γράφει ο Νίκος Β.
Εκδόθηκε από τις εκδόσεις Λιβάνη το βιβλίο του αριστεριστή δολοφόνου Κουφοντίνα. Αξίζει να διαβάσει κανείς το οπισθόφυλλο για να αποκρυσταλλώσει εύκολα και γρήγορα την βίαια ψυχοσύνθεση του εγκληματία αριστεριστή. Οι σημειώσεις στις παρενθέσεις δικές μου:
“Τα δύο περιπολικά είχαν κατέβει από την οδό Ρόδου. Το πρώτο προσπέρασε την γωνία με την Αυλώνος, ύστερα έκανε όπισθεν. Πετάχτηκε ένας, ο καουμπόης(σύμπλεγμα ταύτισης αριστεριστή με Ινδιάνο ιθαγενή που πολεμά τους καουμπόηδες της άγριας δύσης). Με προτεταμένο το περίστροφο και την αλαζονεία της εξουσίας(σήμερα που η αριστερά του Κουφοντίνα κυβερνάει, η εξουσία και η αστυνομία απέβαλε εντελώς την αλαζονεία της…) διέταξε “ψηλά τα χέρια”.
Λάθος πόρτα κτύπησε (η αλαζονεία του ράμπο-κουφοντίνα). Βουτήξαμε πίσω από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Ανταλλάξαμε πυροβολισμούς. Ο καουμπόης καλύφθηκε. Νομίζω τον πήρε μια σφαίρα. Αργότερα, μετά τους πυροβολισμούς του εναντίον μου(sic). Καλύφθηκαν και οι άλλοι από τα δύο περιπολικά που κατέβηκαν την Ρόδου. Ρίχναμε αραιά πυρά – δεν είχαμε πολλές σφαίρες. Μία μία, για να τους κρατάμε καθηλωμένους όσο αποχωρούσαμε. Υποχωρούσαμε στην Αυλώνος. Πήρα μια χειροβομβίδα από ένα σύντροφο. Την πέταξα πίσω από τους οχυρωμένους αστυνομικούς. Πάνω που είχαν ξεθαρρέψει και έβγαιναν στη μέση του δρόμου με το αυτόματο, έτοιμος να ρίξει. Θα μας κτυπούσε, θα κτυπούσε και το συγκεντρωμένο κόσμο πίσω μας. Έριξα τη χειροβομβίδα εκεί, για να λουφάξει. Ανάμεσά τους. Εκεί δεν υπήρχε κόσμος, δεν κινδύνευε κανένας, μόνο οι αστυνομικοί τραυματίστηκαν, τρόμαξαν, κρύφτηκαν (το σκεπτικό της διάκρισης αστυνομικών από τους κανονικούς ανθρώπους είναι απαράλλακτο με το σημερινό ψευδο-δημοκρατικό σκεπτικό της διάκρισης των φασιστών – εθνικιστών από τους ανθρώπους). Υποχωρήσαμε στην Αυλώνος, προς Αθήνα. Πολλά αυτοκίνητα είχαν σταματήσει, έκλειναν το δρόμο. Μπροστά ήταν ένα παλιό ταξί. Βγάλαμε τον ταξιτζή. “Μια στιγμή να πάρω τις εισπράξεις”, “Καλά, παρ’ τες” (δυσκολεύομαι να πιστέψω πως δεν τον λήστεψε, αφού τα σύγχρονα συντρόφια του κουφοντίνα κλέβουν και δολοφονούν τους ταξιτζήδες που τους εμποδίζουν).
Οι αστυνομικοί από τη μεριά της Ρόδου πήγαν να ξεμυτίσουν. Τους φώναξα “Ρίχνω κι άλλη χειροβομβίδα”. Ξαναλούφαξαν. Πρώτος αυτός με το αυτόματο. Ένα τρίτο ή τέταρτο περιπολικό ήρθε στην Αυλώνος από τη μεριά της Αθήνας. Μπλοκαρίστηκε από τα σταματημένα αυτοκίνητα. Κατέβηκαν, μας έριχναν από πίσω, από δύο τρία μέτρα απόσταση. Ανταποδώσαμε τα πυρά. Ξεκίνησα αργά, έστριψα αριστερά, στη Χρηστομάνου, ξανά αριστερά ση Δυρραχίου, ξανά αριστερά, πήρα την Αγίου Μελετίου. Ακούσαμε σειρήνα πίσω μας. Είπα να πετάξουν χειροβομβίδες. Δεν μας κυνηγούσαν, μετέφεραν τους τραυματίες τους. Όταν άκουσαν τις εκρήξεις, εξαφανίστηκαν με ιλιγγιώδη ταχύτητα.”
– Απορίας άξιον πώς οι εκδόσεις Λιβάνη εξέδωσαν το βιβλίο ενός ψυχοπαθούς δολοφόνου που προκαλεί την λογική, την δικαιοσύνη και την ιατρική! Εκτός εάν αποφάσισαν πως έτσι συνεισφέρουν με την έκδοσή αυτή στην θεραπεία του αναρχομπολσεβικισμού, την ψυχιατρική επιστήμη του μέλλοντος.
– Στο οπισθόφυλλο των βιβλίων γενικά επιλέγεται το πιο ελκυστικό απόσπασμα του βιβλίου, η κορωνίδα του περιεχομένου του. Έτσι και στο βιβλίο αυτό, ο εκδότης μαζί με τον συγγραφέα επέλεξαν την μοναδική υπερήφανη επαναστατική δράση του δολοφόνου κουφοντίνα εναντίον ενόπλων αντιπάλων. Όλες οι επόμενες επαναστατικές δολοφονίες του κουφοντίνα, έγιναν εναντίον 11 άοπλων θυμάτων, απλώς υπό τον φόβο της σύλληψης και την σπουδή της διαφυγής πίσω στην γιάφκα, για την έκδοση της σχετικής προκήρυξης προς την εφημερίδα “Ελευθεροτυπία”.
– Έχει πει κανείς στον σύντροφο κουφοντίνα πως οι σημερινοί αστυνομικοί της αριστερίστικης εξουσίας τα πάνε υπέροχα με τα σύγχρονα συντρόφια του; Ας του το πει κάποιος κατά την διάρκεια των αδειών αναψυχής που θα παίρνει από τις φυλακές Κορυδαλλού, για να αισθανθεί πως ο αγώνας του δικαιώθηκε!
