχολεί καθόλου το ζήτημα ουσίας, αυτό της μη συμβατότητας του ρωσικού συστήματος αντιαεροπορικής και αντιπυραυλικής προστασίας τύπου S-400 Triumf με το μαχητικό αεροσκάφος πέμπτης γενιάς F-35 Lightning II.
Με περισσή αλαζονεία απλά δηλώνει ότι η Τουρκία θα αναζητήσει εναλλακτικούς προμηθευτές, ενώ θα στραφεί δικαστικά εναντίον των ΗΠΑ, προφανώς για αθέτηση συμβατικών υποχρεώσεων, λες και σε μια χώρα με προϋπολογισμό εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων, το να τους επιστρέψει ένα δισεκατομμύριο δολάριο που δαπάνησαν, ή και περισσότερο, θα την προβληματίσει υπερβολικά…
Η αποθέωση της αλαζονείας – ή μήπως «γλειψίματος» του καθεστώτος; – έρχεται όταν ο καθηγητής, χωρίς να συνυπολογίζει τις δυνητικές συνέπειες της οικονομικής κρίσης που απειλεί να την τινάξει στον αέρα, προχωρά σε μεγαλόστομες δηλώσεις – απειλές προς τις ΗΠΑ:
«Η Τουρκία, μαζί με τα 40 δισεκατομμύρια δολάρια αμυντικό προϋπολογισμό και τον έλεγχο της Νοτιοανατολικής Πτέρυγας του ΝΑΤΟ, όπως και επί τριών ηπείρων [σ.σ. DP: εάν δεν πρόκειται για λάθος μεταφοράς των δηλώσεων στην τουρκική στα αγγλικά, ο καθηγητής θα πρέπει να επισκεφθεί… κάποιον ειδικό στα ιατρικά], θα έχει χαθεί για τις ΗΠΑ, οι οποίες δεν θα μπορούν να παραμείνουν στην περιοχή χωρίς την τουρκική υποστήριξη».
Παραπέμπουμε και στα αγγλικά αυτή την αναφορά απίστευτης μωρίας και υπεροψίας, ζητώντας προκαταβολικά συγνώμη από τον καθηγητή εάν υπάρχει κάποιο λάθος στη μετάφραση από την πλευρά των συναδέλφων του Anadolu: «Turkey, along with its $40 billion defense budget and control over NATO’s southern flank as well as three continents, will have been lost to the U.S.».
Στη συνέχεια ο καθηγητής διαμαρτύρεται για το στρατιωτικό υλικό με το οποίο ενισχύουν οι ΗΠΑ τους Κούρδους της Συρίας, τους οποίους ασφαλώς αποκαλεί «τρομοκράτες» και ταυτίζοντας το YPG με το PKK, σε μια πιστή αντιγραφή των θέσεων της τουρκικής διπλωματίας. Η επιχειρηματολογία του είναι απίστευτα γελοία και δεν αξίζει καν μνείας.
Το ενδιαφέρον όμως μας το άφηνε για το τέλος ο κύριος καθηγητής. Οι ΗΠΑ, λέει στη συνέντευξη στο AA, πραγματοποιούν στρατιωτικές ασκήσεις στην περιοχή με σκοπό να μπλοκάρουν τις τουρκικές έρευνες για υδρογονάνθρακες και με τελικό στόχο να εξαφανίσουν την τουρκική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) στην ανατολική Μεσόγειο.
Αυτό που δεν είπε ο κύριος καθηγητής είναι αν έχει κατασκευάσει και δικό του «διεθνές δίκαιο» που να καλύπτει τη συλλογική πεποίθηση πολλών Τούρκων, σίγουρα της πλειοψηφίας, ότι τα πάντα τους ανήκουν, όλοι τους επιβουλεύονται, ενώ εκείνοι είναι προσηλωμένοι οι καημένοι στο διεθνές δίκαιο.
Αυτό που έχουν στο καταφανώς ταραγμένο μυαλό τους, που θα είναι τελικώς υπεύθυνο για ό,τι τους συμβεί προσεχώς, αν και οι άνθρωποι ειλικρινά δείχνουν πως ίσως και να πιστεύουν ότι εξερχόμενοι από το ΝΑΤΟ θα πετύχουν τους στόχους τους.
Το βέβαιο είναι πως συνύπαρξη με τέτοιες χώρες ΔΕΝ μπορεί να υπάρξει. Νομοτελειακά οδηγείσαι στη σύγκρουση, κι ας μην το καταλαβαίνουν. Οπότε περνάμε στο επόμενο κεφάλαιο, το οποίο θα καταγράψει ποιες μεθόδους θα χρησιμοποιήσει καθένας εμπλεκόμενος στην ευρύτερη περιοχή για να αντιμετωπίσει το ενίοτε θανατηφόρο πρόβλημα της αμετροέπειας.
