Γράφει ο Ενρίκο Τοσέλι
Σε ποιον ανήκει η Γερμανία; Σε αυτούς! Όχι, όχι στους Γερμανούς. Αλλά σε όποιον άλλον βάζει στο τραπέζι των βιομηχάνων της Γερμανίας, της πρώην ατμομηχανής της Ευρώπης, ένα μεγάλο πακέτο με δολάρια, ρουπίες, γιεν, γιουάν, ριάλ. Με λίγα λόγια, οποιοδήποτε νόμισμα από οποιοδήποτε μέρος του κόσμου γίνεται αποδεκτό. Ακριβώς το ίδιο γίνεται και στην Ιταλία.
Η μόνη διαφορά είναι ότι εδώ, οι πιθανοί αγοραστές πιο επιλεκτικοί και είναι πιο δύσκολο να βρεθούν όταν πρόκειται να εξαγοράσουν την πρώην χαλυβουργεία Ilva ή τις πολλές μεταλλουργικές εταιρείες που αντιμετωπίζουν οικονομικές δυσκολίες, ενώ η Γερμανική βιομηχανία είναι περιζήτητη προς εξαγορά μια και εξακολουθεί ακόμη να επωφελείται από την φήμη & την εικόνα της στιβαρότητας & αποτελεσματικότητάς της.
Το αποτέλεσμα, ωστόσο, είναι πάντα το ίδιο. Έρχονται στην Ευρώπη, από όλες τις ξένες χώρες, για να αγοράσουν επειδή οι Ευρωπαίοι επιχειρηματίες δεν είναι πλέον αντάξιοι των πατεράδων και των παππούδων τους που ίδρυσαν & έχτισαν αυτές τις εταιρείες. Με τις αναπόφευκτες εξαιρέσεις, φυσικά. Π.χ. η Ferrero (ένας παγκόσμιος ιταλικός γίγαντας τροφίμων & γλυκών), έχει δεσμευτεί ότι θα αναπτύξει τις επιχειρήσεις της τόσο μέσα στην Ιταλία όσο και μέσω των εξαγορών στο εξωτερικό. Αλλά είναι, πράγματι, μια λαμπρή εξαίρεση. Μαζί με μερικές άλλες εταιρείες. Στην Ιταλία καθώς και στη Γερμανία. Ακόμα και στη Γαλλία, εκτός από τον Μπερνάρ Αρνό (τον Διευθύνων σύμβουλο της LVMH) και μερικούς άλλους σπάνιους επιχειρηματίες.
Για τους υπόλοιπους επιχειρηματίες, είναι καλύτερο να υπάρχουν πολλά, καταραμένα και άμεσα (χρήματα). Η Volkswagen, για πρώτη φορά, ετοιμάζεται να κλείσει ένα εργοστάσιο σε Γερμανικό έδαφος. Και υπάρχουν ήδη πολλοί ξένοι έτοιμοι να το αναλάβουν. Και το ίδιο ισχύει για τα χημικά εργοστάσια, τα εργοστάσια με τις τεχνολογίες αιχμής, τους καινοτόμους τομείς και τις υπηρεσίες που προσελκύουν τους Αμερικανούς.
Οι εξαγορές από το εξωτερικό έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, αντιπροσωπεύοντας το ένα πέμπτο όλων των εξαγορών στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και αφορούν όχι μόνο τους μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, αλλά ολοένα και πιο συχνά και τα ΜΜ ενημέρωσης.
Ιδιαίτερα ενδιαφέρον είναι και το στοιχείο που αφορά τις ξένες επενδύσεις greenfield, δηλαδή τις νέες επενδύσεις. Η Ισπανία κατατάσσεται πρώτη στην Ευρώπη, ακολουθούμενη από τη Γερμανία. Αυτό σημαίνει ότι οι ξένοι επιχειρηματίες πιστεύουν στις δυνατότητες των Ευρωπαίων εργαζομένων, καθώς και στις ευκαιρίες που είναι διαθέσιμες σε διάφορες χώρες της Ευρώπης. Οι Ευρωπαίοι επιχειρηματίες είναι αυτοί που δεν έχουν το θάρρος, το κεφάλαιο και την ικανότητα. Και αντικαθίστανται από ορεξάτους συναδέλφους τους που καταφτάνουν από όλο τον κόσμο.
Όλοι αυτοί οι ξένοι επιχειρηματίες εξαγοράζουν μηχανολογικές, αυτοκινητοβιομηχανικές και ηλεκτρονικές εταιρείες. Αλλά οι Κινέζοι είναι έτοιμοι να ολοκληρώσουν την εξαγορά και εμπορικών επιχειρήσεων όπως είναι ο γερμανικός όμιλος Ceconomy, στον οποίο ανήκει και Ιταλικό το δίκτυο Mediaworld. Χωρίς να παραλείπουμε να αναφέρουμε και τον τομέα της μόδας και των τροφίμων.
