Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή που βιώσαμε και βιώνουμε , μέσα από την χάρη και την ομορφιά των χαιρετισμών εκφράζουν την απέραντη ευγνωμοσύνη, την βαθιά συγκίνηση και τις ευχαριστίες προς την αγία Μορφή της Παναγίας. Το ασάλευτο στήριγμα του Ελληνισμού, σε όλες τις καταπιέσεις και στους πολλούς κλυδωνισμούς. Η ορθή στάση έναντι της Θεοτόκου πρωτίστως έχει χαρακτήρα δοξολογικό, κατ΄επέκταση δε και παρακλητικό. Eίναι η σκάλα που οδηγεί από τη γη στον ουρανό. Δοξολογούμε οι πιστοί την Παναγία, συνεπώς Κύριο τον Θεό μας, γιατί την έκανε το κατεξοχήν <<δοχείον>> της χάριτος Του. Μέσω των χαιρετισμών δοξάζεται το μεγαλείο και ο θησαυρός της Ελληνικής γλώσσας. Είναι ένα αριστουργηματικό εγκώμιο προς την Υπέρμαχο θεοτόκο, τη Μάνα της Ρωμιοσύνης. Από το 626 μ.χ. τότε που οι Άβαροι πολιόρκησαν την Βασιλεύουσα, ελλείψει του Αυτοκράτορος Ηρακλείου που βρισκόταν σε εκστρατεία εναντίον των Περσών και ο κίνδυνος κατάλλειψής της ήταν άμεσος, οι κάτοικοι της Βασιλεύουσας 500.000 και πλέον προσπίπτοντας και μετανοώντας ειλικρινά όλοι μαζί με ευλάβεια και πίστη προς την Υπέρμαχο Θεοτόκο περιφέροντας την σεπτή εικόνα της στα τείχη και απαλλαγέντες θαυματουργικά από τον θανάσιμο κίνδυνο των Αβάρων, εξύμνησαν την στρατηγό παρθένον, ψάλοντας όρθιοι τον Ακάθιστο Ύμνο, προσφωνόντας της σε κάθε στάση των ευχαριστηρίων χαιρετισμών με το <<χαίρε νύμφη ανύμφευτε>>. Η υπέρμαχος του Γένους,<< το Ρόδον το αμάραντον που μοσχοβόλησε και αγίασε τους Βυζαντινούς τότε και τους Έλληνες στους νεώτερους χρόνους, ακόμη και σήμερα>>κατά τον Φ. Κόντογλου υπήρξε προστάτιδα και ιδανικό στήριγμα του Ελληνισμού στις ανθρώπινες δοκιμασίες ειδικά από τους πολέμους και ισχυρό φως στα ψυχικά σκοτάδια της ζωής. Η Ελλάδα ξέρει να τιμά και να χαιρετίζει τη Μάνα της Ρωμιοσύνης και ελπίζει στη συμπαράστασή της στους δύσκολους καιρούς που ζούμε.<<Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς>>.
Για μας τους Έλληνες, η βαθύτερη έννοια και εορτή της Αναστάσεως συνδέθηκε άρρηκτα με την ανάσταση του Γένους από τον μακραίωνα σκληρό αγώνα 400 περίπου ετών, προσθέτοντας στο Χριστός Ανέστη <<και η Ελλάς ανέστη>>.Η Ανάσταση του Χριστού έγινε το κλειδί ερμηνείας της παγκοσμίου ιστορίας, το κριτήριο κατανοήσεως της ζωής και του κόσμου.
Η Ανάσταση δίνει νόημα σε όλη την ύπαρξη του ανθρώπου, προσδιορίζοντας την έννοια της υπάρξεως. Η Ανάσταση δεν υπήρξε Ελπίδα που μεταβλήθηκε σε βεβαιότητα, μα βεβαιότητα από την οποία απέρρευσαν κάθε λογής ελπίδες. Και αυτό επειδή θεωρήθηκε παρέμβαση του Θεού στην Ιστορία. Ο Υιός του ανθρώπου είναι η ενσάρκωση του πόνου που οδήγησε στον θρίαμβο. Έπρεπε να υπάρχει αυτός ο πόνος, αυτή η Σταύρωση, διαφορετικά θα ήταν αδύνατη η σωτηρία του Ανθρώπου.
Από τον πόνο λοιπόν στην αγάπη. Η αγάπη έρχεται από ψηλά. Είναι αυτή η σταυρωμένη, που κατέβηκε στον Άδη, ανοίγει τους τάφους, ξυπνάει τους νεκρούς, καταργεί την κατάσταση του χωρισμού, της εγωπάθειας, της εγωκεντρικής μόνωσης. Ο άδειος τάφος του Χριστού έγινε το ανεξάντλητο κεφαλάρι θείας ζωής και αθανασίας. Από το κενό μνήμα Του ανάβλησε μια καινή ζωή με νέες εντολές και ηθικές αξίες.
Η δικαιοσύνη για τους αρχαίους Έλληνες υπήρξε η σπουδαιότερη αρετή. Η αγάπη για τους Χριστιανούς αδελφούς μας θα γίνει ο γνώμονας που θα ρυθμίζει τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Είναι ο θεμελιακός νόμος της ζωής και εκφράζει την ουσία του χριστιανικού λόγου, την ουσία της νέας θρησκείας με την οποία ο άνθρωπος απελευθερώνεται από την ένδεια της ατομικότητας με την μετάβαση από το άτομο στο πρόσωπο. Με την ανάσταση του Χριστού ολόκληρη η φύση αλλάζει, μεταμορφώνεται. Το κάθε τι παίρνει άλλο νόημα. Είναι υπερδύναμη. Ειναι η φυγάδευση της απελπισίας. Υπάρχει
Ελπίδα. Μπορεί να ζούμε σε ζωές δύσκολες και απάνθρωπες. Mε το πνεύμα ελεύθερο μπορούμε να περάσουμε από το σκοτάδι στο φως. Για έργα ειρηνικά και αγάπης. Αυτό μα το διαμηνύει η θυσία του Θεανθρώπου και η Ανάστασή του: <<Ειρήνη υμίν>>. <<Εγώ ειμί η Ανάσταση και η ζωή>>.Σε μας λέγει ο Χριστός προς τους μαθητές του λίγο πριν τα εκούσια πάθη του: << Εκείνος που θέλει ν΄ναι μέγας θα γίνει δούλος, διακονητής υπηρέτης. Γιατί για να μπεις στη ψυχή και στη καρδιά του άλλου, πρέπει να σκύψεις στα πόδια του και να τον διακρίσεις ταπεινά, σε αντίθεση με τους άρχοντες των εθνών που κυβερνάνε με την βία και έχουν τους υπηκόους ανδράποδα>>.
Η Ανάσταση έρχεται πάντα μέσα από την καταιγίδα του πάθους και των παθών και οδηγεί την ανθρώπινη σκέψη στην πίστη και την ελπίδα. Κρύβει μέσα της την ανάγκη της διαρκούς αναβαφτίσεως του καθενός μας να ξεπεράσει πάθη, δοκιμασίες σε δύσκολους καιρούς, γιατί η κοινωνία μας σήμερα είναι κοινωνία απουσίας, χωρίς στόχους και ιδανικά.
Σήμερα που η παγκόσμια κατάσταση συνεχίζει να είναι πολεμική και η πενταρχία του σκότους έχει θέσει ως στόχο την παγκόσμια μείωση του πληθυσμού της γης στα 500 εκατομ. ανθρώπους και που ο γενικός πόλεμος πιάστηκε κάτω από την Συρία. Ο Αναστάς Κύριος γίνεται παρηγορητής και η πηγή της ζωής. Ολόκληρος ο χριστιανικός κόσμος θεμελιώθηκε στην θανάσιμη αγωνία ενός Εσταυρωμένου. Και όμως ποτέ ο άνθρωπος και ιδιαίτερα ο νέος, δεν αισθάνθηκε τον εαυτό του τόσο μόνο, τόσο προβληματισμένο, τόσο αβοήθητο όσο στην αλλοτριωμένη εποχή της αδιαφορίας και ζητά την φώτιση του για μια παγκοσμιοποίηση της αγάπης, της ανθρωπιάς και του χαμόγελου, φωτισμένος μέσα από το φως της Αναστάσεως. <<Μη αποστρέψεις το πρόσωπό σου από του παιδός σου, ότι θλίβομαι ταχύ επάκουσον μου πρόσχες την ψυχή μου και λύτρωσαι αυτήν, ψαλμ.68>>. Τώρα μάλιστα με την πανδημία του κορωνοϊού, μην αφήσουμε οι σωματικές αποστάσεις να δημιουργήσουν και ψυχικές αποστάσεις. Μη λείψει η αγάπη από την κοινωνία μας, από την ζωή μας! Ας το καταλάβουμε καλά, η καρδιά δεν λειτουργεί με αποστάσεις. Δεν πρέπει να κρατήσουμε ψυχικές αποστάσεις, να συνεχίσουμε να ενδιαφερόμαστε για τον πλησίον, να ρίχνουμε γέφυρες επικοινωνίας με τους άλλους, να νικάμε τον εγωισμό μας και με συνεχή αγώνα να διατηρούμε την ενότητά μας, ως μέλη της κοινωνίας, ως πιστά μέλη της Εκκλησίας.
Η εκκλησία μας μέσα σε μια πανδαισία φωτός και χαράς γιορτάζει τον θρίαμβο της Αναστάσεως του Κυρίου μας. Ο Αναστάς Χριστός που θα γιορτάσουμε σε λίγες μέρες είναι ο μεγάλος ένοικος που γεμίζει όλη την κατοικία Του με χάρη, ειρήνη, χαρά, δύναμη και υγεία. Είναι ο φωτοδότης ένοικος, που διώχνει τα σκότη. Είναι αυτός που μας ενδύει με το χιτώνα της αφθαρσίας. Ας νοικιάσουμε το σπίτι της καρδιάς μας στο Χριστό μας.
Ας αγιάζουμε με προσευχές και καλές πράξεις το σώμα μας, για να έλθει να κατοικήσει σε αυτό ο Αναστημένος Χριστός μας, με την Θεία Κοινωνία που είναι τόσο παρεξηγημένη στις μέρες μας, που την πλακώνει η φοβέρα του κορωνοϊού. Δεν μπορούμε να αντιληφθούμε ότι η πίστη του μυστηρίου της Θείας Κοινωνίας μας χαρίζει τα μεγαλύτερο χάρισμα ανακαινίζοντας μας!
Και με την συνείδησή μας πάντα να μας ελέγχει ρωτώντας:<<Ποιό φίλο απόκτησες στον Ουρανό, για να σε υποδεχθεί, όταν φύγεις από αυτό τον κόσμο; Σε ποιού το χωράφι δούλεψες, για να σου πληρώσει το μισθό σου; Κλάψε πολύ, για ν΄αναπαυθεί σε σένα το Άγιο Πνεύμα, καθαρίζοντας το ρύπο της καρδιάς. Και κατά τον Άγιο Ισαάκ τον Σύρο: <<Η μετάνοια είναι το πλοίο, ο Θείος φόβος οι κωπηλάτες και η αγάπη είναι το θεϊκό λιμάνι>>. Η δόξα του Χριστού είναι ο Σταυρός, είναι η εκούσια άρση της αμαρτίας του κόσμου και προσήλωσης της στο ξύλο της θυσίας, που όμως σαν άμεση συνέπεια της έχει τη δωρεά της ζωής στον κόσμο και τον άνθρωπο.
Στις Άγιες αυτές ημέρες που έρχονται, για να θυμηθούμε με την συμμετοχή μας στα σεπτά πάθη του Χριστού, προβληματίζει γη και ουρανό η συνειδητά απούσα θρησκευτική μας ηγεσία. Αλήθεια γιατί η Ιεραρχία σφυρίζει αδιάφορα στα φλέγοντα ζητήματα και στην κατά κόρον σήψη της ανομίας; Γιατί προπαγανδίζει τα υγειονομικά μέτρα των <<ειδικών>> και συνειδητά παροπλίζει τα υγειονομικά μέτρα του πλέον Ειδικού, δηλ. του Ιησού Χριστού; Ούτε Μυστήρια και Ιερές Ακολουθίες, ούτε Σώμα και Αίμα Χριστού. Ούτε τους νεκρούς σου δεν σε αφήνουν να θάψεις καλά καλά. Έτσι με την συμπεριφορά της η διοικούσα εκκλησία παραβαίνει πλήθος Πατερικών Κανόνων και ψελίζει ασυναρτησίες περί της κατ΄οίκον προσευχής, περί μολύνσεως Ιερών Σκευών κ.λ.π. Και συ καϋμένε Χριστιανέ Έλληνα συγκαταβαίνεις σε όλα αυτά, πιστεύοντας στη δαιμονική ρητορική για υπακοή, αγάπη,δημόσια υγεία, σεβασμός του συνανθρώπου και όλα τα νεοταξικά παρελκόμενα! Και βέβαια αφού σου πήραν την κατά κόσμο πατρίδα με τα μνημόνια, τώρα θέλουν να σου αφαιρέσουν και την αιώνια πατρίδα! Ξύπνα βρέ Έλληνα αθάνατε!
Ο απόστολος Παύλος των Εθνών φωνάζει: <<Ημείς δε νουν Χριστού έχομεν>>
Επειδή έχουμε στο νου μας τον Χριστό, σκεφτόμαστε τον Χριστό, επιθυμούμε τον Χριστό, ζούμε για τον Χριστό. Ας φροντίσουμε ο νους μας να είναι στον Χριστό και να γίνουμε οι φωτοδότες του αγαθού και του καλού και με λόγια θερμά προς τον Κύριο μας μετανοώντας να πούμε το: <<Κύριε και Δέσποτα της ζωής μας. Πνεύμα αργίας, περιεργίας, φιλαρχίας και αργολογίας μη μοι δως: Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής και αγάπης, χάρισαί μοι τω σω δούλω. Ναι Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου, ότι ευλογητός ει, εις τους αιώνας των αιώνων.
Αμήν>>.
Και Συ Χριστέ μου και Θεέ μου συγχώρεσε τον κόσμο αυτόν από το πλήθος των αμαρτιών του, γιατί από άπειρη αγάπη: <<Εξ ύψους κατήλθες, ο εύσπλαχνος, ταφήν κατεδέξω τριήμερον, ίνα ημάς ελευθερώσεις των παθών. Η ζωή και η ανάστασης ημών, Κύριε, δόξα σοι>>. Προσκυνούμε τα πάθη σου Χριστέ και υμνούμε την Αγία σου Ανάσταση. Καλό Πάσχα. Καλή Ανάσταση με αγάπη και χωρίς πολέμους σε όλο τον κόσμο. ΓΕΝΟΙΤΟ!!!
