Τά ὅρια αὐτά εἰς τά ὁποῖα ὀφείλει κάθε ἀποτειχισμένος νά εὑρίσκεται εἶναι, ἀφ’ ἑνός μέν νά μήν ἔχη καμμία ἐκκλησιαστική ἐπικοινωνία μέ τόν αἱρετικό Ἐπίσκοπο εἰς τόν ὁποῖον ὑπάγεται, ἤ τήν αἱρετική Σύνοδο ἐάν πρόκειται περί ἀποτειχίσεως Ἐπισκόπου, καί μέ ὅσους ἐπικοινωνοῦν ἐκκλησιαστικά μέ αὐτούς, καί ἀφ’ ἑτέρου νά μήν δημιουργήση ὁ ἴδιος κάποια ἄλλη Σύνοδο, ἐάν πρόκειται γιά ἀποτειχισμένο Ἐπίσκοπο, ἤ ὑπαχθοῦν εἰς αὐτήν, ἐάν πρόκειται περί κληρικῶν καί λαϊκῶν, ἐφ’ ὅσον δέν ἔχη καταδικασθῆ ἡ αἵρεσις ἐπισήμως καί συνοδικῶς καί δέν ἔχουν τοποθετηθῆ ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι στίς θέσεις τῶν αἱρετικῶν ἤ οἱ ἴδιοι οἱ αἱρετικοί Ἐπίσκοποι δέν μετενόησαν, ὥστε νά ἀποκατασταθοῦν στήν Ὀρθοδοξία.
Ὁ σκοπός δηλαδή τῆς ἀποτειχίσεως εἶναι ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπό τήν αἵρεσι καί ἡ μή συμμετοχή διά τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἐπικοινωνίας εἰς αὐτήν καί ἡ ἀποκατάστασις τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως διά τῆς ἐπισήμου καί συνοδικῆς καταδίκης τῆς αἱρέσεως καί τῆς τοποθετήσεως ὀρθοδόξων ποιμένων εἰς τίς θέσεις τῶν αἱρετικῶν. Αὐτό ὀνομάζεται ἀπό τόν ἅγ. Θεόδωρο τόν Στουδίτη «ἀναλαμπή τῆς Ὀρθοδοξίας» ἤ «Ὀρθοδοξίας αἰθρία» ἤ «καιρός Ὀρθοδόξου Συνόδου».
Ἄν δημιουργηθῆ κάποια Σύνοδος παράλληλος πρός τήν αἱρετική ἤ τοποθετηθῆ κάποιος Ἐπίσκοπος σέ κάποια Ἐπισκοπή, χωρίς προηγουμένως νά καταδικασθῆ ὁ ὑπάρχων αἱρετικός, τότε σταματᾶ ἡ ἀποτείχισις, ἀφοῦ δημιουργεῖται μιά ἄλλη νέα «Ἐκκλησία». Χωρίς τήν καταδίκη, δηλαδή, τῆς αἱρέσεως, γίνεται μία «κατά τό δοκοῦν» ἀποκατάστασις, χωρίς τήν κανονική ἐκκλησιαστική ὁδό, δημιουργεῖται ἕνα δικέφαλο σῶμα, στό ὁποῖο ἡ μέν μία κεφαλή ἀντιστρατεύεται στήν Ὀρθόδοξο πίστι καί ἡ ἄλλη στήν Ἀποστολική διαδοχή (ἡ Ἀποστολική διαδοχή νοεῖται ὡς πρός τήν κανονική ἐκλογή, χειροτονία καί τοποθέτησι τοῦ Ἐπισκόπου) καί ἐπί πλέον δημιουργοῦνται οἱ προϋποθέσεις τοῦ σχίσματος, διότι τό δικέφαλο αὐτό σῶμα δέν θά δυνηθῆ νά θεραπεύση τά αἴτια αὐτῆς τῆς καταστάσεως καί τίς ὑπερβάσεις ἑκάστης κεφαλῆς, μέ ἀποτέλεσμα τήν διαιώνισι αὐτῆς τῆς καταστάσεως.
Ἡ ἀποκατάστασις αὐτή τῆς πίστεως σύμφωνα μέ τήν Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά γίνη στόν χῶρο πού ὑπάρχει ἡ κανονική Ἀποστολική διαδοχή καί ὄχι ἀντιθέτως, δηλαδή στήν πλευρά τῶν Ἐπισκόπων, ὅπου ὑπάρχει ἡ Ὀρθόδοξος πίστις νά ἀποκατασταθῆ ἡ κανονική Ἀποστολική διαδοχή. Δι’ αὐτό πάντοτε ὅταν ἐγίνοντο Σύνοδοι, Οἰκουμενικές ἤ τοπικές, πρῶτα ἀποκαθίσταντο ἤ ἀντικαθίσταντο οἱ Ἐπίσκοποι, εἰς τρόπον ὥστε νά ὑπάρχουν στίς κανονικές θέσεις τῶν Ἐπισκόπων Ὀρθόδοξοι ποιμένες. Βλέπουμε στά πρακτικά τῶν Συνόδων, κάποια ἀπό τά ὁποῖα παρουσιάσαμε στήν παροῦσα μελέτη, (σελ. 132-137) ὅτι πολλοί Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ὑποπέσει στήν αἵρεσι, προσήρχοντο μετανοοῦντες στή Σύνοδο ζητοῦντες συγχώρησι, ἡ δέ Σύνοδος τούς ἀπεδέχετο, καί πολλούς ἀπ’ αὐτούς ἀποκαθιστοῦσε στούς θρόνους των
(στούς θρόνους πού εὑρίσκοντο παρανόμως λόγῳ τῆς αἱρέσεως), ἀποδεχομένη τήν μετάνοιά των καί ἐπί πλέον τούς ἐδέχετο ὡς συνέδρους στίς ἐργασίες τῆς Συνόδου.Αὐτό σημαίνει ἀποκατάστασι τῆς πίστεως στόν χῶρο ὅπου ὑπάρχει ἡ κανονική Ἀποστολική διαδοχή.
Ἐπί πλέον δέ βλέπουμε ὅτι, ὅταν ἐκθρονίζετο κάποιος ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος καί ἐχειροτονεῖτο στή θέσι του κάποιος αἱρετικός (αὐτό ἐγίνετο πάντοτε μέ τήν βοήθεια τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, ἡ ὁποία ὑπέθαλπε τήν αἵρεσι), δέν ἀποκαθίστατο στή θέσι του Ὀρθόδοξος, πρίν ἐκδιωχθῆ ὁ αἱρετικός, εἴτε ἀπό τόν λαό εἴτε ἀπό ὀρθόδοξο Σύνοδο. Καί ἐδῶ πάλι ἔχομε ἀποκατάστασι στό χῶρο ὅπου ὑπάρχει ἡ κανονική ἀποστολική διαδοχή.
Ἄν δέ λάβωμε ὑπ’ ὄψιν μας ὅτι ὁμιλοῦμε διά κανονικά χειροτονημένο Ἐπίσκοπο καί ἐκδιωχθέντα ἀπό τόν θρόνο του ἀπό τούς αἱρετικούς, καταλαβαίνει κανείς τί σημαίνει τό νά χειροτονηθῆ κάποιος ὑπεραντλαντικά, ὡς κανονικός Ἐπίσκοπος μίας ἐπαρχίας, νά αὐτοτοποθετηθῆ εἰς τήν ἐπαρχία αὐτή, (χωρίς φυσικά νά ἐκδιωχθῆ ὁ αἱρετικός, χωρίς νά ὑπάρξη ὀρθόδοξος Σύνοδος, ἡ ὁποία θά καταδικάση τήν αἵρεσι), νά αὐτοαναγνωρισθῆ ὡς κανονικός Ἐπίσκοπος τῆς ἐπαρχίας καί ἐπί πλέον νά δημιουργήση ὁλόκληρη Σύνοδο μέ τόν ἴδιο τρόπο, ἡ ὁποία καί αὐτή θά αὐτοαναγνωρισθῆ ὡς κανονική Σύνοδος καί θά λειτουργῆ παραλλήλως, ὑπαρχούσης καί τῆς αἱρετικῆς.
Ἐδῶ γίνεται ἀντιληπτό ὅτι δέν εὑρισκόμεθα στόν χῶρο τῆς κανονικῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς. Δι’ αὐτό ἀναφέραμε ὅτι κανονική ἀποστολική διαδοχή δέν νοεῖται τό νά χειροτονηθῆ κάποιος Ἐπίσκοπος ἀπό ὀρθοδόξους Ἐπισκόπους, ἀλλά τό νά γίνη ὅλη ἡ διαδικασία πού ὑπαγορεύουν οἱ ἱεροί Κανόνες καί διδάσκει ἐπί πλέον ἡ Παράδοσις τῆς Ἐκκλησίας. Εἶναι δέ φανερό ὅτι ἀπό τήν στιγμή πού θά γίνη αὐτή ἡ ἀντικανονική ἀποκατάστασις, σταματᾶ ὁ ἀγῶνας διά τήν ἀποκατάστασι τῆς πίστεως, εἰς τούς Ἐπισκόπους πού ἐκτροχιάστηκαν ἐξ αὐτῆς (ἀφοῦ τούς ἀφήνουμε, μέ τήν ἀποχώρησί μας, ἐλεύθερους νά συνεχίσουν τό καινοτόμο ἔργο τους) καί ἐπί πλέον μᾶς διευκολύνει ἀφάνταστα ἡ διαιώνισις τῆς αἱρέσεως, διότι αὐτή μόνο δίδει ὑπόστασι στήν ἀντικανονική δική μας Σύνοδο. Εἶναι ὅμως πρωτοφανές καί ἄγνωστο στήν Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας, τό νά στηρίζωμε τίς πράξεις μας (καί μάλιστα τόσο σοβαρές ἐκκλησιαστικές τοποθετήσεις) στά λάθη καί στίς ἐκτροπές τῶν ἄλλων.
Ἕνα παράδειγμα θά ἀναφέρωμε ἀπό τά πολλά τό ὁποῖο
δεικνύει τήν ὀρθόδοξο ὁδό καί Παράδοσι εἰς τήν ἀπο-
κατάστασι τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί τήν τοποθέτησι
ὀρθοδόξου ποιμένος στήν θέσι τοῦ αἱρετικοῦ. Εἶναι ἀπό
τόν βίο τοῦ ἁγ. Μεθοδίου τοῦ ὁμολογητοῦ. Ὁ βιογράφος
του λοιπόν, ὅταν φθάνει στόν θάνατο τοῦ τελευταίου
εἰκονομάχου αὐτοκράτορος Θεοφίλου ἀναφέρει τά ἑξῆς:
«Ἐν τούτοις τοῦ ἁγίου ἀνδρός ἐξεταζομένου, θάνατον ἀπέστειλε Κύριος ἐπί τόν βασιλέα, καί ἦλθεν ἐπί τήν αἵρεσιν αὐτοῦ· ἅμα γάρ ἐτεθνήκει, συντελευτᾷ αὐτῷ καί ἡ αἵρεσις. Τοῦ γάρ παιδός Μιχαήλ σύν τῇ μητρί τήν βασιλείαν παραλαβόντος, ἡ ὀρθόδοξος Χριστοῦ Ἐκκλησία παρρησίαν λαμβάνει, καί τό κίβδηλον τῆς αἱρέσεως ὡς ἀνθρωπίνῃ χειρί φυέν τε καί κρατηθέν ἀπηλέγχετο, καί οἱ λαλεῖν καί ἀκούειν βουλόμενοι περί τούτων, ἐκωλύοντο, Ἰωάννου τοίνυν ἀνδρός γοήτου καί ὑδρομάντεως, τῆς εἰρημένης προϊσταμένου αἱρέσεως, καί τῷ θρόνῳ Κωνσταντινουπόλεως συμπεφορημένου, κανονικῶς ἐξεληλαμένου σύν παντί τῷ κλήρῳ αὐτοῦ· ἐζητεῖτο λοιπόν ὁ ἄξιος τῷ θρόνῳ ἐπιστηριχθῆναι μέλλων πράξει καί θεωρίᾳ ἀνθρωπίνων κεκοσμημένος, καί πολυπειρίᾳ τῶν θείων καί γεγυμνασμένος, δυνατός λόγῳ καί ἔργῳ κατά τήν θείαν Γραφήν. Πολλῶν τοίνυν μεγάλων καί ἁγίων ἀνδρῶν προβεβλημένων, μόνος προκρίνεται καί καθίσταται ὁ ἀθλοφόρος Μεθόδιος, ἀσκήσει πάντας ὑπερ-
βάλλων, καί Γραφῶν ἐμπειρίᾳ, καί προφορᾶς εὐγλωττίᾳ
καί ἄθλων ὑπομονῇ, καί φρονήματος μετριότητι καί συ-
ναναστροφῇ καί συνουσίᾳ χαριεστάτῃ» (P.G. 100, 1252D).
Ἡ ἐκλογή λοιπόν διά τόν Πατριαρχικόν θρόνο τοῦ ἁγ. Μεθοδίου ἔγινε, ὅπως ἀνεφέρει ὁ βιογράφος του, ἀφοῦ ἐξεβλήθη τοῦ θρόνου ὁ τελευταῖος εἰκονομάχος Πατριάρχης Ἰωάννης ὁ Ζ΄ ὁ ἐπιλεγόμενος Ἰαννῆς ἤ Λεκανομάντης μαζί μέ τόν κλῆρον του καί ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔλαβε παρρησία καί κατεδίκασε τό κίβδηλον τῆς αἱρέσεως.
Δέν νομίζω ὅτι θά εὕρη κανείς παράδειγμα στήν Ὀρθοδοξία κατά τό ὁποῖο νά ὑπάρχουν σέ μία ἐκκλησιαστική ἐπαρχία καί νά ἀσκοῦν τά καθήκοντά των συγχρόνως δύο Ἐπίσκοποι, ὀρθόδοξος καί αἱρετικός καί δύο ἀντίστοιχα Σύνοδοι, οἱ ὁποῖες νά λειτουργοῦν συγχρόνως καί παραλλήλως, χωρίς δηλαδή νά ἔχη καταδικασθῆ ἡ αἵρεσις ἀπό ὀρθόδοξο Σύνοδο. Καί μάλιστα παράδειγμα, πού νά μᾶς τό ἐδίδαξαν μέ τά ἔργα των οἱ ἅγιοι ὡς κανονική ὁδό ἀγῶνος καί ὁμολογίας ἐν καιρῷ αἱρέσεως. Αὐτή τήν τακτική, ἀντίθετα, τήν ἐφάρμοσαν μετά τό σχίσμα οἱ Παπικοί καί χειροτονοῦν σέ ὀρθόδοξες ἐκκλησιαστικές ἐπαρχίες παπικούς Ἐπισκόπους καί δημιουργοῦν ἀναλόγους Συνόδους, κατά τό πρότυπο τῆς Οὐνίας, μέ σκοπό τήν παραπλάνησι τῶν Ὀρθοδόξων καί τήν ὑπαγωγή των εἰς αὐτούς.
Ὁ λόγος τῆς ἀρνητικῆς αὐτῆς στάσεως ἀπέναντι στήν διαχρονική Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας πρέπει νά ἑστιασθῆ (πέρα ἀπό τήν πολυχρόνια πλύσι ἐγκεφάλου τήν ὁποία ἔχουν ὑποστῆ, ἡ ὁποία ὅμως ἀποτελεῖ ἕνα δευτερεύονταἐξωτερικό λόγο) κατ’ ἐξοχήν καί κυρίως εἰς τό ὅτι καί σήμερα ἡ ἀποτείχισις κοστίζει καί πληρώνεται, ὄχι βεβαίως ὅπως τόν παλαιό καιρό μέ διωγμούς, ἐξορίες, φυλακίσεις, μαρτύρια καί θανάτους, ἀλλά πάντως μέ στερήσεις μισθῶν διά τούς κληρικούς, μέ τό νά πέσουν στήν δυσμένεια τοῦ Ἐπισκόπου, μέ καθαιρέσεις ἀπό τόν βαθμό τῆς ἱερωσύνης, μέ τήν δυσφήμισι καί τήν «ρετσινιά» τοῦ πλανεμένου καί διά τούς λαϊκούς μέ τήν στέρησι τῶν μυστηρίων, μέ τήν κατηγορία ὅτι εὑρίσκονται ἐκτός Ἐκκλησίας ἤ εἶναι σχισματικοί, φανατικοί, φονταμενταλιστές κλπ.
Πρός ἀποφυγή, λοιπόν, ὅλων αὐτῶν τῶν συνεπειῶν, οἱ σύγχρονοι πιστοί (κληρικοί καί λαϊκοί) ἔκαναν ἀποδεκτή, ὀλίγον κατ’ ὀλίγον, κάποια ἀλλοίωσι τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως. Ἡ ἀλλαγή αὐτή τῆς Παραδόσεως σήμερα παγιώθηκε καί δέν ἀφορᾶ μόνο μιά κάποια στάσι ἀπέναντι στόν αἱρετικό ἐπίσκοπο, ἀλλά προσέλαβε καί βαθύτερες ἐκκλησιολογικές-θεολογικές διαστάσεις καί συνίσταται εἰς τό ὅτι ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἔχει μεταλλαχθῆ ἀπό Χριστοκεντρική σέ ἀνθρωποκεντρική (ἐπισκοποκεντρική) καί ὡς ἐκ τούτου ἡ ἀποτείχισις διά θέματα πίστεως θεωρεῖται ἐκκλησιαστικό σχίσμα, ἀποκοπή ἀπό τόν Ἐπίσκοπο καί τήν Σύνοδο (πού ταυτίζουν μέ τήν Ἐκκλησία)· θεωρεῖται δαιμονική ὑποβολή καί ἄκρατος ἐγωϊσμός. Ἡ ἀποστασιοποίησις ἀπό τόν Ἐπίσκοπο διά λόγους πίστεως θεωρεῖται ἔξοδος ἑκουσία ἀπό τήν Ἐκκλησία. Ὁ Χριστός ἔχει περιορισθῆ εἰς τόν οὐρανό καί στήν καλύτερη περίπτωσι δέν εὑρίσκεται ἐκεῖ πού ὑπάρχει ἡ ἀληθινή πίστις, ἀλλά ἐκεῖ πού τελοῦνται τά μυστήρια.
Μᾶλλον ὁ ἴδιος ὁ Ἐπίσκοπος ἔχει μεταβληθεῖ σέ Χριστό, μέ ἀπαίτησι τυφλῆς ὑπακοῆς ἀπό κληρικούς καί λαϊκούς, μέ καρατομήσεις ἄνευ στοιχειώδους διαδικασίας, μέ τό νά ζῆ κομπλεξικά ἀπομονωμένος ἀπό τόν λαό καί τριγυρισμένος ἀπό τούς κόλακες καί χωρίς τήν παραμικρή συναίσθησι τῆς εὐθύνης του καί τῆς ἀπαιτήσεως τῶν καιρῶν, μέ τό νά ἀσκῆ ὄχι τήν κατά Χριστόν διαποίμανσι τοῦ λαοῦ, ἀλλά τήν διοίκησι ὡς ὑπάλληλος τοῦ κράτους καί βεβαίως μέ τό νά εἶναι ἄφωνος καί πανταχοῦ ἀπών σέ ὁ,τιδήποτε ἀπαιτεῖ ὁμολογία καί θυσία. Ἡ ὁμολογία καί θυσία τῶν παλαιῶν ἁγίων Ἐπισκόπων καί Πατριαρχῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπολέμησαν τίς αἱρέσεις καί ἐθυσίασαν τούς θρόνους των καί τή ζωή των χάριν τῆς ἀληθινῆς πίστεως, εἶναι διά τούς σημερινούς Ἐπισκόπους, ἕνας μῦθος, μία ἐφάμαρτος ἐμμονή, ἡ ὁποία διέσχισε τήν Ἐκκλησία, διεσάλευσε τήν εἰρήνη, κατέστησε τήν Ἐκκλησία ἐγκλωβισμένη καί ἀπομονωμένη ἤ στήν καλύτερη περίπτωσι (ἡ ὁμολογία) εἶναι μία μέν πραγματικότης, ἡ ὁποία ὅμως ἐξετάζεται μόνον ἱστορικά, χωρίς νά ἀποτελῆ διαχρονικό παράδειγμα καί Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας διά τά θέματα τῆς αἱρέσεως. Ὡς ἐκ τούτου ἡ τιμή πού ἀποδίδομε σήμερα στούς ἁγίους καί κυρίως στούς ὁμολογητάς τῆς πίστεως, εἶναι μόνον ἐν ὕμνοις καί ὠδαῖς πνευματικαῖς ἤ στήν καλύτερη περίπτωσι ἡ μίμησίς των κατά τό πατερικό ρητό «τιμή ἁγίου, μίμησις ἁγίου» συνιστᾶται γιά ὅλα τά ἄλλα θέματα πλήν τῶν θεμάτων τῆς πίστεως.
Τό ἴδιο συμβαίνει καί γιά τήν ἁγ. Γραφή καί τούς ἱερούς Κανόνες. Δέν ἀποτελοῦν δηλαδή ὁδοδεῖκτες καί φραγμούς διά νά μήν παρεκκλίνωμε δεξιά ἤ ἀριστερά καί τρόπον τινά ἀσφαλῆ ὁδό σωτηρίας, ἀλλά ἀποτελοῦν ἕναν ἀγρό μέ ἄνθη καί ἀγκάθια, τά ὁποῖα ἐμεῖς σήμερα ἔχομε ὑποχρέωσι νά τά διαχωρίσωμε, ἔχομε δικαίωμα ἐπιλογῆς ἐπεμβάσεως καί ἀκυρώσεως, ἔχομε δικαίωμα αὐθαιρέτου ἑρμηνείας καί μάλιστα ἀντιθέτου στήν διαχρονική Παράδοσι τῆς Ἐκκλησίας καί τό κυριώτερο, ὅλα αὐτά θεωροῦνται διάκρισις καί σύνεσις καί ἀπεγκλωβισμός ἀπό τά ἀσφυκτικά κατάλοιπα τοῦ παρελθόντος.
Ἡ μετάλλαξις τῆς Παραδόσεως στήν σημερινή ἐποχή ἔχει ἐπεκταθῆ καί σέ ἄλλα παρεμφερῆ θέματα, ὅπως εἰς τό θέμα τῆς οἰκονομίας καί ἀκριβείας καί εἰς τό πότε αὐτά χρησιμοποιοῦνται, εἰς τό πότε θεωρεῖται κάποιος αἱρετικός καί πότε ἐμεῖς ἀποτειχιζόμεθα ἀπό αὐτόν, εἰς τό πότε ἐκπίπτει ὁ Ἐπίσκοπος ἀπό τόν θρόνο του διά θέματα πίστεως καί αἱρέσεως, εἰς τό πῶς ἀντιμετωπίζονται οἱ αἱρετικοί, καί ποῖοι ἔχουν ἄδεια εἰσόδου εἰς τόν ναό κατά τόν καιρό τῆς τελέσεως τῶν μυστηρίων, στό ποῖα εἶναι τά ὅρια τῆς Συνόδου ἐν σχέσει μέ τίς ἀποφάσεις της, οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται στίς σχέσεις μέ τούς αἱρετικούς κλπ.
Ὅλα αὐτά παρουσιάζουν σήμερα τήν Ὀρθοδοξία ἄνευ φραγμοῦ (ξέφραγο ἀμπέλι), τόν δέ φραγμό καθεῖλον οἱ ἴδιοι οἱ θεωρούμενοι προστάτες καί πρῶτοι φύλακες τῆς πίστεως, οἱ ἐντεταλμένοι σκοποί ἀπό τόν Χριστό καί τοιουτοτρόπως τήν λυμαίνονται οἱ ἀγριόχοιροι (αἱρετικοί) καί οἱ πορευόμενοι παρά τήν ὁδόν (πολιτικοί, νεορθόδοξοι κλπ.).
Ἐκεῖνο τό ὁποῖο χαρακτηρίζει στίς ἡμέρες μας τήν ζωή τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ἡ ἔλλειψις τῆς θυσίας. Ἐνῶ σήμερα κάνουν πολλές θυσίες γιά διάφορα κοσμικά θέματα καί ὑφίστανται ἀνάλογες ταλαιπωρίες διά τήν καθημερινή ἐπιβίωσι, δέν ἔχουν τήν διάθεσι νά ὑποστοῦν τό παραμικρό διά τήν ἀληθινή πίστι, τήν ὁμολογία, τήν Ἐκκλησία καί τήν διατήρησι τῆς ὀρθοδόξου Παραδόσεως, κατά τά πρότυπα τῶν ἁγίων Πατέρων. Ἴσως πιστεύομε ὅτι ἡ διατήρησις τῆς ἀληθινῆς πίστεως εἶναι δυνατόν σήμερα νά πραγμα τοποιηθῆ δι’ ἄλλης ὁδοῦ, πλήν τῆς θυσίας, και δι’ αὐτό ἀρκούμεθα μόνο σέ κηρύγματα, τά ὁποῖα στηλιτεύουν τήν αἵρεσι τῶν καιρῶν μας, σέ ὁμολογίες πίστεως, σέ ἐκδόσεις βιβλίων, περιοδικῶν, ἐφημερίδων, διακηρύξεων κλπ., τά ὁποῖα ἔχουν εὐστόχως χαρακτηρισθῆ ὡς «χαρτοπόλεμος» ἤ ἀκόμη καί σέ πνευματικώτερες ἐνέργειες, ὅπως προσευχή διά νά φωτίση ὁ Θεός τούς ποιμένες καί νά ὀρθοτομήσουν τόν λόγο τῆς ἀληθείας, ἀγῶνα πνευματικό προκειμένου νά διορθώσωμε πρῶτα τόν ἑαυτόν μας καί μετά τούς ἄλλους, μυστηριακή ζωή κλπ., πράγματα ἀσφαλῶς ἀναγκαιότατα, ἀλλά αὐτονόητα γιά τήν ζωή τοῦ πιστοῦ, τά ὁποῖα ὅμως, ἀποτελοῦν θά λέγαμε τήν ἄλλη πλευρά τοῦ νομίσματος καί ἐλάχιστα ἤ οὐδόλως συμβάλλουν εἰς τήν καταπολέμησι τῆς αἱρέσεως.
Ὅλα αὐτά ἀποδεικνύουν ἀφ’ ἑνός μέν ὅτι ἐμεῖς σήμερα δέν ἔχομε κατανοήσει τήν ἱστορική ἀλήθεια, ὅτι δηλαδή καμμία αἵρεσις δέν κατεβλήθη χωρίς ὑπέρμετρες θυσίες, οἱ ὁποῖες ἔφθαναν εἰς τό σημεῖο τῆς θυσίας καί αὐτῆς τῆς ζωῆς μας, καί ἀφ’ ἑτέρου ὅτι διά τά θέματα τῆς πίστεως δέν ἰσχύουν, ὅπως διά τά προσωπικά μας, οἱ ὑπακοές καί οἱ διακρίσεις, οἱ εὐλογίες καί οἱ κανόνες ἐκ μέρους τῶν πνευματικῶν, ἀλλά διά τά θέματα τῆς πίστεως ὑπάρχει προσωπική εὐθύνη, ἡ ὁποία ἐπιβαρύνει καί τόν τελευταῖο ὀρθόδοξο Χριστιανό καί βεβαίως τόν κάθε ἕνα ἀναλόγως τῆς θέσεώς του μέσα στήν Ἐκκλησία.
Μία ἐπιπλέον θλιβερή πραγματικότης, ἡ ὁποία καί αὐτή ἔχει χαρακτηρίσει καί στιγματίσει τίς ἡμέρες μας εἶναι ὅτι ὅλα αὐτά τά σοβαρώτερα ἐκκλησιαστικά θέματα, τά ὁποῖα ἅπτονται τῆς πίστεως καί ὡς ἐκ τούτου ἔχουν ἄμεση σχέσι μέ τήν σωτηρία μας, τά ἔχομε ἐναποθέσει εἰς τούς πλέον ἀκατάλληλους διά νά τά ἐπιλύσουν. Αὐτοί βεβαίως εἶναι οἱ Ἐπίσκοποι καί οἱ θεολόγοι καθηγητές. Καί οἱ μέν Ἐπίσκοποι σήμερα ἐπιλέγονται καί προάγονται μόνον καί ἐφ’ ὅσον εἶναι διατεθειμένοι νά ἀκολουθήσουν αὐστηρῶς τήν ἤδη χαραγμένη γραμμή τῆς αἱρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῆς Νέας Ἐποχῆς, οἱ δέ θεολόγοι καθηγητές εἶναι ἐμποτισμένοι στήν δυτική θεολογία καί νοοτροπία μέχρι μυελῶν ὀστέων, εἶναι δέ ἄγευστοι τελείως τῆς Ὀρθοδόξου Παραδόσεως καί τῆς ἁγιοπνευματικῆς ἐμπειρίας τῶν Πατέρων, εἰδικά εἰς τά θέματα τῆς πίστεως καί τῆς αἱρέσεως. Αὐτοί ὅλοι λοιπόν, καθοδηγοῦν σήμερα τόν ὀρθόδοξο λαό καί εἶναι, θά λέγαμε, οἱ ἐπιτηρητές καί ἐπόπτες τῶν αἱρετικῶν, προκειμένου νά διατηροῦν σέ ἡσυχία καί πειθαρχία τό ὀρθόδοξο ποίμνιο.
Ἄν θά θέλαμε νά μετρήσωμε τήν πίστι ὅλων αὐτῶν τῶν σημερινῶν ταγῶν τῆς Ὀρθοδοξίας κατά τό ἁγιογραφικόν, «δεῖξόν μοι τήν πίστιν σου ἐκ τῶν ἔργων σου» (Ἰακ. 2,18), θά ἠδυνάμεθα μετά βεβαιότητος νά ἰσχυρισθοῦμε ὅτι ἡ πίστις ὅλων αὐτῶν μαζί δέν δύναται, οὔτε εἰς τό ἐλάχιστο νά συγκριθῆ μέ τήν πίστι μιᾶς χωρικῆς γυναικός τῆς ἐνορίας τοῦ ἱερέως Θεοφυλάκτου (σελ. 211), ἡ ὁποία αὐθόρμητα ἀποτειχίστηκε ἀπό τόν ἱερέα της, μόλις ὑποψιάστηκε ὅτι αὐτός λατινίζει. Παρ’ ὅλα αὐτά ἡ Ὀρθοδοξία κατήντησε σήμερα νά ἄγεται καί νά φέρεται ὡς πλοῖον ἄνευ πηδαλίου, ἀπό αὐτούς τούς αὐτοκηρυγμένους ὁδηγούς καί προστάτες καί μάλιστα εἰς τά θέματα τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί αἱρέσεως.
Κάτι ἀκόμη τό ὁποῖον χαρακτηρίζει τούς σημερινούς Ὀρθοδόξους εἶναι τό ὅτι ἔχουν τελεία σχεδόν ἄγνοια ὡς πρός τήν στάσι τῶν Πατέρων ἀπέναντι στούς αἱρετικούς, τήν διαφύλαξι τῆς Πίστεως, τήν εὐθύνη κληρικῶν καί λαϊκῶν δι’ αὐτά τά θέματα, τοῦ τρόπου ἐπαναφορᾶς εἰς τήν Ὀρθοδοξία καί κυρίως τῶν ἐπιπτώσεων τῆς αἱρέσεως, ὅταν αὐτή ἐπικρατήση καί γίνη γραμμή τῆς Ἐκκλησίας.
Οἱ σημερινοί θρησκευόμενοι και συνειδητοί Ὀρθόδοξοι ἀρέσκονται νά μελετοῦν τούς συγχρόνους γέροντες, τούς προορατικούς καί διακριτικούς, καθώς ἐπίσης καί διάφορα πνευματικά θέματα πού ἔχουν σχέσι μέ τήν καλλιέργεια τῶν ἀρετῶν τήν ἀγάπη, τήν ἐλεημοσύνη καί τήν ταπείνωσι ἤ νά ἀκοῦν κηρύγματα ἀναλόγου περιεχομένου· διά τά θέματα τῆς πίστεως ὅμως ὑπάρχει ἀφ’ ἑνός μέν προκλητική ἀδιαφορία ἐκ μέρους των, ἀφ’ ἑτέρου δέ συστηματική προπαγάνδα ἐκ μέρους τῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν, περί τοῦ ὅτι αὐτά ἤ δέν ὑφίστανται κἄν ἤ στήν καλύτερη τῶν περιπτώσεων ὅτι θά λυθοῦν δι’ ἄλλης ὁδοῦ ἀπό αὐτήν πού ἀπαιτεῖ ἡ Ὀρθόδοξος Παράδοσις.
Ἔχοντας λοιπόν ὅλα αὐτά τά εἰδοποιά στοιχεῖα καί γνωρίσματα τῆς ἐποχῆς μας, τά ὁποῖα φρονοῦμε ὅτι εἶναι ἡ γενεσιουργός αἰτία καί κυρίως ἡ αἰτία διαιωνίσεως τῆς αἱρέσεως, θά προσπαθήσωμε νά παρουσιάσωμε τά ἐπιχειρήματα ὅλων αὐτῶν πού σήμερα ἀντιστρατεύονται στό θέμα τῆς ἀποτειχίσεως καί τῆς ἐφαρμογῆς τοῦ 15ου ἱεροῦ Κανόνος τῆς Πρωτοδευτέρας Συνόδου.
Πηγή: https://drive.google.com/file/d/1BXd3KdOXcMlXO85flwoDa7B6zWVGlZ0f/view?usp=drivesdk
