Η εκστρατεία για την Ψηφιακή Ταυτότητα στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν έχει ως στόχο την απλοποίηση της γραφειοκρατίας & την διευκόλυνση των πολιτών. Στόχος της είναι η εδραίωση της εξουσίας του ψηφιακού κράτους παντού σε όλες τις πτυχές της καθημερινής ζωής των πολιτών.
Ο Βρετανός πρωθυπουργός Κιρ Στάρμερ υπόσχεθηκε διευκόλυνση, αποτελεσματικότητα, τάξη & ασφάλεια μετά από χρόνια πολιτικού χάους, αναφέρει το Reclaim the Net.
Αυτό που ακολούθησε μετά το προκάτ χάος ήταν μια κυβέρνηση που είναι αποφασισμένη να θεωρήσει τις πολιτικές ελευθερίες ως αναλώσιμα υλικά.
Κάτω από τη διακυβέρνησή του Κιρ Στάρμερ, η αστυνομία απέκτησε ευρύτερες & αυταρχικότερες εξουσίες για να επιβάλει & να διατηρήσει την δημόσια τάξη και να συλλάβει άτομα ακόμη και για “προσβλητικά” tweets.
Οι αντιφρονούντες που υπερασπίζονται τις προσωπικές ελευθερίες & δικαιώματα υποστηρίζουν ότι αυτό που θεωρείται «προσβλητικό» αλλάζει ανάλογα με το πολιτικό κλίμα, αφήνοντας τους απλούς πολίτες με την απορία να μαντέψουν ποιος θα είναι αυτός που θα χτυπήσει πρωί-πρώι την πόρτα του σπιτιού τους, για να διαπιστώσουν έκπληκτοι ότι είναι η αστυνομία.
Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ εκατομμύρια κάμερες αναγνώρισης προσώπου εγκαθίστανται μαζικά στους δημόσιους χώρους όλης της Βρετανίας.
Το μοτίβο είναι γνωστό & ξεκάθαρο. «Επεκτείνετε τον έλεγχο & την παρακολούθηση, περιορίστε τη δυσαρέσκεια και διαβεβαιώστε τους πολίτες ότι όλα γίνονται για “το καλό τους”, στο όνομα της τάξης & της ασφάλειας.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ένα σύστημα Ψηφιακής Ταυτότητας μοιάζει λιγότερο με εκσυγχρονισμό και περισσότερο με το κομμάτι εκείνο που μέχρι τώρα έλειπε για ολοκληρωθεί το παζλ του Οργουλιανού Ολοκληρωτικού κράτους που επετείνει συνεχώς τα πλοκάμια του για την επιβολή ενός δίκτυου ψηφιακού ελέγχου.
Εάν κάθε ενήλικας υποχρεωθεί, με διάφορους τρόπους και πιέσεις να συνδεθεί με ένα βασικό ψηφιακό πορτοφόλι ταυτότητας, το οποίο θα κουβαλά στο έξυπνο κινητό του, για να μπορέσει να εργαστεί, να νοικιάσει ένα ακίνητο ή για να έχει πρόσβαση στις κρατικές ή ιδιωτικές υπηρεσίες, τότε η ικανότητα αυτού του ολοκληρωτικού κράτους να ελέγχει και να επιβάλλει κυρώσεις θα είναι άνευ προηγουμένου αποτελεσματικές.
Η κυβέρνηση των Εργατικών του Στάρμερ τώρα ξεσκονίζει μια από τις παλαιότερες ιδεοληψίες της. Το όνειρο της να μεταχειριστεί κάθε πολίτη σαν να είναι ένα σταμπαρισμένο ταχυδρομικό δέμα.
Η τελευταία αναβίωση αυτής της εμμονής έρχεται με τη μορφή μιας πρότασης για την εισαγωγή υποχρεωτικών Ψηφιακών Ταυτοτήτων, που έχουν ήδη πάρει το παρατσούκλι “Brit-Card”, για κάθε εργαζόμενο ενήλικα στη Βρετανία.
To διαφημιστικό σλόγκαν φαίνεται εκ πρώτης όψεως αρκετά ευγενές στις προθέσεις του: Σκληρή καταπολέμηση της παράνομης (μαύρης) εργασίας, της παραοικονομίας (των μαυραγοριτών), την καταστολή της της απάτης & το κλείσιμο των κενών της νομοθεσίας. Το πραγματικό αποτέλεσμα όλων αυτών θα είναι η εγκαθίδρυση ενός μόνιμου ασφυκτικού ελέγχου της καθημερινής ζωής των πολιτών, μέσω της ψηφιακής ταυτότητας τους.
Οι κρατικοί αξιωματούχοι θέλουν οι αιτήσεις εργασίας, οι συμβάσεις μίσθωσης (ενοικιασμού ακινήτων) και όλες οι άλλες βασικές συναλλαγές να φιλτράρονται μέσω μιας κυβερνητικής βάσης δεδομένων, η οποία θα είναι προσβάσιμη μέσω μιας ψηφιακής ταυτότητας που θα ενσωματωθεί στο έξυπνο κινητό.
Αυτό, όπως προπαγανδίζουν στους πολίτες, κάτι τέτοιο θα βάλει επιτέλους τέλος στη μαύρη οικονομία (παραοικονομία) των σκιωδών αδήλωτων εργοδοτών. Αν αυτή η λογική σας ακούγεται οικεία, είναι επειδή είναι η ίδια αφήγηση (συλλογισμός) που χρησιμοποίησε το Εργατικό Κόμμα για πλασάρει και πάλι τις ψηφιακές ταυτότητας το 2000, ένα στρατηγικό σχέδιο που κατέληξε στον σκουπιδοντενεκέ της πολιτικής ιστορίας το 2010, αφού πολλοί ψηφοφόροι συνειδητοποίησαν το τι ακριβώς συνέβαινε και το τι μοχθηρές προθέσεις κρύβονταν πίσω από τα φανταχτερά αλλά ψεύτικα λόγια.
«Η ψηφιακή ταυτότητα προσφέρει μια τεράστια ευκαιρία για το Ηνωμένο Βασίλειο, που δεν πρέπει να χάσουμε. Κάνει πιο δύσκολη την παράνομη εργασία σε αυτήν τη χώρα και τα σύνορά μας γίνονται πιο ασφαλή», δήλωσε ο Στάρμερ στην ανακοίνωσή του. «Και προσφέρει αμέτρητα οφέλη & διευκολύνσεις στους απλούς πολίτες, όπως τη δυνατότητα να αποδείξουν την ταυτότητά τους άμεσα και να έχουν γρήγορη πρόσβαση σε ζωτικές υπηρεσίες – αντί να κάθεστε να ψάχνετε για έναν παλιό λογαριασμό του ηλεκτρικού ρεύματος».
Οι ακτιβιστές και οι οργανώσεις που επαγρυπνούν και υπερασπίζονται τα προσωπικά δικαιώματα & ελευθερίες όμως δεν πείθονται από αυτά τα σαθρά, προσχηματικά επιχειρήματα.
Η Γκρέισι Μπράντλεϊ (Gracie Bradley) του οργανισμού Liberty μπήκε κατευθείαν στο ζουμί αυτού του θέματος. Η νέα εκδοχή της Ψηφιακής Ταυτότητας «πιθανότατα θα είναι ακόμη πιο παρεμβατική, λιγότερο ασφαλής, πολύ πιο επικίνδυνη και μεροληπτική» από αυτήν την εκδοχή της Ψηφιακής Ταυτότητας που μας πλάσαραν & οι Βρετανοί πολίτες την απέρριψαν πριν από μια δεκαετία.
Αυτό δεν αποτελεί καλό οιωνό, δεν προμηνύει τίποτα καλό για μια κυβέρνηση που προσπαθεί να πείσει τους πολίτες ότι αυτή τη φορά τα πράγματα θα είναι διαφορετικά.
Ένα πρότυπο ψηφιακού συστήματος ταυτότητας από το “Ινστιτούτο του Τόνι Μπλερ”
Η Ρεμπέκα Βίνσεντ (Rebecca Vincent) του οργανισμού “Big Brother Watch” (ο Μεγάλος Αδελφός σε Παρακολουθεί) εξηγεί το πού οδηγούν όλα αυτά. «Ενώ η Ντάουνινγκ Στριτ (η Βρετανική Κυβέρνηση) κάνει τα πάντα για να θεωρηθεί ως μια φιλολαϊκή κυβέρνηση που δήθεν κόπτεται για να καταπολεμήσει την παράνομη λαθρομετανάστευση, εμείς εισερχόμαστε σε έναν δυστοπικό εφιάλτη, όπου ολόκληρος ο Αγγλικός λαός θα εξαναγκάζεται κάθε ημέρα να περνάει από αμέτρητα σημεία ψηφιακού ελέγχου μόνο και μόνο για να μπορέσει να ζήσει στην ήδη επιβαρυμένη καθημερινότητά του».
Η προειδοποίησή της δεν είναι δύσκολο να την αντιληφθεί κανείς. Η Βρετανία έχει κακή φήμη & κακό ιστορικό όσον αφορά την προστασία των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων, του ιδιωτικού απόρρητου.
Μια δημοσκόπηση που διεξήχθη κατόπιν παραγγελίας του “Big Brother Watch” διαπίστωσε ότι σχεδόν τα δύο τρίτα του πληθυσμού πιστεύουν ήδη ότι η κυβέρνηση δεν είναι αξιόπιστη για να μπορεί κανείς να την εμπιστευτεί ότι θα προστατεύσει τα προσωπικά δεδομένα & το απόρρητο της ιδιωτικότητας τους. Και αυτή η διαπίστωση είναι διάχυτη πριν καν τεθεί σε εφαρμογή το γιγαντιαίο σύστημα της ψηφιακής ταυτοποίησης, που τώρα ετοιμάζεται.
Οι υποστηρικτές της ιδιωτικής ζωής το βλέπουν αυτό ως μία συνταγή για την ολοκληρωτική καταστροφή. Ισχυρίζονται ότι οι χάκερ και οι αδιάκριτοι κουτσομπόληδες αξιωματούχοι & δημόσιοι υπάλληλοι θα θεωρήσουν αυτό το ψηφιακό σύστημα ως ένα μπουφέ προσωπικών πληροφοριών για τον κάθε ένα βρετανό πολίτη.
Ο πρώην υπουργός Ντέιβιντ Ντέιβις (David Davis), ένας από τους πλέον μακροβιότερους επικριτές των συστημάτων ψηφιακής ταυτοποίησης, χαρακτήρισε τους κινδύνους ως υπαρξιακούς. «Τα εν λόγω ψηφιακά συστήματα αποτελούν μια σοβαρή υπαρξιακή απειλή για την ιδιωτική ζωή και τις πιο θεμελιώδεις ελευθερίες του Βρετανικού λαού», δήλωσε, σημειώνοντας ότι η κυβέρνηση δεν μας έχει εξηγήσει ακόμη πώς και αν θα αποζημιώσει τους πολίτες μετά την αναπόφευκτη παραβίαση των προσωπικών δεδομένων.
Η Σίλκι Κάρλο (Silkie Carlo), η διευθύντρια του οργανισμού “Big Brother Watch”, έκανε μια ωμή πρόβλεψη για το πού θα μας οδηγήσει η Ψηφιακή Ταυτότητα που έχει το παρατσούκλι “Brit-Card”.
Προειδοποίησε ότι αυτή θα μπορούσε να επεκταθεί σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες, δημιουργώντας «μια εγχώρια υποδομή μαζικής παρακολούθησης & ελέγχου που πιθανότατα θα επεκταθεί από την ιθαγένεια έως τις κοινωνικές παροχές & τα επιδόματα, τους φόρους, την υγειονομική περίθαλψη, ενδεχομένως ακόμη και τα δεδομένα του Διαδικτύου και πολλά άλλα».
Με άλλα λόγια, μόλις εγκατασταθούν οι σωλήνες της ύδρευσης, το νερό δεν θα μπορεί κανείς να το σταματήσει μόνο στους ελέγχους της μαύρης απασχόλησης & της λαθρομετανάστευσης.
Φυσικά, το Εργατικό Κόμμα το έχει ξανακάνει αυτό. Την τελευταία φορά που προσπάθησε εφαρμόσει το σύστημα των Ψηφιακών Ταυτοτήτων, το 2009, το πείραμα τους επέζησε μόλις ένα χρόνο πριν καταγγελθεί από τη νέα κυβέρνηση των Συντηρητικών ως «υπονόμευση & διάβρωση των πολιτικών ελευθεριών».
Το Εργατικό Κόμμα βασίζεται σε μεγάλο βαθμό σε δημοσκοπήσεις που δείχνουν ότι έως και το 80% του Αγγλικού πληθυσμού τάσσεται υπέρ των ψηφιακών διαπιστευτηρίων για να έχει κάποιος «δικαίωμα στην εργασία».
Ο ίδιος ο Στάρμερ υιοθέτησε πρόσφατα αυτή την άποψη. Νωρίτερα αυτόν τον μήνα, ισχυρίστηκε ότι οι ψηφιακές ταυτότητες θα μπορούσαν να διαδραματίσουν «σημαντικό ρόλο» στην καταπολέμηση της μαύρης, αδήλωτης εργασίας.
Επανέλαβε αυτόν το προσχηματικό ισχυρισμό κατά τη διάρκεια της “Συνόδου Κορυφής για την Παγκόσμια Πρόοδο Δράσης” (Global Progress Action Summit) στο Λονδίνο, σημειώνοντας ότι «όλοι μας έχουμε σήμερα πολύ περισσότερες ψηφιακές ταυτότητες από ό,τι πριν από 20 χρόνια».
Αυτό που καθιστά αναξιόπιστο αυτό το επιχείρημα είναι η ίδια η ιστορία του σκεπτικισμού του Εργατικού Κόμματος. Τόσο ο Κιρ Στάρμερ όσο και η υπουργός Εξωτερικών Ιβέτ Κούπερ έχουν εκφράσει στο παρελθόν τις ανησυχίες τους σχετικά με τα συστήματα ψηφιακής ταυτοποίησης και την πιθανότητα υπερβολικής, καταχρηστικής, κυβερνητικής παρέμβασης.
Αυτή η επιφυλακτική στάση των Εργατικών που εκφράστηκε στο παρελθόντον δεν εμπόδισε τη νέα υπουργό Εσωτερικών, Σαμπάνα Μαχμούντ, να γίνει μια από τις πιο ένθερμες υπερασπίστριες των Ψηφιακών Ταυτοτήτων. Πρόσφατα δήλωσε ότι το σύστημα είναι «απαραίτητο» για την καταπολέμηση της λαθρομετανάστευσης και την εφαρμογή επιβολή της εργατικής νομοθεσίας, επειδή η μαύρη εργασία οργιάζει.
Και οι δεξαμενές σκέψης που συνεργάζονται με το Εργατικό Κόμμα παρέχουν επίσης θεωρητική κάλυψη. Το Labour Together (“Εργασία Μαζί”) δημοσίευσε μια έκθεση στην οποία η ψηφιακή ταυτότητα περιγράφεται ως «νέο τμήμα της κοινωνικής υποδομής», που έχει την δυνατότητα να γίνει μόνιμο χαρακτηριστικό της καθημερινής ζωής των Βρετανών.
Ο γνωστός Τόνι Μπλερ παρουσιάζεται για άλλη μια φορά ως κεντρικός αρχιτέκτονας του δυστοπικού ψηφιακού μέλλοντος της Βρετανίας.
Μέσω της δεξαμενής σκέψης (think tank) του, του “Ινστιτούτου Τόνι Μπλερ για την Παγκόσμια Αλλαγή”, ο πρώην πρωθυπουργός προωθεί ένα πανεθνικό σύστημα Ψηφιακής Ταυτότητας, παρουσιάζοντάς το ως τη ραχοκοκαλιά ενός μοντέρνου ψηφιακού κράτους που βασίζεται καθοδηγείται από την τεχνολογία [*δηλαδή, κοντολογίς, από την ραγδαία αναπτυσόμενη Τεχνητή Νοημοσύνη].
Τώρα που ο Κιρ Στάρμερ είναι στην εξουσία, το όραμα του Μπλερ δεν είναι πλέον ένα αφηρημένο έγγραφο κάποιας μελλοντικής πολιτικής. Σιγά-σιγά παίρνει σάρκα & οστά, υλοποιείται, μόνο που πλασάρεται από έναν νέο παρουσιαστή.
Σύμφωνα με τον Τόνι Μπλερ, η ψηφιακή ταυτότητα δεν έχει να κάνει με την ευκολία & με την διευκόλυνση των πολιτών. Έχει να κάνει με την αναδιαμόρφωση του τρόπου λειτουργίας του κράτους και μπορεί να αποτελέσει, όπως το αποκαλεί, και ένα «όπλο κατά του λαϊκισμού».
Υποστήριξε ότι ένα πιο ευέλικτο, φθηνότερο και πιο αυτοματοποιημένο κράτος είναι εφικτό, εάν οι πολίτες είναι πρόθυμοι να παραχωρήσουν ένα μέρος της ιδιωτικής τους ζωής, του προσωπικού απόρρητου τους. «Πιστεύω ότι οι άνθρωποι είναι στην πραγματικότητα πρόθυμοι να ανταλλάξουν πολλά από αυτά που έχουν», δήλωσε κάποτε, υπονοώντας ότι η αντίσταση των πολιτών θα εξαφανιστεί μόλις γίνουν διαθέσιμες οι ταχύτερες, εύκολες και ανέξοδες υπηρεσίες για το κοινό.
Το σύστημα της ψηφιακής ταυτότητας δεν περιορίζεται στην απλοποίηση της γραφειοκρατίας. Η εκδοχή της αποτελεσματικότητας που προσφέρει είναι ένα κράτος χωρίς τριβές, το οποίο επίσης ελέγχει, παρακολουθεί, επαληθεύει και περιορίζει την συμπεριφορά των πολιτών, με τρόπους που θα ήταν αδιανόητοι πριν από την ψηφιακή εποχή.
Τώρα που η κυβέρνηση του Στάρμερ αναπτύσσει ένα ψηφιακό πορτοφόλι ταυτότητας και εξετάζει το ενδεχόμενο να το εφαρμόσει σε όλη την επικράτεια της Βρεατανίας, η ατζέντα του του Τόνι Μπλερ είναι πιο κοντά στην επίσημη πολιτική από ποτέ άλλοτε. Το σχέδιο, που διαφημίζεται ως εκσυγχρονισμός, υποδεικνύει μια μόνιμη αναδιάρθρωση της σχέσης μεταξύ των πολιτών και του κράτους, με την προσωπική Ψηφιακή Ταυτότητα να καταγράφεται σαν τον ακρογωνιαίο λίθο αυτού ψηφιακού συστήματος που οι μελλοντικές κυβερνήσεις θα μπορούν να το επεκτείνουν κατά βούληση, όπως θέλουν.
