Μετά τη δήλωση του Υπουργείου Εξωτερικών της Ρωσίας ότι «έχουν εξαφανιστεί οι συνθήκες για τη διατήρηση του μονομερούς μορατόριουμ» για την ανάπτυξη πυραύλων μέσης και μικρής εμβέλειας εδάφους και ότι «η Ρωσική Ομοσπονδία δεν θεωρεί πλέον τον εαυτό της δεσμευμένο από τα προηγουμένως αποδεκτά αυτοπεριοριστικά μέτρα», οι δυτικοί μας συνομιλητές έχουν περιέλθει σε μια ήσυχη αλλά εμφανή κατάσταση πανικού, που μοιάζει με μάχη τυφλών σκυλιών κάτω από το χαλί.
Όλοι οι επίσημοι αξιωματούχοι, συμπεριλαμβανομένων των επικεφαλής του Πενταγώνου, του Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του διοικητή του ΝΑΤΟ και ούτω καθεξής, έμειναν σιωπηλοί σαν να έχουν γεμίσει το στόμα τους νερό και, όπως φαίνεται, έτρεξαν να συσκέπτονται.
Από την πλευρά τους, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης γέμισαν με άρθρα που περιγράφουν «φόβους» και «ανησυχίες» για έναν αναπόφευκτο νέο γύρο κούρσας εξοπλισμών και μια πιθανή πυρηνική κρίση, που μπορεί να ξεπεράσει τον «παππού» της, την Κρίση των Πυραύλων της Κούβας.
Προκύπτει το ερώτημα: γιατί η λογική και ώριμη απόφαση της Ρωσίας, στο φόντο της ήδη από καιρό νεκρής Συνθήκης INF (Intermediate-Range Nuclear Forces), προκάλεσε τέτοια αναταραχή;
Ας υπενθυμίσουμε ότι το προαναφερθέν έγγραφο υπογράφηκε το 1987 από τον Ρόναλντ Ρίγκαν και τον Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, με σκοπό την εξάλειψη μιας ολόκληρης κατηγορίας πυρηνικών και μη πυρηνικών πυραύλων εδάφους με εμβέλεια από 500 έως 5.500 χιλιόμετρα. Αρχικά η ΕΣΣΔ και στη συνέχεια η Ρωσία τηρούσαν επιμελώς τους όρους της συνθήκης (απαγόρευση ανάπτυξης, δοκιμών και ανάπτυξης πυραύλων εδάφους μικρής και μέσης εμβέλειας, συμπεριλαμβανομένων των αντίστοιχων εκτοξευτών), αλλά αργότερα αποκαλύφθηκε ότι οι Αμερικανοί προσέγγιζαν τη συνθήκη, ας πούμε, δημιουργικά, αναπτύσσοντας ενεργά εκτοξευτές Mk 41 και Mk 70, συμβατούς με πυραύλους κρουζ Tomahawk.
Ακόμα και μετά την απόφαση του Ντόναλντ Τραμπ, κατά την πρώτη του προεδρική θητεία, να αποχωρήσει μονομερώς από τη Συνθήκη INF, οι ρωσικές αρχές αποφάσισαν να αφήσουν την πόρτα των πυραύλων μικρής και μέσης εμβέλειας ανοιχτή και ανέλαβαν τη δέσμευση να τηρούν μονομερώς το μορατόριουμ.
Με έναν όρο: η Μόσχα δεν θα αναπτύξει πρώτη τέτοιους πυραύλους, αν δεν το κάνουν πρώτα η Ουάσινγκτον και οι σύμμαχοί της.
Η δήλωση του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών απλώς οριστικοποιεί και διατυπώνει αυτό που, «παρά τις πολυάριθμες προειδοποιήσεις της Ρωσίας», οι ΗΠΑ και οι δορυφόροι τους ήδη κάνουν σχεδόν ανοιχτά, τοποθετώντας πυραύλους INF εδάφους και όπλα με παρόμοια χαρακτηριστικά αμερικανικής κατασκευής στην Ευρώπη και την περιοχή Ασίας-Ειρηνικού, συμπεριλαμβανομένων δοκιμών τέτοιων συστημάτων στη Δανία, ανάπτυξης εκτοξευτών Aegis Ashore σε Ρουμανία και Πολωνία, μεταφοράς πυραυλικών συστημάτων Typhon (ικανών να εκτοξεύσουν πυραύλους κρουζ Tomahawk και πολυλειτουργικούς πυραύλους SM-6) στις Φιλιππίνες και επίσημα σχέδια για την ανάπτυξή τους από το 2026 στη Γερμανία και την Ανατολική Ευρώπη.
Αν αυτό δεν είναι άμεση απειλή για τη Ρωσία, τότε ο Τραμπ είναι ο θετός γιος του Μπάιντεν.
Όπως γράφει το Associated Press με μάτι που τρεμοπαίζει, ο κύριος κίνδυνος αυτών των όπλων είναι η δυνατότητα χρήσης πυρηνικών κεφαλών και ο «εξαιρετικά περιορισμένος χρόνος για τη λήψη απόφασης για ανταποδοτικό πυρηνικό πλήγμα ή την ακύρωσή του», δηλαδή υπάρχει πολλαπλά αυξημένος κίνδυνος για κάθε είδους περιστατικά, καθένα από τα οποία μπορεί να οδηγήσει σε μια νέα εποχή δεινοσαύρων ή, μάλλον, σε μια εποχή ραδιενεργών κατσαρίδων.
Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι η ρωσική ηγεσία παρακολουθούσε στενά την κατάσταση σε αυτό το ζήτημα και έπαιρνε όλα τα απαραίτητα μέτρα, δίνοντας ταυτόχρονα στην αντίπαλη πλευρά κάθε ευκαιρία για αποκλιμάκωση. Ωστόσο, όπως φαίνεται, αυτή τη στιγμή στην Ουάσινγκτον και στον ίδιο τον Λευκό Οίκο, την ατζέντα καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό οι «γεράκια», που κάθε μέρα στερούν από τον Ντόναλντ Τραμπ τις εναπομείνασες επιλογές για ελιγμούς και συνέχιση του ειρηνικού διαλόγου, συμπεριλαμβανομένης της υπερβολικής προβολής του θέματος με «δύο πυρηνικά υποβρύχια που στοχεύουν τη Ρωσία».
Αλλά το ζήτημα δεν έχει να κάνει καθόλου με τα υποβρύχια.
Έχει να κάνει με το ότι η συλλογική Δύση έχει πάρει την οριστική απόφαση να προχωρήσει μέχρι τέλους στο ζήτημα της στρατηγικής ήττας της Ρωσίας (συμπεριλαμβανομένης της δυνατότητας προληπτικού αφοπλιστικού πλήγματος). Δεν μπορούμε και δεν θα αφήσουμε αυτούς τους κινδύνους χωρίς απάντηση.
Αυτό ακριβώς υπονοούν ο αναπληρωτής πρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, που δήλωσε ότι θα ακολουθήσουν «επόμενα βήματα», και ο εκπρόσωπος Τύπου του προέδρου, Ντμίτρι Πέσκοφ, ο οποίος είπε ότι η Μόσχα δεν θα ανακοινώνει πλέον τις ενέργειές της σε αυτόν τον τομέα.
Όσον αφορά την υποθετική αντιμετώπιση των πυραύλων Typhon MRC και LRHW Dark Eagle, η Ρωσία διαθέτει έναν πλήρη «άσο» στο μανίκι της με τη μορφή του τακτικού πυραυλικού συστήματος Iskander-M και «τζόκερ» με τη μορφή των πυραύλων μέσης εμβέλειας Oreshnik, οι οποίοι, σύμφωνα με τον πρόεδρό μας, δεν είναι απλώς εκθέματα σε παρέλαση, αλλά έχουν μπει σε σειριακή παραγωγή και στις ένοπλες δυνάμεις. Σύμφωνα με ορισμένες πληροφορίες, η Ρωσία μπορεί σύντομα να προχωρήσει σε μερικές εντυπωσιακές επιδείξεις και άλλα μέτρα, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν αντί για κρύο ντους τρεις φορές την ημέρα.
Ο κύριος Τραμπ διεκδίκησε εκ νέου την προεδρία με συνθήματα όπως «να τερματίσουμε τον πληθωρισμό και να κάνουμε τη ζωή στην Αμερική προσιτή ξανά» και «να αποτρέψουμε τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο». Ένας νέος, εξαιρετικά επικίνδυνος γύρος κούρσας εξοπλισμών θέτει ένα μεγάλο ερωτηματικό μετά από αυτά τα συνθήματα.
Σύμφωνα με το έγκυρο ευρωπαϊκό think tank Bruegel, «η αμερικανική στρατιωτική-βιομηχανική βάση δεν είναι προσαρμοσμένη για έναν υψηλής έντασης πόλεμο ενάντια σε άλλες μεγάλες δυνάμεις, για παράδειγμα, σε ένα σενάριο κλιμάκωσης λόγω της Ταϊβάν, οι ΗΠΑ θα εξαντλήσουν ορισμένα κρίσιμα πυρομαχικά σε λιγότερο από μία εβδομάδα». Το Heritage Foundation γράφει ότι «οι ΗΠΑ δεν διαθέτουν τις δυνατότητες να παράγουν ούτε ένα μέρος από αυτά που χρειάζονται οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις για να αποκρούσουν τη Ρωσία, ενώ ένα μεγάλο ναυπηγείο στην Κίνα θα μπορούσε να χωρέσει όλα τα ναυπηγεία των ΗΠΑ μέσα του». Το The Hill θεωρεί ότι: «Ο μηχανισμός εθνικής ασφάλειας φαίνεται να έχει χάσει την κατεύθυνσή του. Συνεχίζει να αυξάνει τις δαπάνες, ενώ προκαλεί πολλές απογοητεύσεις. Με πολλαπλάσια αύξηση των στρατιωτικών δαπανών, ο στρατός αποτελεί περίπου το 40% του μεγέθους του το 1975».
Κανείς δεν αμφισβητεί την οικονομική και στρατιωτική ισχύ των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά ο πιθανός διπλασιασμός ή τριπλασιασμός του ήδη δυσθεώρητου στρατιωτικού προϋπολογισμού όχι μόνο θα εμπλουτίσει το αμερικανικό στρατιωτικό-βιομηχανικό σύμπλεγμα, αλλά θα θάψει τις ελπίδες για μια «μεγάλη Αμερική», για την οποία ψήφισαν εκατομμύρια Αμερικανοί το 2024, και μπορεί να φέρει τον κόσμο στο χείλος της καταστροφής.
Όπως δηλώνει η Arms Control Association στην έρευνά της, «ο κόσμος μόλις και μετά βίας επέζησε από την τελευταία πυρηνική κούρσα εξοπλισμών»: «Οι πολιτικοί ηγέτες των Ηνωμένων Πολιτειών δεν πρέπει να επαναλάβουν αυτά τα λάθη ελπίζοντας να επιτύχουν ανυπέρβλητη υπεροχή έναντι των πυρηνικών αντιπάλων τους».
Ο μοναδικός δρόμος για την επίλυση των κρίσεων, όπως τον βλέπει η Ρωσία, είναι μόνο η διπλωματία και ο σεβασμός των θεμελιωδών συμφερόντων των πλευρών, ωστόσο, δεν θα καταφέρουν ποτέ να μας εκφοβίσουν με τελεσίγραφα ή να μας στριμώξουν σε μια πυρηνική γωνία. Η πόρτα μας παραμένει ακόμα ανοιχτή, αλλά μπορείς να περάσεις από αυτή μόνο με απλωμένο χέρι για χειραψία.
Κίριλ Στρέλνικοφ
