<<Αθώος χερσί και καθαρός τη καρδία , ος ουκ έλαβε επί ματαίω την ψυχήν αυτού>> (Ψαλμός 23). Κάθε άνθρωπος στην επίγεια διαδρομή του είναι μία ξεχωριστή περίπτωση, είναι μία ξεχωριστή πινελιά στον καμβά του Ουράνιου σχεδίου. Απόδειξη τρανταχτή ο βίος των Αγίων της Εκκλησίας μας, όπου ο κάθε Άγιος ακολουθεί μία ιδιαίτερη πορεία, αξιοποιώντας τα ιδιαίτερα χαρίσματα που του χορηγεί ο Θεός και καταλήγει στο ποθητό αποτέλεσμα, όπου όλοι οι άνθρωποι πρέπει να καταλήξουν κατά τον Όσιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, δηλ. να γίνει δοχείον της Θείας Χάριτος και κατά Χάριν Θεός.
Επομένως προορισμός του ανθρώπου δεν είναι ούτε ο πλουτισμός, ούτε η κατάκτηση αξιωμάτων και κοσμικής δόξης ούτε οι πάσης φύσεως υλικές ηδονές, αφού όλα αυτά έχουν ημερομηνία λήξεως τον θάνατο. Αυτοί που ακολουθούν την πορεία αυτοί είναι <<υλικοί άνθρωποι>> κατά την Πατερική Ορολογία και <<τζάμπα μάγκες>> κατά την ορολογία πρόσφατα εκλιπόντος Πατερικού αντινεοταξίτη μοναχού. Η πραγματική μαγκιά και <<ανδρεία είναι η κατά των παθών δυναστεία>> (Άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης). Οι υλικοί ή σαρκικοί άνθρωποι έχουν την κατάληξη του άφρονος πλουσίου και του πλουσίου της παραβολής του πλουσίου και του Λαζάρου, δηλ. την απώλεια και δεν αλλάζουν πορεία ούτε μέσα από θαυμαστά γεγονότα και αποκαλύψεις, διότι <<ει τον Μωϋσέα και τους προφήτας ουκ επίστευσαν, ουδέ εάν τις των νεκρών αναστή, πεισθήσονται>> (Λουκά ιστ 19-31). Ποιος ήταν ο ρόλος και η αποστολή του Αγίου Ιωάννη του Προδρόμου? Οδηγούμενος υπό του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην έρημο για να αποφύγει την σφαγή του Ηρώδη, μένει εκεί και ζη ασκητικά νηστεύοντας και προσευχόμενος. Ζητά από τον Θεό να του αποκαλύψει τι θέλει από αυτόν, για ποιο λόγο ήλθε στον κόσμο, και λαμβάνει την απάντηση: <<για να κηρύξει στους ανθρώπους μετάνοια και να τους βαπτίζει εν ύδατι>>. Ο Άγιος Πρόδρομος κάνει υπακοή στον Θεό (όπως και όλοι οι Άγιοι) και εκπληρώνει την διπλή του αποστολή, το κήρυγμα και το βάπτισμα. Το κήρυγμά του ήταν αληθινό και γνήσιο, αφού συνδυάζονταν με τον άμεμπτο και αγγελικό του βίο. Δεν ήταν Φαρισαϊκό (άλλα λέμε και άλλα κάνουμε).
Και όταν ήλθε ο Κύριος(ο σαρκωθείς Λόγος του Θεού) για να δεχθή και αυτός το βάπτισμα, βρήκε τον Ιωάννη τον Βαπτιστή(και κατά σάρκα ξάδελφό του) ΠΑΝΕΤΟΙΜΟ. Δεν τον βρήκε ούτε σε συμπόσια, ούτε στον Ιππόδρομο. Ήταν η μόνη φορά που συναντήθηκαν οι δύο άνδρες και αυτή κράτησε ελάχιστα, αφού το βάπτισμα του Θεανθρώπου ήταν στιγμιαίο (μπήκε και βγήκε στον Ιορδάνη), λόγω της αναμαρτησίας του.
Παράδειγμα προς μίμησιν λοιπόν ο Πρόδρομος όσον αφορά την εκπλήρωση του ταχθέντος για τον καθένα μας ρόλο στην επίγεια διαδρομή μας.
Για να κάνουμε μία μεταφορά στην ζωή των λαϊκών αυτό σημαίνει ότι στις οικογένειες όλοι πρέπει να ακολουθούν τον ρόλο τους. Δεν μπορεί οι γυναίκες να το παίζουν άνδρες, ούτε οι άνδρες γυναίκες, ούτε τα παιδιά γονείς. Διότι κάνουν ανυπακοή στο προδιαγεγραμμένο ρόλο που τους ανατέθηκε από τον Θεό. Η ποινή είναι πολύ αυστηρή :κόκκινη κάρτα και αποβολή από τον Επουράνιο Βασιλεία. Αντίστοιχα και για τους μοναχούς η απείθεια προς τον κανόνα τους(παρθενία, υπακοή, ακτημοσύνη) σημαίνει αποτυχία στο παίξιμο του ρόλου τους και αιωνία καταδίκη. Διηγήσεις των Διονυσιατών Αγιορειτών, των οποίων ο Πρόδρομος είναι προστάτης, τον παρουσιάζουν αυστηρό προς τους μοναχούς της Μονής, οι οποίοι δείχνουν ραθυμία και αμέλεια στην εκτέλεση των μοναχικών τους καθηκόντων. Για δε τους κληρικούς απείθεια στον Ιερό Όρκο τους <<να φυλάσσουν την παρακαταθήκην, ην παρέλαβον>>, σημαίνει προσβολή του Θεού και καταδίκη στο χειρότερο μέρος της Κόλασης, την ΑΦΑΝΕΙΑ.
Συνειρμικά έρχεται στο μυαλό μας η περίπτωση ενός μεγάλου κοσμικού ανδρός, του Ρωμαίου αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου (63πΧ.-14μΧ.), ο οποίος ευρισκόμενος στην επιθανάτια κλίνη, λίγο πριν ξεψυχήσει, απευθύνθηκε στους παρευρισκομένους (συγγενείς και πραιτωριανούς) λέγοντας:-Ήμουν καλός στο ρόλο μου? Και αντί απαντήσεως δέχτηκε χειροκρότημα. Είχε καταφέρει να εδραιώσει την κραταιά Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, εξαλείφοντας εξωτερικούς και εσωτερικούς εχθρούς και επιβάλλοντας την περίφημη Ρωμαϊκή ειρήνη (Pax Romana). Έφυγε με τεράστια κοσμική δόξα και όντας μέρος του Θείου σχεδίου επί ημερών του επέλεξε ο Θεός Λόγος να σαρκωθεί.
Ο Πρόδρομος είναι το δεύτερο (μετά την Παναγία) τιμώμενο πρόσωπο στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας μας. Είναι το δεύτερο σε Θεία Χάρη και Αγιαστική πληρότητα πρόσωπο της Ορθοδόξου Πίστεως. Γι’αυτό και εικονογραφείται μαζί με την Παναγία, δεξιά και αριστερά του Χριστού. Είναι ο μόνος από
τους Αγίους που εικονίζεται με πτέρυγες αγγελικές. Είναι αυτός που ήκουσε τη φωνή του Θεού Πατέρα, του Πρώτου προσώπου της Αγίας Τριάδος. Είναι αυτός που ήλεγξε την τότε εξουσία (τον Ηρώδη τον Τετράρχη) για αμαρτήματα ηθικής φύσεως και γι’αυτό θανατώθηκε. Είναι Προφήτης, Μοναχός, Μάρτυρας, Βαπτιστής και Κήρυκας, γέφυρα της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης. Στο εορτολόγιο της Εκκλησίας μας υπάρχουν εορτές (και μάλιστα πολλές) που τιμούν τον Πρόδρομο, οι προδρομικές, αντίστοιχες με τις δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές. Αναφέρονται σε σημαντικά και ξεχωριστά γεγονότα της ζωής του, αλλά η Εκκλησία προέκρινε να τον εορτάζει την επαύριον της μεγάλης δεσποτικής εορτής των Θεοφανείων, ως πρωταγωνιστικό πρόσωπο στη Βάπτιση του Θεανθρώπου.
<<Μνήμη δικαίου μετ’εγκωμίων>> λοιπόν και όποιος έχει τα πνευματικό κότσια ας τον μιμηθεί, και ας ξεχωρίσει από τον συρφετό των μογγιλάλων <<τζάμπα μάγκηδων >> της εποχής μας. Καλή καυτή χρονιά
ΑΔΕΛΦΙΚΑ
