ΕΙΣΑΓΩΓΗ : Ζώντας τα προεόρτια της ανάφλεξης της 4ης φάσης του Γενικευμένου Γ’ΠΠ (Πόλεμος Ιράν-Ισραήλ), με αφορμή την θέση του Σέρβου Προέδρου Αλεξάντερ Βούτσιτς (καταδίκη Ρώσικης εισβολής στην Ουκρανία παρά την φαινομενική φιλορώσικη πολιτική), και τον χαρακτηρισμό της Σερβίας σαν δεύτερη αλεπού (μετά την Τουρκία) επειδή προσπαθεί να είναι αρεστή και στα δύο στρατόπεδα, Δυτικό και Ανατολικό, ας επιχειρήσουμε μία ανάλυση της Σερβικής πολιτικο- κοινωνικής-ιστορικής πραγματικότητος τωρινής και παλαιάς.
ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ : Το 1918 μετά τον Α’ΠΠ και την διάλυση της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας δημιουργείται το πρώτο κράτος των Νοτίων Σλάβων με το όνομα Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων με επικεφαλής την βασιλική δυναστεία των Καραγεώργεβιτς και διεθνή αναγνώριση το 1922 στο Παρίσι. Το 1929 μετονομάστηκε σε Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας. Τον Απρίλιο του 1941 διαμελίστηκε από τις δυνάμεις του Άξονα (Γερμανία, Ιταλία, Βουλγαρία, Ουγγαρία, Αλβανία). Το 1943 ανακηρύχτηκε η Δημοκρατική Ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία από τους Γιουγκοσλάβους παρτιζάνους. Το 1944 ο μονάρχης αναγνώρισε την κυβέρνηση των κομμουνιστών, αλλά το 1945 η μοναρχία καταργήθηκε. Το 1946 μετονομάστηκε σε Ομοσπονδιακή Λαϊκή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας και τότε σχηματίστηκε επίσημα η κομμουνιστική κυβέρνηση με επικεφαλής τον κομματικό ηγέτη Κροάτη Γιόζιπ Μπροζ Τίτο μέχρι τον θάνατό του το 1980. Την δεκαετία το 80 επήλθε μεγάλη οικονομική κρίση και άνοδος του εθνικισμού, γεγονότα τα οποία σε συνδυασμό με την κατάρρευση του ΣΙΔΗΡΟΧΑΡΤΙΝΟΥ ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑΤΟΣ του Υπαρκτού Σοσιαλισμού το έτος ορόσημο 1989 με απόφαση των Σιωνιστικών Διευθυντηρίων και εκτελεστή τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, ωδήγησαν στην διάλυση της Ενιαίας Γιουγκοσλαβίας στα κράτη εξ ων συνετέθη την 15-1-1992. Το όνομα Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας διατήρησαν προσωρινά η Σερβία και το Μαυροβούνιο (εμφανιζόμενα ως διάδοχος κατάσταση της ΣΟΔΓ) . Το 2006 χωρίστηκαν η Σερβία και το Μαυροβούνιο και το 2008 το Κοσσυφοπέδιο ανεκήρυξε μονομερώς την ανεξαρτησία του, η οποία δυστυχώς αναγνωρίστηκε από την πλειοψηφία των ξένων χωρών. Το δυστύχημα ήταν ότι ενώ η κατάρρευση του κομμουνισμού σε όλα τα κράτη της Ανατολικής Ευρώπης έγινε αναίμακτα και βελούδινα με απόφαση των ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΕΛΙΤ (πλην της Ρουμανίας, όπου έλαβαν χώρα αιματηρά γεγονότα και τελικά επενέβη ο στρατός, ο οποίος εκτέλεσε το ζεύγος Τσαουσέσκου), την διάλυση της Σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας (πάλι με απόφαση του κυρίαρχου κομμουνιστικού κόμματος, της Ένωσης Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών) ακολούθησε πολύχρονος πόλεμος μεταξύ των πρώην Ομόσπονδων Δημοκρατιών της ΣΟΔΓ. Στην ουσία επακολούθησε ένας άγριος αδελφοκτόνος εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Σέρβων, Κροατών, Σλοβένων και Βόσνιων, δηλαδή εθνοτήτων όμαιμων και ομόγλωσσων και με μόνη ειδοποιό διαφορά μεταξύ τους την πίστη και το θρήσκευμα.
Α) Η ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ
Οι Κομμουνιστές το 1944 με την βοήθεια του Κόκκινου (Σοβιετικού) Στρατού μπήκαν στο Βελιγράδι. Παρά τα συμφωνηθέντα στη Διάσκεψη της Γιάλτας (50% Σοβιετική επιρροή, 50% Βρεττανική επιρροή), η Γιουγκοσλαβία (όπως και τα υπόλοιπα Ανατολικά Κράτη) ακολούθησε τον μονοκομματικό δρόμο του Κομμουνισμού. Βέβαια στις εκλογές του 1945 το Λαϊκό Μέτωπο βγήκε πρώτο με συντριπτική πλειοψηφία, γεγονός που δείχνει την καθολική αποδοχή του από την Γιουγκοσλάβικη κοινωνία. Με την διαφορά ότι ο Τίτο ακολούθησε πολιτική ουδετερότητος αναλαμβάνοντας ηγετικό ρόλο στο ΚΙΝΗΜΑ ΤΩΝ ΑΔΕΣΜΕΥΤΩΝ ΧΩΡΩΝ (αναπτυσσόμενες χώρες). Ήταν ο λεγόμενος ΤΡΙΤΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ, που κάποτε τον είχε ιδεολογική Σημαία και το δικό μας ΠΑΣΟΚ, όταν νανούριζε τους Έλληνες της λεγόμενης <<Μεταπολίτευσης>> με σοσιαλιστικά χαπάκια, για να τους ξυπνήσει στις μέρες μας με τα υπόθετα της ΔΙΑΣΤΡΟΦΗΣ της ΑΝΩΜΑΛΙΑΣ και της ΡΟΖΑΛΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ.
Μέχρι το 1948 η Γιουγκοσλαβία του Τίτο ήταν πιστή στον Στάλιν και την Σοβιετική Ένωση ακολουθώντας το πρόγραμμα της μετάβασης στον κομμουνισμό μέσω της κολλεκτιβοποίησης και των κρατικοποιήσεων κατά το σοβιετικό πρότυπο. Τότε δημιουργήθηκε και η ιδέα της ΒΑΛΚΑΝΙΚΗΣ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑΣ κατά το πρότυπο της ΕΣΣΔ (Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Αλβανία και ίσως και Ελλάδα σε περίπτωση νίκης του ΔΣΕ). Αυτό προκάλεσε την δυσαρέσκεια του Στάλιν, για το ενδεχόμενο σύγκρουσης με τη Δύση.
Από το 1949 ο Τίτο αποφάσισε να δημιουργήσει ισχυρή ανεξάρτητη οικονομία. Τότε κορυφώθηκε η ρήξη Στάλιν και Τίτο και στα σύνορα της Γιουγκοσλαβίας συγκεντρώθηκε Σοβιετικό-Ουγγρικός στρατός. Τελικά η επέμβαση δεν έγινε λόγω του αρχόμενου πολέμου στην Κορέα και διότι , σε αντίθεση με τα υπόλοιπα Ανατολικά κράτη, η Γιουγκοσλαβία δεν απελευθερώθηκε από τον Κόκκινο Στρατό, αλλά από τον ισχυρό Γιουγκοσλάβικο στρατό (4ο σε ισχύ στην Ευρώπη). Ακολούθησε αποβολή της Γιουγκοσλαβίας από την κοινότητα των σοσιαλιστικών κρατών, στα οποία έγιναν και εκκαθαρίσεις φιλοτιτοϊκών. Ο Στάλιν ωργάνωσε και πολλές απόπειρες δολοφονίας του Τίτο, όλες ανεπιτυχείς. Κάποια στιγμή ο Τίτο του έστειλε επιστολή απειλώντας τον:-Εάν δεν σταματήσεις να μου στέλνεις δολοφόνους, θα σου στείλω και εγώ ΕΝΑΝ και δεν θα υπάρξει δεύτερος. Το 1950 η Γιουγκοσλάβικη Εθνοσυνέλευση ψήφισε νόμο για την ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ, ένα είδος σοσιαλιστικού πειράματος, που επέφερε την ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ των επιχειρήσεων, δηλ. το πέρασμα των επιχειρήσεων από το κράτος στην ιδιοκτησία των εργαζομένων και στην διανομή κερδών σε αυτούς. Ο νόμος συντάχτηκε από τον συνεργάτη του Τίτο, τον Μίλοβαν Τζίλας.
Οι μεταρρυθμίσεις του Τίτο και των βασικών συνεργατών του (Τζίλας, Καρντέλι), περιώρισαν τον ρόλο του κόμματος μόνο στη κεντρική διοίκηση και στον στρατό. Τις δεκαετίες του 60 και 70 το επίπεδο ζωής στη Γιουγκοσλαβία ήταν το ψηλότερο σε όλη την Ανατολική Ευρώπη.
Μετά τον θάνατο του Στάλιν το 1953, οι σχέσεις Γιουγκοσλαβίας-ΕΣΣΔ εξομαλύνθηκαν με τον Νικήτα Χρουστσώφ να επισκέπτεται το Βελιγράδι το 1955 ζητώντας συγγνώμη για την Σταλινική πρακτική και τον Τίτο να επισκέπτεται την Μόσχα το 1956, αλλά και αργότερα το 1965 επί Μπρέζνιεφ, όπου έτυχε θερμής υποδοχής και τιμών.
Ο Τίτο ανέπτυξε σχέσεις με τις Δυτικές χώρες και εγκάρδιες σχέσεις με τις ΗΠΑ. Το 1961 συνίδρυσε το κίνημα των Αδεσμεύτων με τον Αιγύπτιο Νάσερ, τον Ινδό Νεχρού, τον Ινδονήσιο Σουκάρνο και τον Γκανέζο Νκρούμαχ (Πρωτοβουλία των Πέντε). Το 1966 αποκατέστησε τις σχέσεις του με το Βατικανό, το οποίο τον είχε αφωρίσει, διότι το 1946 είχε φυλακίσει τον επικεφαλής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας Στάπινατς ως συνεργάτη των Κροατικών ναζιστικών ομάδων Ούστασε. Έτσι επήλθε σχετική θρησκευτική ελευθερία και επανήρχισε η χειροτονία Καθολικών επισκόπων, που είχε διακοπεί.
Το 1971 ο Τίτο έκανε τροποποίηση του Συντάγματος, παρέχοντας μεγαλύτερη αυτονομία στις Ομόσπονδες Δημοκρατίες της χώρας του και περισσότερη ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ. Στο τέλος της ζωής του παραδέχτηκε ότι αυτό ήταν λάθος. Το μεγαλύτερο επίτευγμα του Τίτο ήταν η καταστολή των εθνικιστικών εξεγέρσεων και η διατήρηση ενότητας σε ολόκληρη την Γιουγκοσλαβία. Αυτό δοκιμάστηκε πολλές φορές, ιδίως κατά την διάρκεια της <<Κροατικής Άνοιξης>>, κίνημα των Κροατών για περισσότερη αυτονομία και αυτοδιοίκηση.
Στην πράξη η Γιουγκοσλαβία εσωτερικά ήταν ένα σκληρό και αστυνομικό κράτος, με διώξεις των αντιφρονούντων και με τους περισσότερους πολιτικούς κρατούμενους από όλο το σύνολο των υπολοίπων Ανατολικών κρατών. Η πολιτική του βασίζονταν στον σεβασμό των εθνοτήτων, με εξαίρεση τους Αλβανούς, οι οποίοι υπέστησαν διώξεις. Από οικονομική άποψη το μοντέλο του Τίτο στηρίχτηκε στον δανεισμό και δεν οικοδομήθηκε σε σταθερά θεμέλια. Από το 1970 και μετά τα δάνεια δεν πήγαιναν σε επενδύσεις, αλλά σε εξυπηρέτηση εσωτερικών αναγκών. Η χώρα μπήκε σε βαθειά οικονομική κρίση με μεγάλη ανεργία και αστρονομικό πληθωρισμό.
Στις 4-5-1980 ο Τίτο πέθανε λίγο πριν τα 88 του γενέθλια. Τάφηκε στο Προεδρικό Μέγαρο στο Βελιγράδι, στο μαυσωλείο που ονομάζεται <<Σπίτι των λουλουδιών>>. Οι New York Times σχολίασαν: <<Η Γιουγκοσλαβία έγινε το φωτεινότερο σημείο εν μέσω του γκρίζου της Αν. Ευρώπης>>. Ο Όρσον Γουέλς είχε αποκαλέσει τον Τίτο <<ως τον μεγαλύτερο άνθρωπο στον κόσμο>>.
ΣΧΟΛΙΟ : Ο Τίτο υπήρξε μία εμβληματική φυσιογνωμία, όχι μόνο για την χώρα του αλλά και διεθνώς. Υπηρέτησε το σιωνιστικό σχέδιο του Κομμουνισμού, καταφέρνοντας να απελευθερώσει την χώρα του από την ναζιστική κατοχή, συσπειρώνοντας τους Γιουγκοσλάβους παρτιζάνους σε ισχυρή στρατιωτική δύναμη (ωργάνωσε δύο Προλεταριακές Ταξιαρχίες), πράγμα που αναγνωρίστηκε από όλους (Δυτικούς και Ανατολικούς) το 1943 στη Σύνοδο της Τεχεράνης. Είναι ο αρχιτέκτονας της Δεύτερης Γιουγκοσλαβίας (1942-1980). Μετέβαλε την Γιουγκοσλαβία από αγροτική σε βιομηχανική χώρα. Εφάρμοσε ένα διαφορετικό μοντέλο σοσιαλισμού με βάση την Αυτοδιαχείριση, την ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ και την ΑΠΟΚΕΝΤΡΩΣΗ. Κατάφερε να επιβιώσει από τις μαζικές Σταλινικές εκκαθαρίσεις της δεκαετίας του 30, χάρις στην εργατική του προέλευση, την ικανότητα να μεταμφιέζεται (μιλούσε άπταιστα Ρώσικα και Γερμανικά με Βιενέζικη προφορά), στην αποχή του από θεωρητικές μαρξιστικές αναλύσεις και στο ταλέντο του να δημιουργεί φίλους. Οι αντίπαλοί του τον κατηγόρησαν ότι αυτή του η επιβίωση οφείλονταν στον ρόλο του ως καταδότη. Απέφυγε το ΜΑΝΤΡΩΜΑ του ΥΠΑΡΚΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ κάτω από την Σοβιετική αστυνόμευση και ωδήγησε την πατρίδα του σε ένα ιδιαίτερο πείραμα Σοσιαλισμού με μεικτό σύστημα οικονομίας, το οποίο στις πρώτες δεκαετίες ανέβασε το βιοτικό επίπεδο των συμπολιτών του, αλλά στη συνέχεια (δεκαετία του 70), ωδήγησε την Γιουγκοσλαβία σε βαθύτατη οικονομική κρίση και σε υπερχρέωση. Το ερώτημα είναι:αυτή η καταστροφική οικονομική πολιτική από το κυρίαρχο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ έγινε λόγω ανικανότητος να συνταιριάξει κρατισμό και ελεύθερη αγορά ή έγινε βάσει σιωνιστικού σχεδίου? – Πιστεύουμε ότι όπως και στην περίπτωση της Μητέρας του ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ, την Σοβιετική Ένωση, η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ του Ανατολικού Συστήματος έγινε κατόπιν εντολής από τα Σιωνιστικά Διευθυντήρια για να τρέξει το τελικό πλάνο της Παγκοσμιοποίησης των ημερών μας, αντίστοιχα κινήθηκε και η Γιουγκοσλαβία. Όπως στην περίπτωση της ΕΣΣΔ, όπου το δίδυμο Γκορμπατσώφ-Γέλτσιν έσβησε από τον χάρτη την Κομμουνιστική πραγματικότητα όχι μόνο στην Σοβιετική Επικράτεια, αλλά και σε όλα τα υπόλοιπα κράτη του Ανατολικού Μπλόκ, έτσι και στη Γιουγκοσλαβική πραγματικότητα ο Τίτο εργάστηκε ΑΠΟΛΥΤΑ ΠΕΤΥΧΗΜΕΝΑ στο μάντρωμα του λαού του και προετοίμασε την διάλυση του <<αιρετικού>> σοσιαλιστικού του στρατοπέδου για τα χρόνια που ακολούθησαν. Η διαφορά ήταν ότι κατάφερε να αποσβέσει τις εθνικιστικές διαφορές των διάφορων Νοτιοσλάβικων λαών και να κερδίσει την ΣΧΕΔΟΝ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΛΑΪΚΗ ΑΠΟΔΟΧΗ, πράγμα που δεν έγινε στην ΕΣΣΔ και στα υπόλοιπα Ανατολικά κράτη, όπου το μάντρωμα επιτεύχθηκε με εκκαθαρίσεις, μυστικές Υπηρεσίες, αστυνόμευση και στρατόπεδα συγκεντρώσεων. Ο Τίτο αυτό το κατάφερε μέσα από τον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό, που απελευθέρωσε την πατρίδα του από την ναζιστική κατοχή και μέσα από το ιδιότυπο σύστημα διακυβέρνησης, που άφηνε αρκετές ελευθερίες στους Γιουγκοσλάβους (αυτοδιαχείριση, ελεύθερη μετανάστευση, τουρισμό από και προς την χώρα του, σχετική θρησκευτική ελευθερία, πολιτιστική ανάπτυξη, καλλιέργεια τεχνών). Βέβαια και στην Γιουγκοσλαβία του Τίτο (ειδικά τα πρώτα χρόνια) έγιναν εκκαθαρίσεις και διώξεις των αντιφρονούντων μοναρχικών και μεσοαστών από την Γουγκοσλάβικη μυστική αστυνομία, αλλά γενικά το καθεστώς του είχε την λαϊκή στήριξη. Ο Τίτο έτυχε διεθνούς αποδοχής από Δυτικούς και Ανατολικούς. Στην πατρίδα του ακόμη τιμάται σαν ήρωας, παρ’ότι ο κομμουνισμός είναι πλέον ανάμνηση.
Η διαφορά του Σοβιετικού ξεμαντρώματος από το Γιουγκοσλάβικο, ήταν ότι την Μεγάλη Σοβιετική Αυτοκρατορία διαδέχτηκε διάλυση στα 15 Ομόσπονδα κράτη που αποσχίσθηκαν με την ανοχή των Σιωνιστών, και μετά στην διάδοχη Ρωσία επήλθε οικονομική κρίση και αλαλούμ από το αποτυχημένο πέρασμα στην καπιταλιστική αγορά, η δημιουργία της κυρίαρχης τάξης των ΟΛΙΓΑΡΧΩΝ και τελικά η ανάδειξη του πουθενατζή Πούτιν στο ρόλο του πρωταγωνιστή στον Γενικευμένο Γ’ΠΠ. Αντίθετα την μικρή συγκριτικά και λίγο υπολογίσιμη από το Σιωνιστικό Διευθυντήριο Ενιαία Γιουγκοσλαβία, την προετοίμασε το Κομμουνιστικό Κόμμα με την οικονομική κατάπτωση, και την δεδομένη στιγμή όταν δόθηκε το σύνθημα επήλθε η διάλυση. Μόνο που οι εωσφοριστές Σιωνιστές την ωδήγησαν σε μία αιματηρή εμφυλιοπολεμική περιπέτεια μίσους για μία δεκαετία περίπου, πετυχαίνοντας αφ’ενός αποδεκατισμό της και αφ’ετέρου στοχοποιημένο κτύπημα στην Ορθοδοξία που στη γειτονική μας χώρα εκπροσωπείται από την Σερβία.
Για να τελειώσουμε με το κεφάλαιο Τίτο, η ισχυρή αυτή προσωπικότητα Κροατο-σλοβενικής καταγωγής με παιδικά χρόνια στην Αυστροουγγρική Αυτοκρατορια (όπου υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία), είχε πέρασμα από πολλές κοινωνικο-πολιτικές καταστάσεις της εποχής του, μυήθηκε στα κομμουνιστικά πράγματα περνώντας και από την Μπολσεβίκικη επανάσταση και κάπου το 1935 ήταν ένας ολοκληρωμένος επαναστάτης ακτιβιστής. Ωδήγησε το τραίνο του Γιουγκοσλάβικου κομμουνισμού απόλυτα πετυχημένα και προετοίμασε τον εκτροχιασμό του, ο οποίος έγινε από τους διαδόχους του. Στην προσωπική του ζωή έκανε πολλούς γάμους και πολλές σχέσεις και από περιγραφές βιογράφων του ήταν οπαδός της κοσμικής διασκέδασης και των πάρτυ δυτικού τύπου. Κάποιοι βιογράφοι του, τού απέδωσαν Εβραιοουγγρική καταγωγή.
Όσον αφορά την επίδρασή του στα Ελληνικά πράγματα:
α) Υπεστήριξε ΕΝΕΡΓΑ τον ΔΣΕ (Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδος) στην ανατροπή του αστικοδημοκρατικού καθεστώτος Γ. Παπανδρέου υλικά και στρατιωτικά με Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους. Μέχρι το 1948 τους παρείχε εκτός των άλλων καταφύγιο στη χώρα του (ολόκληρη πόλη στη περιοχή της Βοϊβοντίνας) για ανεφοδιασμό και νοσηλεία. Όταν έκλεισε τα σύνορά του στους Έλληνες αντάρτες το 1949 λόγω της ρήξης του με τον Στάλιν, ο ΔΣΕ κατέρρευσε. Τότε εκδιώχτηκαν και όσοι Έλληνες κατοικούσαν μέχρι τότε στην Γιουγκοσλαβία. Ιστορικοί αναλυτές εκείνης της περιόδου έκαναν λόγο για Γιουγκοσλαβική υποστήριξη στον ένοπλο αγώνα των Ελλήνων κομμουνιστών με αντάλλαγμα σε περίπτωση επικράτησής τους κάποια από τα βόρεια εδάφη μας, που πάντοτε οι Σλάβοι γείτονές μας ήθελαν να τα εντάξουν στη δική τους επικράτεια. Αυτό δεν ακούγεται παράξενο για ιδεολογίες που προτάσσουν τον προλεταριακό διεθνισμό εις βάρος της ιδέας του έθνους.
β) Μας άφησε παρακαταθήκη στο σβέρκο μας το τεχνητό κρατίδιο των Σκοπίων, με την ψευτομακεδονική Εθνότητα, πράγμα που έχουν ομολογήσει στο παρελθόν και αξιωματούχοι της Ένωσης Γιουγκοσλάβων Κομμουνιστών. Δικό του κατασκεύασμα ήταν αυτό το ομόσπονδο κρατίδιο με την φανταστικής έμπνευσης Μακεδονική Εθνότητα, που στην πραγματικότητα είναι ένα Βουλγαρόφωνο κομμάτι, που ιστορικά αποσπάστηκε από την Βουλγαρία και ενσωματώθηκε στο Γιουγκοσλαβικό μωσαϊκό. Και που στις μέρες μας οι μοντέρνοι <<πρωκτοπόροι>> εθνομηδενιστές σοσιαλιστές το αναγνώρισαν σαν <<Βόρεια Μακεδονία>> προς τέρψιν των Εβραιοκαμπαλιστών μισελλήνων αφεντικών τους. Και το οποίο μόρφωμα θα καταρρεύσει στα επερχόμενα γεγονότα<<γιατί είναι φτιαγμένο από χαλβά>> (Άγιος Παϊσιος)
γ) Έδωσε ιδεολογικό υπόβαθρο στο ξεκίνημά του στο ψευτοσοσιαλιστικό ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, που κανένα κοινό δεν είχε με τον Τιτοϊσμό. Στην πράξη την πασοκική ρητορεία περί Αυτοδιαχείρισης, Αποκέντρωσης και Κοινωνικοποίησης ακολούθησε η αποδιοργάνωση του Ελληνικού κράτους και της κοινωνίας μέσα από τους ατελείωτους κομματικούς διορισμούς και την κατάργηση κάθε μορφής αυτόχθονης παραγωγής. Το μόνο σημείο στο οποίο μιμήθηκε το Γιουγκοσλαβικό μοντέλο ήταν οι άκρατοι δανεισμοί που ωδήγησαν την χώρα μας στη οικονομική καταβαράθρωση, υποτέλεια και πτώχευση που βιώνουμε στην εποχή μας. Και αυτά βέβαια βάσει ωργανωμένου σχεδίου για το τρέξιμο της νεοταξίτικης ατζέντας.
Βίοι παράλληλοι λοιπόν για την Ελληνική αστικοδημοκρατική και για την Γιουγκοσλάβικη κομμουνιστική πραγματικότητα. Σοσιαλιστής ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ο Μπρόζ Τίτο με ένα εναλλακτικό μοντέλο διακυβέρνησης της πατρίδος του στα πλαίσια του εφαρμοσμένου Κομμουνισμού και με μία κοινωνία να τον αγκαλιάζει και να τον ηρωποιεί σαν πατέρα, ελευθερωτή και ενωποιητή των νοτιοσλαβικών εθνοτήτων. Στον αντίποδα σοσιαλιστής ΣΤΗ ΡΗΤΟΡΕΙΑ και σοσιαληστής ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ ο δικός μας Δόκτωρ Ζιβάγκο, που έγινε κάποια εποχή το ίνδαλμα της μεταπολιτευτικής Ελλάδος, την οποία ωδήγησε στην κατρακύλα μέσα από το σύστημα του ΔΗΜΟΣΙΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ και μέσα από την διάλυση του κοινωνικού ιστού και της οικογένειας με τους πρωτοπόρους <<μοντέρνους>> νόμους της αποποινικοποίησης της μοιχείας, των αμβλώσεων και των γρήγορων διαζυγίων, προδρομικούς των νόμων της εποχής μας, που νομιμοποιούν νομοθετικά την ΑΝΩΜΑΛΙΑ και την ΣΟΔΟΜΟΠΟΙΗΣΗ της κοινωνίας. Κοινός στόχος και των δύο κοινωνιών : η νεοταξίτικη δυστοπική πραγματικότητα, την οποία στις μέρες μας τρέχουν οι κατά τόπους υπάλληλοι της ΝΤ , είτε αυτοί λέγονται Κούληδες είτε λέγονται Alexander. (Συνεχίζεται)
ΑΔΕΛΦΙΚΑ
Φιλε, μη πρεπει να ονομαστεις Ιωαννης ο Τιτοϊκος;