Ελευθέριος Ανδρώνης
Ξέρεις ότι αποτελείς ένα θλιβερό προτεκτοράτο όταν η καρατόμηση μιας πρέσβειρας στη χώρα σου, προκαλεί πολύ μεγαλύτερο ντόρο και από μια (υποθετική) παραίτηση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Και ξέρεις ότι αποτελείς μια «τελειωμένη» χωματερή διαπλοκής όταν βλέπεις ότι τις καταγγελίες που έστειλαν την πρέσβειρα στην πόρτα της εξόδου, τις έκαναν ξένα ΜΜΕ, την ίδια ώρα που τα εγχώρια πετούσαν χαρταετό. Καταγγελίες της αλλοδαπής, που αφορούν (φερόμενα) σκάνδαλα που η πρέσβειρα έπραττε μέσα στην ίδια τη χώρα σου. Την – υποτίθεται – αυτοδιοίκητη χώρα σου.
Η παραίτηση της Κίμπερλι Γκιλφόιλ, μόλις 11 μήνες αφότου ανέλαβε την Πρεσβεία των ΗΠΑ στη χώρα μας, έχει δημιουργήσει σάλο – ανάλογο με τον «αποκεφαλισμό» αρχηγού κράτους. Ξεσηκώθηκαν θεωρίες για το ποιοι μπορεί να κρύβονται από πίσω, φούντωσαν συζητήσεις για τα υπέρ και τα κατά της θητείας της, έπεσαν στοιχήματα για τον «Κάθετο Διάδρομο», έγιναν υπολογισμοί αντικτύπου στα ελληνοτουρκικά, περάστηκε από «ακτινογραφία» ο αντικαταστάτης της. Πραγματικά μου μοιάζει σαν να διακόπηκε η θητεία ενός ηγεμόνα και σαν να έμεινε ακέφαλο το έθνος. Ένα φοβερό σημείο των καιρών, αλλά το αναισθητικό το οποίο ονομάζεται «καθιερωμένος εξευτελισμός» μιας χώρας (της δικής μας συγκεκριμένα), μας εμποδίζει να συλλάβουμε το μέγεθος παρακμής που το συνοδεύει. Γιατί όταν είσαι μονίμως ντροπιασμένος, μερική ντροπή παραπάνω δεν σου λέει και πολλά πράγματα.
Αν θέλαμε να συνοψίσουμε την ελληνική «τραγωδία» της Γκιλφόιλ σε μια πρόταση, θα ήταν καλύτερο να προτιμήσουμε την ομορφιά της απλότητας: μια διεφθαρμένη αυλικός του Τραμπ τοποθετήθηκε σε ένα αξίωμα στην πιο διεφθαρμένη χώρα της ΕΕ και την «πάτησε» λόγω εξέχουσας διαφθοράς. Στην κόντρα μεταξύ Ρεπουμπλικάνων και Δημοκρατικών, σπάνε οι πιο αδύναμοι κρίκοι, εκείνοι που προσφέρουν την περισσότερη τροφή για σκανδαλοθηρία. Ειδικά αν πίσω από αυτήν την κόντρα εμπλέκονται παγκόσμιοι ενεργειακοί παίκτες που σφάζονται για το ποιος θα καπαρώσει τη μεταφορά του αμερικανικού LNG στην Ευρώπη.
Άξιο πολιτικό μαθητούδι μας
Αλλά πάμε πάλι στην Κίμπερλι. Δεν είναι και εύκολο πράγμα από το οργανωμένο κράτος των ΗΠΑ (όσο οργανωμένο έχει απομείνει πλέον, με τα καλά του και τα στραβά του) να βρεθείς ως Πρέσβης στην «Disneyland» της λαμογιάς, τη σημερινή Ελλάδα, και να παραμείνεις εγκρατής. Ειδικά όταν γνωρίζεις ότι προσγειώνεσαι σε μια τέλεια αποικία σου, μια μπανανία made in USA που κάνει κωλοτούμπες μπροστά στον θείο Σαμ, ακόμα και όταν αυτός αλλάζει επώνυμο από βδομάδα σε βδομάδα.
Πολλοί είπαν ότι ο Τραμπ μας έστειλε «την πρέσβειρα που μας ταιριάζει» και μάλλον δεν έχουν άδικο. Η Γκιλφόιλ θα μπορούσε να είναι κριτής σε τηλεοπτικό reality, παρουσιάστρια telemarketing, υπεύθυνη PR σε μπουζουκομάγαζο, μεσίτρια στο Κεντάκι ή influencer ονυχοπλαστικής στο Instagram. Κι όμως η χώρα μας «κατάφερε» να την υποδεχθεί ως αυτοκρατορική πρέσβειρα και κυρίως κατάφερε να εκτροχιάσει περεταίρω μια ήδη εκτροχιασμένη προσωπικότητα.
Από όλα τα ελληνικά χούγια είχε ο μπαξές των σκανδάλων που συνοδεύουν την Αμερικανίδα. Χορηγοί, «δωράκια», ξεχρεώματα, πελατειακές σχέσεις, κατάχρηση εξουσίας, απειλές, παραβίαση των θεσμών και πάει λέγοντας. Με λίγα λόγια η Κίμπερλι μέσα σε 11 μήνες έγινε μια κανονικότατη πολιτικός της χώρας μας, αφομοιώνοντας όλο το απόσταγμα του σημερινού πολιτικού πολιτισμού μας. Μόνο που σε αντίθεση με την ασυλία που το ελληνικό κράτος προσφέρει σε κυβερνητικούς με εκατονταπλάσια ανομήματα από την Κίμπερλι, εκείνη ατύχησε να λογοδοτεί σε ένα ξένο, (πιο) κανονικό κράτος.
Την κάλυψε η αποικία – Την εξέθεσε η μητρόπολη
Εντούτοις, η επιλογή μιας τέτοιας ιλαρής προσωπικότητας για μια τόσο σοβαρή θέση, δεν δείχνει τίποτε άλλο παρά ότι η Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ελλάδα έχει πάψει προ πολλού να είναι σοβαρή θέση. Όταν ολόκληρο το ελληνικό κράτος έχει μετατραπεί σε πρεσβεία/αποικία, λίγη σημασία έχει ποιος κάθεται σε μια συμβολική καρέκλα διεκπεραιώσεων.
Όταν δε, βγήκε στη φόρα ότι η Αμερικανίδα απειλούσε τον Σταύρο Παπασταύρου ότι οι ΗΠΑ μπορούν να «ρίξουν» όποια κυβέρνηση των Βαλκανίων θέλουν, η κυβέρνηση (μας) μόνο που δεν μοίρασε πιστοποιητικό αθωότητας για τη Γκιλφόιλ. «Δεν τέθηκε ποτέ ζήτημα απειλής της ελληνικής κυβέρνησης και ούτε κάτι τέτοιο θα γινόταν ποτέ ανεκτό», είχε σχολιάσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, τονίζοντας ότι «οι σχέσεις Ελλάδας- ΗΠΑ είναι σήμερα πιο σταθερές και στενές από ποτέ».
Λίγες μέρες αργότερα βγήκε στην επιφάνεια ότι η Κίμπερλι αναμειγνυόταν στα πάντα: προωθήσεις εταιρειών, ενεργειακά deals, υπονόμευση διπλωματικών σχέσεων (με άλλες χώρες), κυκλώματα με εφοπλιστές, παρεμβάσεις στα πολιτικά πράγματα. Οι δημοσιογράφοι μας δεν είδαν τίποτα, οι ηγέτες μας δεν άκουσαν τίποτα, αφού οποιοσδήποτε προέρχεται από τα σαλόνια της Ουάσινγκτον, αγγίζεται από ιθαγενή μόνο κατόπιν αδείας.
Ο δε Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος ήταν εκείνος που εξαρχής επέλεξε την Κίμπερλι, την αποκήρυξε με ένα νεποτιστικό ανάθεμα: «δεν ήταν ποτέ μέλος της οικογένειάς μου, έβγαινε με το γιο μου πριν από πολύ καιρό», είπε λακωνικά. Λες και το μόνο που αρκεί για να ξεφορτωθείς τη ρετσινιά μιας διεφθαρμένης εκλεκτής σου, είναι ότι ανακάλυψες οψίμως ότι δεν ήταν μέλος της δυναστείας σου. Λες και ο χρόνος που έχει περάσει από τότε που μια γυναίκα κοιμήθηκε με το «πριγκιπόπουλο», είναι προσόν βιογραφικού. Άμα το ειδύλλιο είναι πρόσφατο, κουμαντάρεις μέχρι και τη μοίρα του Αιγαίου. Άμα όμως έχει περάσει πολύς καιρός, πέφτουνε τα μόρια. Αυτά ακούνε και στη δική μας εγχώρια οικογενειοκρατία και αγαλλιάζει η καρδούλα τους.
Τελικά το συμπέρασμα είναι ότι το «φαινόμενο» Γκιλφόιλ είναι γνώρισμα της πολιτικής κατάπτωσης της εποχής μας, τόσο (κυρίως) σε τοπικό, όσο και σε διεθνές επίπεδο. Στις κυρίαρχες χώρες παραμένουν ακόμα κάποιοι – κανονικών προσόντων – Πρέσβεις (όπως δυστυχώς στην Τουρκία), ενώ στις γεωγραφικές μπανανίες που έχουν αποκηρύξει την ιδιότητα της χώρας, μπορεί να ορίζεται κάθε λογής παρατράγουδο ή ακόμα και καθόλου Πρέσβης. Η Κίμπερλι βρέθηκε στο φυσικό της περιβάλλον, αλλά έφυγε γρήγορα γιατί παραήταν φυσικό για εκείνη…
