<< Ω γλυκύ μου έαρ γλυκύτατό μου τέκνον…>> ανέκραξε η Παναγία, η Μητέρα του Επουράνιου και στο πρόσωπό Της εκφραζόταν ο πόνος της Μάνας, της κάθε Μάνας.
Της Μάνας που δεν έχει σύνορα, ή χρώμα φυλής, της Μάνας που δημιουργεί την ίδια την ζωή, την υψώνει, τη διακινεί και την διαιωνίζει.
<<Γιε μου, σπλάχνο μου των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου, πουλάκι της φτωχειάς αυλής, ανθέ της ερημιάς μου. Κορώνα μου, αντιστύλι μου, χαρά των γηρατειών μου, ήλιος της βαρυχειμωνιάς, λιγνοκυπαρισσό μου…>> θα πει ο ποιητής εκφράζοντας τα όνειρα της μάνας.
Στη μητέρα έπεσε ο κλήρος να γεννά ζωή και να οδηγεί στην τελειότητα με την αγάπη, τη στοργή, την αφοσίωση, την αυτοθυσία και το παράδειγμά της. Χωρίς την μητέρα ο κόσμος δεν θα είχε ζωή και η ζωή δεν θα είχε κόσμο. Αν θελήσουμε να βρούμε την πηγή κάθε αξίας, θα φθάσουμε στην αγκαλιά της μάνας. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη συγκίνηση όταν ακούς τον διάλογο παιδιού και μάνας συμπτωματικά στο δρόμο. Μαμά! Τι είναι παιδί μου;Αυτός ο διάλογος κλείνει μέσα την τρυφερότητα, που είναι δύναμη ακατανίκητη για να σφίξει και να προστατεύσει το σπλάχνο της, το παιδί της και αγκαλιάζει την τρυφερή καρδούλα του, όχι μόνο την περίοδο των παιδικών χρόνων, αλλά και πέρα από την ωριμότητά του και παραμένει ασπίδα μπροστά του για να αντιμετωπίσει κάθε κίνδυνο, για να σώσει τη ζωή που δημιούργη- σε, θυσιάζοντας εν ανάγκη τη δική της ζωή!
Λαμπάδα αναμμένη η καρδιά της μάνας καίγεται και φωτίζει και ανοίγει τους δρόμους και για τα παιδιά της χτυπά ακόμη και μέσα από τον τάφο. Όσο αγράμματη και αν είναι, τότε που φεύγουμε από κοντά της σταυρώνει το δρόμο μας και μας αποχαιρετά: <<Τριανταφυλλένια η στράτα σου, κρινοσπαρμένοι οι δρόμοι, για χάρη σου να ανθοβολούν και τα λιθάρια ακόμη…>>Οι ξενιτεμένοι και οι πονεμένοι με βαθύ αναστεναγμό αναφωνούν σε στιγμές μοναξιάς: <<Αχ μανούλα μου>> και ζητούν της μάνας το βοτάνι, που θα γιάννει τις πληγές και θα τους χαρίσει γαλήνη, θα γίνει στήριγμα και ελπίδα.
Η Μάνα είναι το μοναδικό πλάσμα που δεν ζητάει τίποτε για τον εαυτό της, αλλά θυσιάζει τα πάντα για τη ζωή και την ευτυχία των παιδιών της. <<Γεννήτρα και τεχνήτρα της ζωής>>.
Η Μάνα, Μητέρα, Μαμά, Μανούλα είναι εκείνη που το βυζαίνει και ξενυχτάει δίπλα του, το νανουρίζει, το ημερώνει, το παρηγορεί και το προσέχει σε όλη του τη ζωή. Μάνα θα πει υπομονή, στοργή και αυταπάρνηση. Ο ποιητής Θεόδ. Τρούπης αναφωνεί: <<Μονάχα εσύ μ΄αγάπησες μάνα μου και αγρυπνούσες πίκρες, καημούς, αλάφρωνες και με παρηγορούσες>>.
Ο Δουμάς μας λέγει ότι επειδή ο Θεός δεν μπορεί να βρίσκεται παντού, γι΄αυτό έπλασε την μητέρα. Ενώ ο ιερός Αυγουστίνος επανελάμβανε: <<Δώστε μου καλές μανάδες ν΄αλλάξω τη ζωή του κόσμου>>. Αλλά ποιου κόσμου όμως; Όταν γίνονται πόλεμοι και ανθρωποθυσίες και απομένουν οι χαροκαμένες μανάδες με κομ- ματιασμένη την καρδιά και τον πόνο, όπως παραστατικά μας το παρουσιάζει ο Κώστας Βάρναλης: <<Που να σε κρύψω γιόκα μου, να μην σε φτάνουν οι κακοί; Σε ποιο νησί του ωκεανού, σε ποια κορυφή ερημική;…….να σου ετοιμάζω στη φωτιά, γάλα και χαμομήλι….>> Ένα ύμνο για την μάνα απλό και αγαπημένο όπως το μάθαμε στο σχολείο μας λέγει με γλαφυρό ύφος ο Γεράσιμος Μαρκοράς: <<Μάνα! Δε βρίσκεται λέξη καμία, να΄χει στον ήχο της τόση αρμονία, σαν ποιος να σ΄άκουσε με στήθος κρύο, όνομα θείο; Παιδί από σπάργανα ζωσμένο ακόμα, με χάρη ανοίγοντας γλυκά το στόμα, γυρνάει στον άγγελο που τ΄αγκαλιάζει και μάνα κράζει……..Και πριν την ύστερη πνοή του στείλει, αργά ταράζονται τα κρύα του χείλη, πρώτη φωνή του, πετά η ψυχή του.
Ομοίως ο τροβαδούρος των χρόνων που διανύουμε Βασίλης Παπακωνσταντίνου εξυμνεί τη μάνα με την άριστη ερμηνεία του στο <<Α ρε μαμά!>> Έβαζες ψεύτικες φωνές, γελούσες κι έκανες πως κλαις κι εγώ παιδί, α, ρε μαμά.
Πίσω μου τρέχεις μια ζωή, με ένα πιάτο και μια ευχή, τότε με κράταγες σφιχτά, τώρα κοιτάς από μακριά.
………….Χανόσουνα στη μουσική, εσύ γινόσουν το παιδί κι εγώ ένας άγγελος στη γη, να σε προσέχω μια ζωή………..Τις πόρτες άνοιγες στο φως, να μπεί ο ήλιος κι ο Θεός να μας φυλάει, α, ρε, μαμά.
………Τα βράδια ήσουν μια αγκαλιά κι ανάμεσα απ΄τα φιλιά έκανες τη φωνή λαγού, τοι λύκο και την αλεπού. Μαμά, που πας….
ΜΑΝΑ ΠΗΓΗ ΖΩΗΣ. <<Ότι είμαι το χρωστάω στη μάνα μου>> έλεγε άλλος ποιητής. Αυτό το πλάσμα, πρέπει να τιμάται με ανθρώπινη αξιοπρέπεια, αν θέλουμε να κρατήσουμε την οικογένεια και τον πολιτισμό μας.
Ένα φιλί, ένα λουλούδι, άπειρα ευχαριστώ, ας είναι το καλύτερο δώρο προσφοράς για την ΜΑΝΑ, που μας έφερε στο κόσμο. Της αξίζει.-
Μάϊος 2021 Ιωάννης Καλάκος.
