Ὁ Ἕλλην πολιτικός, ὀρθόδοξος χριστιανός, ὀφείλει νὰ διδάξει σὲ δημόσια καὶ ἰδιωτικὴ ἐμφάνιση του, ὅπως καὶ τὴν συναναστροφήν του μὲ ἄλλα πρόσωπα μαθήματα ὀρθόδοξης πολιτικῆς συμπεριφορᾶς, διότι ἔχει χρέος νὰ γίνει ὁ Διδάσκαλος τῆς Ἀνθρωπότητας (=κατὰ τὴν προτροπὴν τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου), τὸ καλὸ καὶ φωτεινὸ παράδειγμα.
ΥΠ ΟΨΙΝ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ‘’ΝΙΚΗ’’
Ἀγαπητὲ Πρόεδρε, Χρόνια πολλά καὶ καλά, ἐπὶ τῆς εὐκαιρίας τῆς 28ης Ὀκτωβρίου ἡμέρα ὅπου ἑορτάζουμε τὸ ἡρωικὸ ΟΧΙ στὴν πατρίδα μας, νὰ ἀξιωθοῦμε ὅλοι νὰ λέμε ἡρωικὰ ΟΧΙ. Ἐπίσης ἐπὶ τῆς εὐκαιρίας τῆς 28ης Ὀκτωβρίου ὅπου ἑορτάζουμε τὴν ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ τῆς Παναγίας μας , καὶ τὴν ἐθνικὴ μᾶς ἐπέτειο, ὅπως πολὺ σωστὰ ἀναφερθήκατε στὸν λόγον σᾶς τὴν 28η Ὀκτωβρίου 2023, καθώς ἑορτάζουμε μαζὶ τὴν γιορτὴ τῆς Ἁγίας Σκέπης τῆς Θεοτόκου καὶ τὴν Ἐθνικὴ Ἐπέτειος τῆς 28ης Ὀκτωβρίου. Στὰ βουνὰ τῆς Πίνδου οἱ Ἕλληνες στρατιῶτες τοῦ «ΟΧΙ» κατὰ τὸν Ἐλληνοϊταλικό Πόλεμο ἔβλεπαν τὴν Παναγία!
Ἔτσι λοιπὸν ἀπὸ τὸ 1952 συνεορτάζεται μὲ τὴν Ἁγία Σκέπη τῆς Παναγίας, ὅπως ἡ Ἐθνικὴ ἑορτὴ τῆς 25ης Μαρτίου συνεορτάζεται μὲ τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου. Ἐπίσης οἱ ἀγωνιστὲς τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821 εἶχαν βοηθὸ τους τὴν Παναγία. Ἡ ἐκκλησία μας σὰν ἐκδήλωση εὐγνωμοσύνης πρὸς Τὴν Μητέρα Τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν προστασία της στὸ ἑλληνικὸ ἔθνος ἀπὸ τὸ 1952 μετέθεσε, ἐπιτυχημένα καὶ δίκαια, τὴν γιορτὴ τῆς Ἁγίας Σκέπης τῆς Θεοτόκου ἀπὸ τὴν 1η Ὀκτωβρίου στὶς 28.
Θά σᾶς παρακαλούσαμε λοιπὸν νὰ προσέξετε πολὺ μία πολὺ μεγάλη παγίδα, καὶ αὐτὴ ξετυλίγεται ὕπουλα μὲ τὴν μορφὴ ποὺ συναντῶνται δύο πολιτικοὶ ἄνδρες καὶ ἐκφέρουν χαιρετισμόν.
Δὲν μπορεῖ νὰ πατεῖ ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός καὶ πολιτικὸς σὲ «χαιρετισμὸν δύο βαρκῶν», ἢ μὲ τὴν μιὰ βάρκα θὰ ἀποδεχθῆτε γιὰ νὰ συμπλεύσετε εἴτε μιὰ τὴν ἄλλην. Δὲν τὸ λέμε ὅτι τὸ κάνατε, ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴν τὸ κάνετε. Εἴτε θὰ λέτε τὸν χαιρετισμὸν στὴν Παναγία, χωρὶς τὸν χαιρετισμὸ τῶν ἀντιχρίστων, εἴτε θὰ χαιρετίζεται ντόμπρα τὸν ἀντίχριστον (κάτι ποὺ πότε δὲν θὰ θέλαμε νὰ τὸ κάνετε) , μέ τὴν ἔννοια : καλῶς ἔκανε καὶ ἦρθε.
Χρέος μας εἶναι ὡς ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ νὰ μὴν τὸν χαιρετίζουμε οὔτε αὐτὸν (τὸν Ἀντίχριστον) οὔτε τῶν ἀνθρώπων του= ὀργάνων του, μὲ τὴν ἔννοιαν: ὅτι δὲν εἶναι εὐπρόσδεκτος, δὲν ἔχουμε χαρὰν ποὺ ἦρθε, ἢ ποὺ ἔρχεται. Δὲν πρέπει ὡς κάκιστο πρότυπο γιὰ τὰ παιδιὰ νὰ εὑρίσκεται στὰ πολιτικὰ ἕδρανα. Ματθ. 18,6 ὃς δ᾿ ἂν σκανδαλίσῃ ἕνα τῶν μικρῶν τούτων τῶν πιστευόντων εἰς ἐμέ, συμφέρει αὐτῷ ἵνα κρεμασθῇ μύλος ὀνικὸς εἰς τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ καταποντισθῇ ἐν τῷ πελάγει τῆς θαλάσσης. Ἐὰν λοιπὸν χαιρετίσεις τὸν κίναιδο ἀρχηγὸ τῆς ἀντιπολίτευσης, θὰ εἶναι ὡς νὰ λέγεις: «καλῶς ἦρθες».
Πρέπει ὅμως νὰ καταλάβουν ὅτι: κακῶς ἦρθαν. Καὶ ὀφείλουν νὰ μετανοήσουν, καὶ τότες θὰ χαιρετηθοῦν (=δίνουν χαρὰν μὲ τὴν παρουσίαν των) , ἀλλιῶς νὰ φύγουν. Δὲν δίδουν λοιπὸν χαρὰν= χαιρετισμὸν μὲ τὴν παρουσίαν των, καὶ δὲν εἴμεθα ὑποκριτὲς νὰ τοὺς χαιρετοῦμε. Οἱ ὑποκριτὲς καὶ οἱ Φαρισαῖοι ὑπῆρξαν ἄλλοι, ποτὲς ὅμως ὀρθόδοξοι χριστιανοί, καὶ μάλιστα Ἕλληνες.
Αὐτὴ λοιπὸν τὴν παγίδα (τοῦ ἐμμέσου καὶ ἄμεσου χαιρετισμοῦ) δὲν τὴν ἔχουν ἀποφύγει καὶ μεγάλοι πολιτικοὶ ἄνδρες μεγάλων κρατῶν, καὶ μάλιστα περισσότερο τῆς μίας ὑπερδύναμης. Τὸ ἅπλωμα τοῦ χεριοῦ νὰ χαιρετίσης ἕνα κίναιδο, ἔστω καὶ ἐὰν εἶναι πρωθυπουργὸς δικῆς μας ἢ ξένης χώρας μίας χώρας ἢ πρόεδρος τῆς ἀξιωματικῆς ἀντιπολίτευσης, καὶ λοιπά, ἐπισφραγίζει ὅτι τὸν ἀποδέχεσαι, ἔστω καὶ ἐὰν εἶναι ὁ χαιρετισμὸς τυπικός, ἢ λόγου εὐγένειας.
Τρανὸ παράδειγμα. Ὅταν ἐπισκέφθηκε ὁ Ρῶσος πρόεδρος Πούτιν τὸ Ἰσραήλ, λόγῳ τυπικότητας (ἔτσι τὸ ἀποκαλοῦσαν) ἐθίμου ξένων ἐπισκεπτῶν, τοὺς βάζανε τὸ ἑβραϊκὸ σκουφάκι στὸ κεφάλι, καὶ προσκυνοῦσαν τὸ τοῖχος τῶν δακρύων. Ἡ κιπὰ ἢ τὸ ἑβραϊκὸ σκουφάκι δὲν εἶναι ὅμως ἕνα ἁπλὸ «σκουφάκι», κάποιο ἐνδυματολογικὸ ἀξεσουάρ, εἶναι σύμβολο μιᾶς θρησκείας, ἢ κάτι ἀνάλογο μὲ τὴν ἰσλαμικὴ μαντήλα ποὺ φορᾶνε οἱ μουσουλμάνες. Ἔχει ἐπίσης τὴν μυστικὴν ἔννοια τῆς ἀποδοχῆς, καὶ ἐδῶ εἶναι ἡ παγίδα, καθὼς ἔχει μαγικὸ ἐπακόλουθο. Δὲν σφραγίζεσαι μὲ λίγα λόγια γιὰ νὰ πεῖς μετὰ «ἐμένα δὲν μὲ πιάνουν τὰ μάγια». Διότι τὸν Πούτιν φαίνεται ὅτι τὸν πιάσαν, ἔστω καὶ ἐὰν ἀγωνίσθηκε καὶ ἀγωνίζεται νὰ τὰ βγάλει ἀπὸ πάνω του (ἱστορικὴ ἀπόδειξη ὁ παρατεταμένος πόλεμος μὲ τὴν Οὐκρανία, μὲ ὅλα τὰ ἀρνητικὰ του).
Ἐσεῖς ὅμως, κύριε Δημήτριε Νατσιέ, μπορεῖ νὰ μὴν ἀνήκετε στοὺς κοσμικοὺς ἰσχυροὺς πολιτικοὺς ἄνδρες τῆς ὑφηλίου, ἢ τῆς χώρας μας, ἀλλὰ νὰ μὴν ξεχάσετε ὅτι ἀνήκετε σὲ κάτι πολὺ καλύτερο: στοὺς ἰσχυροὺς ἄνδρες τῆς πίστεως μας, καὶ ὅτι ἔτσι σᾶς θέλει ἡ Παναγία, καὶ γι’ αὐτὸ σᾶς βοήθησε.
Ἑπομένως, νὰ ἐνθυμεῖσθε: δὲν ἁπλώνουμε τὸ χέρι νὰ χαιρετίσουμε ἕναν κίναιδο, ἀκόμα καὶ ἐὰν αὐτὸς προσεφέρθη πρῶτος.
Ἐὰν τὸν χαιρετίσης τότες ἀποδέχεσαι τὸ τυπικό, καὶ σημαίνει: ἀποδέχεσαι τὸ σφράγισμα. Δέχεσαι δηλαδὴ τὸ ἰσχῦον ἀντίχριστο πολιτικὸ σύστημα, τὸ ὁποῖον ἔχει ἐπιφέρει ποταμοὺς δακρύων στὴν ἀνθρωπότητα, εἶναι ἀκριβῶς τὸ ἴδιο ἐὰν χαιρετίσεις= ἔμμεση προσευχὴ κάνεις (=λόγῳ ἐθιμοτυπίας δῆθεν, καὶ λοιπὲς «δικαιολογίες») τὸ «τοῖχος τῶν δακρύων, καθὼς ἔτσι (κατὰ αὐτὸν τὸν τρόπο) σὲ ὑποδουλώνει νὰ τὸν χαιρετίσεις= ἀποδεχθῆς. Καὶ ἐὰν τὸ ἀποδεχθεὶς αὐτὸ εἶναι ὡς νὰ ἀποδέχεσαι καὶ τὴν ἔλευση τοῦ Ἀντιχρίστου.
Ἡ ἐναλλακτικὴ λύση: Ἀντὶ νὰ τὸν χαιρετίσεις λοιπὸν δημοσίως , τοῦ λὲς: «Θέλω νὰ μιλήσουμε ἰδιαιτέρως» , χωρὶς νὰ τὸν χαιρετίσεις. Τότες, ἐὰν δεχθῆ τοῦ λὲς στὴν μεταξὺ σας συνάντηση: «χαίρομαι ποὺ μοῦ δίνεται ἡ εὐκαιρία νὰ σὲ μεταπείσω γιὰ αὐτὰ τὰ αἴσχη ποὺ κάνεις στὴν προσωπικὴ σου ζωή». Μὴν τὸ κάνουμε ὅπως τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀμερικῆς, ποὺ είπε (ὁ ἀνόητος) ὅτι: «ἐμένα μοῦ ζητῆσαν νὰ βαφτίσω δύο παιδάκια, δὲν μὲ ἐνδιαφέρει ἐὰν οἱ γονεῖς εἶναι ἄνδρες καὶ κίναιδοι, δὲν μὲ νοιάζη ἡ προσωπικὴ ζωὴ κανενός.» Νὰ ὁμοιάσουμε στὸ καλὸ παράδειγμα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου, ἀκόμα καὶ ἐὰν μᾶς ἀποκεφαλίσουν.
Καὶ ἀρχίζεις τὴν προσπάθεια συμμόρφωσης του. Ἐὰν τότες ὅταν ἀρχίζεις τὴν παιδαγωγικὴν συμμόρφωσιν του δὲν θέλει νὰ σὲ ἀκούση, σαφῶς καὶ δὲν ἔπρεπε νὰ τὸν χαιρετίσεις=νὰ χαίρεσαι.
Νὰ φερθῆς κύριε Δάσκαλε Νατσιέ σὲ ὅλους ὡς νὰ ἦταν οἱ μαθητὲς σου. Νὰ φερθῆς ὅτι αὐτοί, ἔστω καὶ ὁλόκληροι μαντράχαλοι, ἢ ἀκόμα καὶ γερόντοι ἔμειναν μεταξεταστέοι, καὶ μὲ διαγωγὴ, «κοσμία» καὶ «ἐπίμεμπτη». ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΑΣΕΙΣ , πότε μὴν τὸ ξεχάσεις : Ἤσουν καὶ πρέπει νὰ Παραμείνεις Διδάσκαλος. Δὲν θὰ συλλογιστεῖς ἐὰν αὐτὸ τοὺς ἀρέσει ἢ δὲν τούς ἀρέσει. Νὰ συλλογισθεὶς ὅτι αὐτὸς ὁ τρόπος σου ἀρέσει στὸν Θεό, καὶ ὅτι Ἐσὺ ΔΕΝ τὸν προδίδεις. Ἔτσι νὰ πορευτεῖς σὲ ὅλην σου τὴν πολιτικὴ σταδιοδρομίαν. Δὲν ἦρθε ἡ πολιτικὴ γιὰ νὰ σὲ παρεκτρέψει ἀπὸ τὴν κοινωνικὴν σου σταδιοδρομίαν , ἀλλὰ γιὰ νὰ τὴν ἐνισχύσει τὴν κοινωνικὴν σου σταδιοδρομίαν: τὸ χρέος σου νὰ γινεῖς τώρα περισσότερο παρὰ ποτέ: Ὁ Διδάσκαλος, καὶ ὄχι μόνον γιὰ τὴν πατρίδα, ἀλλὰ καὶ ὁ Διδάσκαλος-καλὸ πρότυπο ὅλων τῶν ἄλλων χωρῶν.
Λεξιλόγιο-Ἐτυμολογία
- Χαιρετισμὸς: σημαίνει χαίρω πολὺ γιὰ τὴ γνωριμία
ἀπόδοση τιμῶν σὲ ἐπίσημα πρόσωπα ἢ σὲ ἐθνικὰ σύμβολα (χαιρετισμὸς τῆς σημαίας)
β) τυποποιημένα λόγια ἢ κινήσεις μὲ τὰ ὁποία ἐκφράζει κανεὶς τὴ φιλία καὶ τὸν σεβασμὸ του πρὸς κάποιον ποὺ συναντᾶ (ἐγκάρδιος / θερμὸς / τυπικὸς χαιρετισμὸς)
γ) λόγια ή κινήσεις μέ τα ὁποία ἐκφράζω σεβασμό, φιλία ὅταν συναντῶ κάποιον γνωστό: ἐγκάρδιος/θερμός/ψυχρός/τυπικός
Προσέξτε το τυπικός χαιρετισμὸς. Ἐὰν τόν κάνεις εἰσέρχεσαι στὴν ἀποδοχὴ τοῦ σφραγίσματος.
Τυπικὸς χαιρετισμός: Οὔτε γιὰ συμπεριφορὰ εὐγενικὴ ἀλλὰ χωρὶς ἐγκαρδιότητα: εἶπε ἕνα ~ καλημέρα καὶ ἔφυγε
Θὰ σοῦ ποῦνε ὅτι αὐτοὶ εἶναι οἱ κανόνες συμπεριφορᾶς τῶν πολιτικῶν, ὅπως πρέπει καὶ εἶναι ἐντάξει στὶς ὑποχρεώσεις του, δείχνοντας εὐγένεια. Ὅμως θὰ εἶναι παγίδα.
- Τυπικό: Ριζικὴ: τύπτω < ἀρχ. < τυπὰς “ἡ σφύρα” τύπος: ὁ (τύπτω)· I. χτύπημα, σὲ Χρησμ. παρ’ Ηροδ. II. 1. τό ἀποτέλεσμα τοῦ χτυπήματος, ἀποτύπωμα σφραγίδας, σὲ Ευρ.· στίβου τύπος, σημάδι ἢ ἴχνος πατήματος, σὲ Σοφ.· – τύποι, σημεῖα, γράμματα, σχέδιο, σχεδίασμα, ἰχνογράφημα, σὲ Πλάτ.· ὁμοίως, τύπῳ ἐν τύπῳ.
Ὅλα αὐτὰ τὰ τυπωμένα ἀντιπροσωπεύουν τὸ τυποποιημένο σύστημα. Συγκεκριμένα τὸ τυποποιημένο (διδασκαλεμενο ἐκ ἀντιχρίστων) πολιτικὸ σύστημα τὸ ὁποῖο εἶναι ἀντίχριστο, καὶ δὲν τὸν χαιρετίζουμε τὸν κίναιδο σὲ καμμία περίπτωση.-
