Του ΜΙΧΑΛΗ ΙΓΝΑΤΙΟΥ
Έχουμε υποστηρίξει εδώ και καιρό ότι ο πολιτικός εξτρεμιστικός «ακτιβισμός» του ισλαμιστή προέδρου της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν και ο όψιμος αντιαμερικανισμός του, σε συνδυασμό με τον βαθύτατο αντισημιτισμό του, οφείλεται στην ανάγκη του να αυτοπαρουσιαστεί ως ο ηγέτης του μουσουλμανικού κόσμου.
Για μεγάλο χρονικό διάστημα συμπεριφέρεται αυταρχικά και στο εξωτερικό, διότι στο εσωτερικό είναι και επίσημα δικτάτορας, με λαϊκή όμως …εντολή, αφού το 50% των Τούρκων, ειδικότερα όσων έχουν χαμηλή μόρφωση, τον ψήφισαν για να αναρριχηθεί στην προεδρία, αλλά και στο δημοψήφισμα, αν και οι πληροφορίες για νοθεία παραμένουν και σήμερα ζωντανές.
Ο Ταγίπ Ερντογάν έχει θέσει αυτό το στόχο, να ηγηθεί δηλαδή των όπου γης μουσουλμάνων, εδώ και πολλά χρόνια. Τον είχε θέσει από κοινού με τον πνευματικό του, τον Ιμάμη Γκιουλέν, με τον οποίο είναι πλέον θανάσιμοι εχθροί. Ονειρεύτηκαν, μέσα στη μιζέρια τους πριν 30 τόσα χρόνια, αλλά απέτυχαν να πραγματοποιήσουν εκείνο το στόχο, διότι στην ουσία ήταν ένα άπιαστο όνειρο. Είναι και σήμερα άπιαστο όνειρο…
Ο πρόεδρος της Τουρκίας, ένας επίμονος άνθρωπος, δεν το βάζει ποτέ κάτω. Και τώρα, ενδυναμωμένος στο εσωτερικό μετά το πογκρόμ εναντίον των αντιπάλων του, ξεκίνησε την πορεία για να κατακτήσει τον …κόσμο. Πρώτος σταθμός η Αφρική, όπου τάισε με υποσχέσεις τους ιθαγενείς. Θα ακολουθήσουν πολλά τέτοια ταξίδια, όπου θα υπογράφει συμφωνίες, οι οποίες δεν θα υλοποιούνται ποτέ. Διότι οι συμφωνίες είναι η βιτρίνα της ισλαμικής του ατζέντας.
Βεβαίως, ο Ερντογάν λογαριάζει χωρίς τον …ξενοδόχο. Αρκετές χώρες και ηγέτες στη Μέση Ανατολή τον αντιμετωπίζουν με περιφρόνηση και απαξίωση, και η αντίδραση των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων (ΗΑΕ) σημαίνει πολύ περισσότερα απ’ όσα εμείς φανταζόμαστε.
- Πρώτον και πιο σημαντικό, το συγκεκριμένο Εμιράτο είναι ο «λαγός» της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου.
- Δεύτερον, εξέφρασε με ακρίβεια τις σκέψεις της πλειοψηφίας των κρατών της Μέσης Ανατολής.
- Τρίτον, ο Ερντογάν δεν έχει ανοικτά μέτωπα μόνο με την Αμερική και την Ευρώπη. Στον αραβικό κόσμο τα πράγματα είναι χειρότερα.
Ο υφυπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων των ΗΑΕ, Άνουαρ Γκαργκάς διαμήνυσε στον Σουλτάνο της Τουρκίας ότι ο αραβικός κόσμος δεν πρόκειται να δεχθεί τον ηγετικό ρόλο, που προαλείφει για τον εαυτό του. Είναι ανάγκη, πρόσθεσε, οι αραβικές χώρες να συνασπισθούν γύρω από τον «αραβικό άξονα» της Σαουδικής Αραβίας και της Αιγύπτου.
Επιτιθέμενος στον πρόεδρο της Τουρκίας, αλλά και στο Ιράν, ο Γκαργκάς υπογράμμισε, ότι «η σεχταριστική και μεροληπτική άποψη δεν είναι αποδεκτή εναλλακτική επιλογή και ο αραβικός κόσμος δεν πρόκειται να τεθεί υπό την ηγεσία της Τεχεράνης και της Άγκυρας».
-
- Επικρατεί αυτή η εντύπωση εσχάτως ότι ο Ερντογάν θα συναντήσει σύντομα μεγάλη αντίσταση σε πολιτικά και διπλωματικά επίπεδα και θα νοιώσει την αντίδραση και μέσα στη χώρα του, η οικονομία της οποίας έχει υποστεί σημαντική πτώση. Ο πρόεδρος της Τουρκίας θυμίζει την ιστορία του Δαίδαλου και του Ίκαρου. Μόνο που η δική του πορεία στον λαμπρό ήλιο της πολιτικής κράτησε πολλά χρόνια, και για ένα περίεργο λόγο, υπάρχει αυτή η διαίσθηση και το προαίσθημα ότι το πολιτικό του τέλος είναι κοντά. Όπως γράψαμε και χθες, οι Αμερικανοί, οι Ισραηλινοί, και πολλοί Άραβες έχουν κάθε λόγο να επιθυμούν την επιστροφή των Κεμαλιστών, με τους οποίους είχαν πάντα μία καλύτερη συνεννόηση χωρίς εκπλήξεις και ανατροπές.
