Και Η Κωλοτούμπα Έχει Τα Όρια Της…

Είναι εκπληκτικός ο τρόπος με τον οποίο αρκετοί στην Ελλάδα, μεταξύ αυτών και οι κυβερνώντες υποδέχθηκαν το Brexit, ως μια γλυκιά εκδίκηση που έρχεται αργά για μια “κακιά” Ευρώπη

Σε μια  προσέγγιση του βρετανικού δημοψηφίσματος η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας συγχέουν τις επιθυμίες με την πραγματικότητα. Και έτσι ενώ ομιλεί για την ανάγκη εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, ταυτόχρονα αποδέχεται το βασικό επιχείρημα των ευρωσκεπτικιστών ,ότι πρέπει να μειωθεί η δύναμη υπερεθνικών θεσμών και μηχανισμών.

Αλλά η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση στηρίζεται ακριβώς στην εκχώρηση εθνικών αρμοδιοτήτων σε υπερεθνικούς μηχανισμούς και όργανα… Σε ότι αφορά τον γνωστό επιχείρημα ότι το γερμανικό μοντέλο της Ευρώπης φούσκωσε το ευρωσκεπτικιστικό κίνημα στην Βρετανία, πρόκειται περί καθαρής ανοησίας

Οι Βρετανοί κάθε άλλο παρά έχουν θιγεί από το γερμανικό μοντέλο της λιτότητας ,καθώς όχι μόνο δεν συμμετέχει η χώρα τους στην Ευρωζώνη αλλά συγχρόνως το Λονδίνο έχει εξασφαλίσει με την υποστήριξη της Γερμανίας μια σειρά εξαιρέσεις που αφορών και την λειτουργιά του αγροτοκτηνοτροφικού τομέα όπως και του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Όχι λοιπόν, οι Βρετανοί δεν είναι τρελοί.

Ηλίθιοι είναι οι νταβατζήδες των αγορών και του Βερολίνου που πήγαν να τους τρομοκρατήσουν για να επιβάλλουν τετελεσμένα, είτε με το καλό, είτε με το…στανιό.

Σε ποιους;

Σ΄αυτούς που δεν μάσησαν από απειλές, ερπύστριες και βομβαρδισμούς σε δύο παγκόσμιους πολέμους. Τους απλούς ανώνυμους κατοίκους της υπέροχης αγγλικής υπαίθρου, τους «πραγματικούς ανθρώπους», όπως σωστά είπε ο Φάρατζ.

Το έργο το είδαμε άλλωστε και στα δικά μας, πέρυσι τέτοια εποχή.

 Το δικό μας «όχι» των είκοσι μονάδων, βρέθηκε ένας Τσίπρας να το βαφτίσει «ναι». Στην Αγγλία δεν παίζουν αυτά. Το Βrexit είναι Brexit, έστω κι αν πέρασε οριακά, έστω κι αν σύσσωμη η Σκωτία το καταψήφισε, έστω κι αν κάποια αστικά κέντρα της υποτιθέμενης διανόησης το αποδοκίμασαν.

Η Βρετανία εγκαταλείπει το μαντρί λοιπόν και προσφέρει το πολυπόθητο συστημικό σόκ που είχε τόση ανάγκη μία Ευρώπη όμηρος, του απεχθούς γερμανικού ηγεμονισμού.

Οι «ξεροκέφαλοι» Αγγλοι καθαρίζουν πάλι την παρτίδα βάζοντας φρένο στο αναδυόμενο 4ο Ραιχ και στην αντίληψη ότι όλοι πρέπει να δουλεύουν για να πλένουν τα πόδια τους στις θάλασσες του ευρωπαικού νότου οι Γερμανοί συνταξιούχοι.

Το αποτέλεσμα είναι δεδομένο.

Η Βρετανία αποχωρεί και πρέπει να αποχωρήσει το γρηγορότερο δυνατόν, ώστε η Ε.Ε. να συνεχίσει τη δική της πορεία και να μη διαιωνίζεται το κλίμα που διαμορφώθηκε, ενισχύοντας φυγόκεντρες δυνάμεις.

Μια πορεία που θα επηρεαστεί από την «τρανταχτή αποχώρηση», όμως σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να υποκύψει στους εκβιασμούς του Λονδίνου για τα λάφυρα εξόδου που θα ζητήσει.

Την ίδια ώρα στην Ε.Ε. θα πρέπει να ξεκινήσει μια συζήτηση που θα αφορά το μέλλον της. Γιατί η Ε.Ε. δεν είναι οι γραφειοκράτες της Κομισιόν που -όπως αποδείχθηκε- είναι αποκομμένοι από τις κοινωνικές πραγματικότητες.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι ένα νεοφιλελεύθερο κλαμπ, που επιβάλλει πολιτικές λιτότητας, που ομηροποιεί κράτη-μέλη και καθιστά τις κοινωνίες αιχμάλωτες των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου. Η Κύπρος, η Ελλάδα, η Πορτογαλία είχαν και έχουν τραγικές εμπειρίες από τις πολιτικές αυτές.

Τα φαινόμενα ανάπτυξης ακραίων πολιτικών, του εθνικισμού και της ξενοφοβίας, είναι αποτέλεσμα των μέτρων που υιοθετούνται πίσω από τις κλειστές πόρτες της ευρωπαϊκής ελίτ. Για αυτό και χρειάζεται επειγόντως επανακαθορισμός στόχων και πολιτικών. Να λειτουργεί η Ένωση προς όφελος των κοινωνιών και όχι της μικρής ομάδας των γραφειοκρατών, που αποφασίζει με βάση τις στατιστικές και τις ψυχρές αναλύσεις, με λογικές στατιστικής και αριθμητικής.