“ἀνδρεῖος ὁ περὶ τὸν καλὸν θάνατον ἀδεής” (Αριστοτέλης)
(θαρραλέος είναι αυτός που δεν φοβάται τον τιμημένο θάνατο) και δεν επιλέγει την “έντιμη” συμφωνία – υποταγή)
Όταν η Γαλλία δια του στόματος του πολιτειολόγου Patrick Wajsman χορηγεί το “Prix du courage politique” (Βραβείο πολιτικού θάρρους) (στην ελληνική γλώσσα το θάρρος είναι ένας απλός αναγραμματισμός του θράσους), επιβραβεύοντας ανάμεσα στις άλλες ευρωπαϊκές εκδουλέψεις την ευφυΐα του κυρίου Τσίπρα, αναλογίζομαι το επίπεδο της ευρωπαϊκής βλακείας και υποκρισίας.
Εξάλλου, γαλλική είναι η άποψη, του Victor Hugo “l’intelligence est l’épouse, l’imagination est la maîtresse, la mémoire est la servante” (η ευφυΐα είναι η σύζυγος, η φαντασία η ερωμένη και η μνήμη η υπηρέτρια), που προσβάλλει με τη βράβευση αυτή τη μνήμη των Ελλήνων, κατατάσσοντάς τη ταξικά στο πνευματικό προλεταριάτο των υπηρετριών και ευρωπαϊκή η απάντηση του Ovidius “ingenio maximus, arte rudis” (μεγάλη ευφυΐα, πρωτόγονη τεχνική).
Ελληνική, όμως, είναι η άποψη, που μας μεταφέρει ο Ευνάπιος (Βίοι φιλοσόφων και σοφιστών):
“καὶ τὸ μυθῶδες καὶ ἀειδὲς σκότος τυραννήσει τὰ ἐπὶ γῆς κάλλιστα”.
Και οι Έλληνες γνωρίζουμε καλά πόσο έχει δοκιμαστεί τα τελευταία χρόνια η βιοτική και η πολιτική μας καλαισθησία από το μυθώδες και αειδές σκότος των αειδών (ασώματων) ναζιστοκεφαλών της ευρωπαϊκής τυραννίας.
Δεν ξέρω κατά πόσο οι γνώσεις του κυρίου Τσίπρα στη γαλλική γλώσσα είναι εφάμιλλες αυτών της αγγλικής, για να εκφωνήσει κατά την παραλαβή του βραβείου, ίσως, με τη μεταφραστική βοήθεια του συντυράννου του Ζουράρι, το γνωστό ως “κύκνειο άσμα” του Περικλή από τον Θουκυδίδη (Θουκυδίδης 2.60.1 – 2.65.13).
Σε μια πράξη καλής θέλησης, θα μπορούσα να βοηθήσω, παραπέμποντας στη μετάφραση, για να καταλάβουν οι Γάλλοι, ότι στη δυσπραγούσα, σήμερα, χώρα μας, που ευπραγούν μόνο οι ευρωτραπεζίτες, αν δυσπραγούσαν οι ευρωτραπεζίτες χωρίς τον αγλέορα των δανείων τους που πλήρωσαν οι πολίτες, θα ευπραγούσε το σύνολο των πολιτών:
(2.60.1) «Καὶ προσδεχομένῳ μοι τὰ τῆς ὀργῆς ὑμῶν ἔς με γεγένηται (αἰσθάνομαι γὰρ τὰς αἰτίας) καὶ ἐκκλησίαν τούτου ἕνεκα ξυνήγαγον, ὅπως ὑπομνήσω καὶ μέμψωμαι εἴ τι μὴ ὀρθῶς ἢ ἐμοὶ χαλεπαίνετε ἢ ταῖς ξυμφοραῖς εἴκετε.
(2.60.2) ἐγὼ γὰρ ἡγοῦμαι πόλιν πλείω ξύμπασαν ὀρθουμένην ὠφελεῖν τοὺς ἰδιώτας ἢ καθ’ ἕκαστον τῶν πολιτῶν εὐπραγοῦσαν, ἁθρόαν δὲ σφαλλομένην.
(2.60.3) καλῶς μὲν γὰρ φερόμενος ἀνὴρ τὸ καθ’ ἑαυτὸν διαφθειρομένης τῆς πατρίδος οὐδὲν ἧσσον ξυναπόλλυται, κακοτυχῶν δὲ ἐν εὐτυχούσῃ πολλῷ μᾶλλον διασῴζεται…”
(2.60.1) “Je m’attendais bien à voir votre colère se manifester contre moi; j ‘en connais les raisons. Aussi ai-je convoqué cette assemblée ici pour faire appel à vos souvenirs et vous adresser des reproches, si votre irritation à mon égard ne repose sur rien et si vous perdez courage dans l’adversité.
(2.60.2) Mon opinion est qu’il vaut mieux pour les individus voir un État florissant dans son ensemble, qu’un État qui dépérit alors que les particuliers prospèrent.
(2.60.3) Car un homme dont les affaires réussissent, alors que sa patrie est menacée, n’en est pas moins condamné à périr avec elle;…”
ΔΑ
