Αγγελική Ρόδη-Μπουριέλ (Burriel) DVM, MSc, MSc, PhD, pr. MRCVS συντ. Καθηγήτρια Μικροβιολογίας και Λοιμωδών Νοσημάτων
Διάβαζα πρόσφατα ένα κείμενο από ένα συγγραφέα, ο οποίος έκρινα ότι προσπαθούσε με λόγο καλό και ήπιο, χρησιμοποιώντας μεθόδους ψυχολογίας και φαινομενικά απλή λογική, να πείσει ότι όλα τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής μας οφείλονται στους κυρίαρχους θεσμούς που, εμποτισμένοι με θρησκευτικό ψέμα και πλάνη, αποκτούν κατά την γνώμη του, θεϊκή νομιμοποίηση όταν αποποιούνται τις κοινωνικές ευθύνες τους. Δεν είμαι ειδικός ούτε επί θεμάτων θρησκείας ούτε ψυχής, για να κρίνω το ορθό ή λάθος τέτοιων απόψεων. Αυτό, όμως, που γνωρίζω είναι ότι ως παιδάκι, κοίταζα τα οικόσιτα ζώα μας στα μάτια με περιέργεια, γιατί εκεί μέσα έβλεπα κάτι που με γέμιζε με αγάπη, άρα μόνο αγάπη μπορούσα να τους δώσω όταν τα σφιχταγκάλιαζα.
Με τα χρόνια έχασα την αγάπη που έβρισκε στα μάτια της «άλογης» φύσης, ώστε να την επιθυμώ τόσο για να σπουδάσω κτηνίατρος. Όμως, με κάποιο μαγικό τρόπο, η επιστήμη αυτή με επέλεξα, όσο και αν την αρνιόμουν, μάλιστα τον πρώτο χρόνο ούτε καν παρακολούθησα. Ήταν σαν μια αόρατη δύναμη να ήθελε να μου θυμίσει τη μαγεία της σιωπηλής και άνευ ανταλλάγματος αγάπης, της αγάπης χωρίς ψέματα και υποσχέσεις, την ανιδιοτελή αγάπη που εκχυλίζει μέσα από τη θεϊκή φύση.
Τελικά οδηγήθηκα εκεί που ο Θεός με ήθελε. Συμβιβάστηκα, αρχικά με άρνηση, μέχρι που αναγκάστηκα πρακτικά να αποδεχτώ αυτό που η μοίρα είχε επιλέξει για εμένα. Τότε ήταν που ανακάλυψα ότι είχα εμπλακεί σε μια τρομερά πολύπλοκη και δύσκολη επιστήμη, την οποία τελικά άσκησα στο επιστημονικό της βάθος μόνο ερευνητικά, όσο βέβαια οι διαθέσιμοι πόροι και χώροι μου το επέτρεψαν. Αυτή η επιστήμη μου άλλαξε μια ημέρα την Πίστη μου σε όλα όσα οι πραγματιστές δάσκαλοι μου με δίδασκαν.
Ήταν η ημέρα που άνοιξα για πρώτη φορά την οθόνη του ηλεκτρονικού μικροσκοπίου και άρχισα από ερευνητικό πάθος να ψάχνω για άγνωστη γνώση πολλαπλασιάζοντας τις μεγεθύνσεις του, 10, 20 30 100, 200, 300, 500… χιλιάδες φορές! Αντικρύζοντας τις περίπλοκες δομές μικρομορίων από τα τρισεκατομμύρια που απαρτίζουν ένα κύτταρό μας, που μας είναι όχι μόνο αόρατο, αλλά, ακόμη και τώρα, ελάχιστα γνωστό και ας διατείνονται κάποιοι ότι πλησιάζουμε την απόλυτη γνώση, αναφώνησα σε απόλυτη έκσταση, «ω Θεέ μου είναι απίστευτα αυτά που βλέπω»! Εκείνη την εποχή πολλές – πολλές δεκαετίες πίσω, η μοριακή βιολογία ήταν ακόμη νηπιακή, η «κβαντική» μηχανική μια ιδέα, τα κόψε ράψε των κυττάρων ούτε καν ιδέα και οι δορυφόροι πάνω από τα κεφάλια μας μόνο κάποιες δεκάδες! Το να βλέπω δομές μικρομορίων κυττάρου ήταν σα να βούτηξα στο άπειρο σύμπαν. Το κύτταρο που διερευνούσα ήταν το Σύμπαν!!
Μέχρι εκείνη τη στιγμή απλά φανταζόμουν τα μόρια που απαρτίζουν το κύτταρο, και τώρα τα έβλεπα περίπλοκα, να με προκαλούν με τέλεια μυστικοπάθεια να ξανασκεφτώ την ίδια την ύπαρξή μου! Συνειδητοποίησα ότι ο άνθρωπος με τον οποίο επικοινωνούσα λεκτικά, αλλά και τα ζώα με τα οποία από παιδάκι επικοινωνούσαμε μέσα από τα μάτια της ψυχής μας, δεν μπορούσαν να είναι τυχαία δημιουργήματα του σύμπαντος. Ήταν κομμάτια της αιθέριας ψυχής του σύμπαντος. Ήταν το πνεύμα του δημιουργού του, αόρατο και άφθαρτο.
Έκτοτε, το ασύλληπτο έγινε για εμένα αυτόματα Θεϊκό, γιατί έτσι μόνο μπορούσε πλέον να χωρέσει στον «πνευματικά ακατέργαστο» ανθρώπινο νου μου. Η λογική μου αδυνατούσε να συλλάβει τις αόρατες δυνάμεις που συμμετείχαν και συμμετέχουν στην ύπαρξη των όντων του ζωικού βασιλείου, στο οποίο ανήκει βιολογικά ο άνθρωπος.
Νομίζω ότι έχω το δικαίωμα να εκφράσω την βαθιά, ίσως για κάποιους ατεκμηρίωτη άποψή μου, ότι ΝΑΙ ο κάθε άνθρωπος, το κάθε είδος ζώου, το κάθε φυλλαράκι, το κάθε πέταλο λουλουδιού είναι μοναδικό, γιατί είναι Θεϊκά δομημένο. Τα μικρομόριά μας απέχουν έτη φωτός, από αυτά ακόμη και του δίδυμου αδελφού μας, και για αυτό η επιστήμη ούτε είναι θεός, ούτε θα γίνει ποτέ, και λυπάμαι που άνθρωποι-επιστήμονες δίνοντας υπεραξία στην επιστημονική γνώση συμπεριφέρονται ως μικροί θεοί, παντογνώστες και πολύξεροι. Πιστεύω ότι χωρίς τη μαγεία της πίστης στο «δημιουργό των πάντων», συμβάλλουν με τον αχαλίνωτο επιστημονικό ατομισμό τους στην κοινωνική αποσύνθεση. Αλλοιώνουν με την επιστημονική αλαζονεία τους την ηθική υπόσταση της επιστήμης τους και γίνονται υπαίτιοι ασύλληπτων δεινών.
Επειδή απέχουν πολύ ακόμη από το να κατανοήσουν τα μυστικά του Θεού στη ζώσα φύση, εναπόθεσαν με πάθος την ελπίδα τους για βοήθεια στα «άλαλα και μπάλαλα», όπως έλεγε ο Κοσμάς ο Αιτωλός, 300 χρόνια πριν ότι θα μας κυβερνήσουν και διαχειριστούν! Η προφητεία γίνεται σήμερα πραγματικότητα με τη βοήθεια κάποιων μαθητευόμενων του Νταβός. Τα «άλαλα και μπάλαλα» γίνονται οι «κουλοχέριδες» όσων έχουν ελάχιστη ενσυναίσθηση για τον άνθρωπο και τη φύση ολάκερη.
Ναι φτάσαμε σήμερα να δίνουμε μεγαλύτερη αξία στα «άλαλα και μπάλαλα» είτε είναι μηχανές είτε ανθρώπινα είδωλα, άψυχα και απνευμάτιστα ως μηχανές, που προσπαθούν ως νεωτεριστές να σφετεριστούν την ανθρώπινη μοναδικότητα, πείθοντας τον άνθρωπο ότι δεν είναι τίποτε άλλο από ένα τυχαίο δημιούργημα, χωρίς ιδιαίτερη αξία για τη φύση. Άρα, προς χάριν της φύσης πρέπει ακόμη και να εξοντωθεί ως εχθρός της, όπως πρεσβεύουν οι ευγονιστές του Νταβός, και φαίνεται ότι με αυτές τις ιδέες έχουν εμποτίσει και κάθε δική μας επιλογή για διακυβέρνηση.
Δώσαμε αξία και ηθική νομιμότητα σε αδίστακτες ανθρώπινες υπάρξεις, εκμεταλλευτές των θρησκευτικών και κοινωνικών ηθικών νόμων και αρχών, τους παραδώσαμε το δικαίωμα του ελέγχου της καθημερινότητάς μας, διότι και εμείς πτωχεύσαμε ηθικά και πνευματικά διεκδικώντας την υλική ευδαιμονία. Η πνευματική υπανάπτυξη του ανθρώπου επιτρέπει την αποστασία της ψυχής από το αόρατο και αόριστο προς όφελος του ορατού και υλικά «δήθεν» σίγουρου. Αυτό το ορατό και «δήθεν» υλικά σίγουρο είναι η πηγή της δύναμη που μας ασκούν, παραπλανώντας μας να αποδεχτούμε τους δικούς τους κανόνες, αφού εκπέσαμε και συνεχώς εκπίπτουμε από πιστεύω και κανόνες που εκπηγάζουν από το αόρατο άπειρο, αυτό που ο άνθρωπος αισθάνθηκε ως Θεϊκό και ανέγγιχτο. Αυτό που έθεσε κανόνες κοινωνικής επιβίωσης μέσω ηθικών περιορισμών.
Μέχρι να ερμηνεύσει ο άνθρωπος και το τελευταίο μόριο που τον διαφοροποιεί από το διπλανό του, μάλλον ποτέ, μόνο ο Θεός θα υπάρχει να τον σταματάει από το άδικο και ηθικό-κοινωνικά απαράδεκτο. Ακόμη και αν απορρίψουμε τις τελετουργίες, θρησκευτικές, πολιτικές και ότι άλλο και γίνουμε «ωμοί άθεοι πραγματιστές», στη δύσκολη στιγμή αυθόρμητα όλοι θα φωνάξουμε «ΘΕΕ ΜΟΥ», γιατί μέσα μας υπάρχει η αόρατη ψυχή. Αν δεν υπάρχει ψυχή, γιατί να μιλάμε για εκμετάλλευση, εγκληματικές ενέργειες και καταστρατήγηση δικαιωμάτων; Τα άψυχα, τα άλαλα και μπάλαλα, δεν έχουν ανάγκη από δικαιώματα, αλλά μόνο από μια θέση στη ζούγκλα της ζωής, όπου μόνο ο χειριστής τους έχει δικαιώματα επάνω τους, ο οποίος χωρίς το φόβο Θεού μπορεί να τα απενεργοποιεί ως άχρηστα όντα όποια στιγμή θέλει! Ας δεχτούμε τότε αδιαμαρτύρητα ως φυσιολογική κοινωνική κατάστασή μας ένα είδος «φάρμας των μηχανών» (cyborg), όπως τείνει να είναι το αύριο χωρίς πίστη σε ένα δημιουργό των πάντων, που με σοφία και αρμονία ποίησε όσα δεν χωρούν σε ανθρώπινο νου!
Δυστυχώς επιτρέψαμε να μας κυβερνούν όντα που είναι χωρίς φόβο Θεού, και για αυτό δεν δείχνουν κανένα σεβασμό ούτε σε εμάς – φτώχια, φόβος, αβεβαιότητα και άλλα δεινά – αλλά ούτε στη φύση που περιβάλλει και τους ίδιους. Την αθεΐα τους την επιβραβεύουμε με την αδιαφορία μας στις βλάσφημες πράξεις τους. Τους επιτρέπουμε τις βαθιές τσέπες τους, που γεμίζουν με πλούτη από το μόχθο μας. Τους επιτρέπουμε να πιστεύουν ότι θα είναι μεταξύ των ολίγων που θα επιβιώσουν τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές καταστροφές που έρχονται, ως αποτέλεσμα των ανισόρροπων αποφάσεων που παίρνουν στο όνομά μας, όπως είναι το αφήγημα της κλιματικής αλλαγής, υπερθέρμανση το έλεγαν, αλλά δεν τους βγήκε και το άλλαξαν.
Με την βοήθεια μικρών θεών-επιστημόνων, ονειρεύονται τη σκίαση του ήλιου και την «αιχμαλωσία» του διοξειδίου του άνθρακα, γιατί καίνε δάση, τσιμεντώνουν βουνά, στήνουν θηρία με μέταλλα, που θα δηλητηριάζουν τη φύση μας για αιώνες, με δικαιολογία τη σωτηρία μας. Τι τους νοιάζει, όμως; Και αυτό το παιχνίδι μέρος της ιδέας του ευγονισμού είναι! Αυτοί πιστεύουν ότι είναι τα ανώτερα όντα, που θα ζήσουν σε κάποιον μελλοντικό παράδεισο χωρίς εμάς, γιατί υπάρχει ο δημιουργός εωσφόρος που φωτίζει τους ολίγους εκλεκτούς του.
Άρα, τον πατέρα Θεό του σύμπαντος θα φωνάζουμε τη δύσκολη στιγμή μόνο εμείς οι μικροί και αδύναμοι, τα παιδιά του ΘΕΟΥ! Η φύση πάντως τον φωνάζει παντού, και θα μας εκδικηθεί γιατί ανεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τις ασεβείς πράξεις των εωσφοριστών!
