Την απόλυτη υποκρισία της Δύσης και των ΜΜΕ που σπεύδουν να φιλοξενήσουν κάθε δήλωση του Ερντογάν, την ίδια ώρα που εκείνος έχει τσακίσει κάθε έννοια ελευθερίας λόγου, περιγράφει με τρόπο καταλυτικό η Meghan Bodette στο theregion.org .
Όσα γράφει ξεγυμνώνουν εμάς τους “πολιτισμένους” της Δύσης.
Γράφει:
Κάποιοι ζωγραφίζουν , άλλοι κινηματογραφούν ντοκιμαντέρ. Ορισμένοι μιλούν και γράφουν στα τουρκικά, άλλοι στα κουρδικά. Όλοι κατηγορούνται για διάφορα εγκλήματα κατά του κράτους. Πολλοί κατηγορήθηκαν για τρομοκρατία. Αυτό το μήνα, 237 δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι στα ΜΜΕ στην Τουρκία βρίσκονται στη φυλακή απλώς γιατί έκαναν τη δουλειά τους…
Ο αρχηγός του κράτους που έχει καταστείλει τη Δημοκρατία και τους κατηγορεί , ο Τούρκος πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δημοσιεύει τις απόψεις τους χωρίς καμία κριτική στα δυτικά μέσα μαζικής ενημέρωσης, το προσωπικό των οποίων απολαμβάνει ελευθερίες που οι δημοσιογράφοι στην Τουρκία δεν έχουν πλέον.
Τον περασμένο μήνα, δημοσιογράφοι από το Dokuz8 Haber,το DHA και την Cumhuriyet δέχτηκαν επίθεση από την τουρκική αστυνομία για την κάλυψη της 700ης εβδομάδας ειρηνικών διαμαρτυριών κατά των εξαφανίσεων πολιτών και ο Ερντογάν δημοσίευσε την ίδια ώρα άρθρο στους New York Times.
Το 2017, ένα μήνα μετά τη σύλληψη του ιδρυτή του JINHA Zehra Dogan για την απεικόνιση της καταστροφής του Nusaybin, ο Ερντογάν υποστήριξε ότι η Τουρκία «υπερασπίζεται τις δημοκρατικές αξίες» ,στον Guardian.
Ένα χρόνο πριν, όταν οι δημοσιογράφοι της Cumhuriyet Ceyda Karan και ο Hikmet Çetinkaya διώχτηκαν για την δημοσίευση ενός σατιρικού κινούμενου και ο δημοσιογράφος του JINHA Beritan Canozer κατηγορήθηκε ότι ήταν μέλος τρομοκρατικής οργάνωσης για την αναφορά του στην κρατική βία στο Sur, βγήκε και καταδίκασε ,χωρίς ίχνος ειρωνείας, την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στη Συρία.
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα υποκρισίας ,η Wall Street Journal που του επέτρεψε να αμφισβητήσει την επιχείρηση εκκαθάρισης τρομοκρατικών ομάδων όπως η Hayat Tahrir al-Sham και η Jabhat al-Nusra στην Idlib της Συρίας. Ώρες μετά τη δημοσίευση του άρθρου, οι δυνάμεις ασφαλείας του συνέλαβαν τον Max Zirngast, αυστριακό συγγραφέα και ακτιβιστή που ζούσε στην Άγκυρα – για τρομοκρατικές επιθέσεις…
Ο Zirngast είχε γράψει εκτενώς για την τουρκική πολιτική, τα αριστερά κινήματα, τον κουρδικό αγώνα και το πως οι δημοσιογράφοι αντιμετωπίζονταν ως μεγαλύτερη απειλή για την ασφάλεια ακόμη κι από τους τζιχαντιστές…
Δεν υπάρχει καμία καλή δικαιολογία για ένα ΜΜΕ, να δημοσιεύσει χωρίς κριτική τις απόψεις ενός ηγέτη που στοχεύει τη δημοσιογραφία. Όταν κάθε άρθρο που δημοσιεύεται από έναν τέτοιο ηγέτη, αντιστοιχεί σε μια επίθεση κατά των ελεύθερων μέσων ενημέρωσης, από το καθεστώς αυτού του ηγέτη, η υποκρισία είναι υπερβολικά μεγάλη και το κόστος είναι υπερβολικά υψηλό για να το δικαιολογήσει”…
Και το άρθρο καταλήγει:
“Στη Δύση, όπου η άνοδος της άκρας δεξιάς οδηγεί στην απόρριψη της δημοσιογραφίας και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ αναφέρεται στον Τύπο χαρακτηρίζοντάς τον «εχθρο του λαού», οι οργανώσεις των μέσων ενημέρωσης πρέπει να κατανοήσουν την ευπάθεια και την αναγκαιότητα της ελευθερίας του Τύπου. Οι εταιρείες των μέσων ενημέρωσης υπερασπίστηκαν το αμερικανικό Κογκρέσο για να εγκρίνει ψήφισμα που δηλώνει ότι ο Τύπος δεν είναι ο εχθρός του λαού, χωρίς να αμφισβητούν τον τρόπο με τον οποίο οι ίδιοι πολιτικοί ψηφίζουν υπέρ των ακροδεξιών κυβερνήσεων, όπως το AKP στην Τουρκία , που χαρακτηρίζουν τους δημοσιογράφους τρομοκράτες.
…Οι περισσότεροι αναγνώστες της Wall Street Journal ή των New York Times γνωρίζουν τις απόψεις του Τούρκου προέδρου για την Ουάσιγκτον, την Idlib ή τη δημοκρατία. Είναι απίθανο να γνωρίζουν τις ιστορίες των εργαζομένων στα μέσα ενημέρωσης στα οποία το τουρκικό κράτος επιτέθηκε .
Ένας αναγνώστης που θέλει να καταλάβει τι σημαίνει καθεστώς Ερντογάν θα μάθει απείρως περισσότερα από τις ιστορίες του λαού που έχει στοχεύσει παρά από το ίδιο το καθεστώς. Εφόσον είναι παράνομο στην Τουρκία ένας δημοσιογράφος να γράψει ότι η κυβέρνηση είναι μια «φασιστική δικτατορία», τα ΜΜΕ πρέπει να ακούν τις μειονότητες, τους αριστερούς, τους αντιφρονούντες, τους ακαδημαϊκούς και άλλους που αντιτίθενται στη δικτατορία αυτή – και αρνούνται να εκτυπώσουν προπαγάνδα”.
