Ω! Καστελλόριζα της νιότης μου, των γειρατιών και της πατρίδας μου
Ω! Καστελλόριζα της νιότης μου, των γηρατειών
και της πατρίδας Μου,
πλημμυρίσατε το χώρο της καρδιάς μου.
Σας επισκέπτομαι στους χάρτες και στα όνειρα.
Δεν σας αγγίζει η μοναξιά γιατί έχετε “θησαυρό” στα σπλάχνα σας.
Κι εγώ διατηρώ την ελπίδα
πως θάρθω ‘στρατιώτης”
επίστρατος της αγάπης των Ελλήνων
για την “άκρη που κινδυνεύει και
“κείται μακράν” μες την καρδιά μου
εκεί όπου δεν φτάνει
το “πηχτό σκοτάδι” των αποφάσεων
και το βρώμικο χνώτο της προδοσίας.
Βασίλειος Βασιλάκος
