Τη Μεγάλη Βδομάδα, δεν τη λέμε «μεγάλη», επειδή έχει μεγαλύτερες ή περισσότερες μέρες, αλλά γιατί, κατά τη διάρκειά της διεκτραγωδείται ο πιο μεγάλος πόλεμος. Που δεν είναι ο πόλεμος ανάμεσα σε κάποιους μεγάλους στρατηλάτες, αλλά ανάμεσα στο Χριστό και τον Σατανά. Και έχει σαν διαφιλονικούμενο τρόπαιο όχι κάποια περιοχή της Γης, αλλά την ψυχή του καθενός ανθρώπου. Που, σύμφωνα με τα λόγια του Χριστού, αξίζει περισσότερο από ολόκληρο το σύμπαν.
Το ισχυρότερο όπλο του Σατανά στον πόλεμο αυτό είναι ο θάνατος, ενώ του Χριστού η ανάσταση. Και πάνω σ’ αυτή τη βάση, δόθηκε η πρώτη μάχη. Οπότε βλέπουμε το Σατανά να σκοτώνει το φίλο του Χριστού, το Λάζαρο και το Χριστό, ανταποδίδοντας το χτύπημα, να τον ανασταίνει.
Γεγονός, που μεγάλωσε τη φήμη του Χριστού αλλά και τη λύσσα του Σατανά. Ο οποίος σκέφτηκε ότι η αποτελεσματικότερη λύση, στην περίπτωση αυτή, ήταν να θανατώσει τον ίδιο το Χριστό. Οπότε και αναζήτησε τους κατάλληλους συνεργάτες. Που βέβαια δεν άργησε να τους βρει…
Και μην φανταστεί κάποιος, πως, για να τους βρει, έψαξε ανάμεσα σ’ αυτούς, που η «καθωσπρέπει» κοινωνία τους λέει κακοποιούς και κακούργους. Γιατί αυτοί δεν είχαν τίποτε εναντίον του Χριστού. Αφού ο Χριστός, παρότι ήταν, ως άνθρωπος, πάμπτωχός, εντούτοις είχε έρθει, για να βοηθήσει και να σώσει τους φτωχούς και τους αμαρτωλούς.
Εκείνοι, που θανάσιμα μισούσαν το Χριστό ήταν ακριβώς η «καθωσπρέπει κοινωνία». Που σημαίνει το θρησκευτικό και το νομικό κατεστημένο της εποχής εκείνης. Οι αρχιερείς, δηλαδή, και οι γραμματείς με τους φαρισαίους. Οι οποίοι ένιωθαν ότι ο Χριστός με τα θαύματά του και τη διδασκαλία του επισκίαζε τη φήμη τους και απειλούσε τα συμφέροντά τους. Και γι’ αυτό, πριν ακόμη κι απ’ το Σατανά, έψαχναν με κάθε τρόπο να βρουν ευκαιρία, για να τον θανατώσουν.
Και σφαλώς οι σκοτεινοί και παμπόνηροι αυτοί άνθρωποι, δεν ήθελαν να ‘ρθουν σε σύγκρουση με τους ανθρώπους του λαού. Μεταξύ των οποίων η φήμη του Χριστού, ιδιαίτερα μετά την ανάσταση του Λαζάρου, είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της. Πράγμα που βλέπουμε απ’ την θριαμβευτική υποδοχή, που του επιφύλαξαν κατά την είσοδό του στα Ιεροσόλυμα. Με τους κλάδους των βαΐων και των φοινίκων και τα «ωσαννά»…
Γι’ αυτό και αποφάσισαν να τον συλλάβουν και να τον δικάσουν κρυφά απ’ το λαό. Σχέδιο για το οποίο η πιο κατάλληλη ώρα για την πραγματοποίησή του ήταν η νύχτα. Και ο πιο κατάλληλος τόπος για τη σύλληψή του ήταν η απόμερη γωνιά του κήπου της Γεθσημανή, όπου ο Χριστός πήγαινε, για να προσευχηθεί. Και όπου οδήγησε τη σπείρα των εγκαθέτων, προκειμένου να τον συλλάβουν ένας ακόμη σκοτεινός άνθρωπος, ο Ιούδας.
Γι’ αυτό και ο Χριστός, κατά τη σύλληψή του, τους είπε: «Γιατί ήρθατε εδώ στην ερημιά για να με συλλάβετε με ξύλα και μαχαίρια. Δεν ήμουνα καθημερινά ανάμεσά σας. Αλλά η δική σας ώρα είναι αυτή, η ώρα του σκότους»…
Μέσα, λοιπόν, στη νύχτα και ερήμην του λαού και κάθε έννοιας δικαιοσύνης οι σκοτεινοί αυτοί άνθρωποι συνέλαβαν και καταδίκασαν σε σταύρωση το Χριστό…
Όμως η σταύρωση του Χριστού δεν αποτελεί ένα γεγονός, που συνέβη απλά και μόνο «τω καιρώ εκείνω». Αλλά συνιστά διαχρονική επικαιρότητα. Αφού επαναλαμβάνεται σε κάθε τόπο και εποχή. Και ασφαλώς και στις μέρες μας. Ή μήπως στην αρχή της Μ. Βδομάδας δεν θ’ ακούσουμε το «Ιδού ο Νυμφίος έρχεται» και την Μ. Πέμπτη, το «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου…»!
Που σημαίνει ότι η σύλληψη και η καταδίκη του Χριστού επαναλαμβάνεται παντού και πάντοτε. Και τώρα. Αφού οι απανταχού της Γης άνθρωποι, που καταδυναστεύονται και πεθαίνουν εξαιτίας της πείνας και των πολέμων, είναι, σύμφωνα με τα λόγια του Χριστού οι «ελάχιστοι αδελφοί του. Όπως, για παράδειγμα, αυτοί που γενοκτονούνται στη Γάζα αλλού»!
Αλλά και η φτώχεια και η δυστυχία, που ολοένα και περισσότερο διεισδύει και απλώνεται σαν τη χολέρα στην πατρίδα μας και στο λαό μας είναι έργο σκοτεινών ανθρώπων. Ωσάν αυτούς, που φιλοξενούν στην «Εθνική μας Πινακοθήκη» τα βαναυσουουργήματα κατά των προσώπων του Χριστού, της Παναγίας και των αγίων. Ακόμη και το αισχρούργημα του βίντεο με σκηνές πορνό. Που μάλιστα συνοδεύεται με το «Βασιλεύ Ουράνιε» και την μουσική του Εθνικού μας Ύμνου. Που αν τα έβλεπαν ο Φειδίας και ο Πραξιτέλης θα πέθαιναν από αηδία και ντροπή.
Και ύστερα μας μιλούν για σκοταδισμό εκείνων, που αναγκάζονται από ιερή αγανάκτηση να αντιστέκονται εναντίον της βάναυσης βεβήλωσης των εθνικών και θρησκευτικών μας ιερών και οσίων εκ μέρους των νεοταξιτών ιεροεξεταστών και βανδάλων.
Και μας μιλούν για μεσαίωνα. Οι αρχιτέκτονες του νεοταξικού μεσαίωνα, του τρισχειρότερου απ΄ όσους γνώρισε η ανθρωπότητα. Δεδομένου ότι θα είναι ο Μεσαίωνας του Αντιχρίστου, του άρχοντος του σκότους, που είναι ο πνευματικός και κοινωνικός τους ηγέτης και Μέντορας.
Μεσαίωνας, που προβλέπει η «Αποκάλυψη» του Αγίου Ιωάννη. Κατά τον οποίο θα είναι απίστευτα και αδιανόητα τα δεινοπαθήματα της ανθρωπότητας απ’ τους κακούργους, που σήμερα προωθούν αυτήν την επίγεια κόλαση.
Παρότι, με τη συνηθισμένη τους τακτική αναποδογυρίζουν την πραγματικότητα και μας μιλούν για τον σκοταδισμό όσων αντιστέκονται στα τέκνα του αδυσώπητου σκοταδιού της νεοταξικής βαρβαρότητας.
