Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος Β΄ https://archive.churchofcyprus.org.cy/
Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΤΣΙΜΙΛΛΗ
Τον Αρχιεπίσκοπο τον γνωρίζουμε και σαν έναν απαιτητικό επιχειρηματία…
Πολλοί συχνά υποστηρίζουν πως θα ΄πρεπε να περιοριστεί στα εκκλησιαστικά του καθήκοντα. Δεν είναι από πείσμα που δεν ακούει τις όποιες νουθεσίες. Είναι γιατί έχει, όπως φαίνεται, μια δική του ερμηνεία πώς να υπηρετήσει το ποίμνιο, παρερμηνεύοντας ακόμα κι αυτού του όρου το ευαγγελικά περιγραφόμενο περιεχόμενο. Αναμφισβήτητα, άλλο είναι να παραβαίνεις μια βασική από τις δέκα εντολές (γιατί δανεική δεν ήταν, ούτε άδεια είχε δοθεί) με την άμμο της Τοξεύτρας, με τις ευλογίες της μητροπολιτικής τότε ράβδου ή να απειλείς να εισβάλεις με εκσκαφέα της…«Υeroskipou Holy Works Ltd» σε «θείο» αρχαιολογικό χώρο στη Γεροσκήπου, πριν αποφασίσεις να διαδώσεις με πρωτοτυπία τον χριστιανισμό στην Άπω Ανατολή κι άλλο να παίρνεις εκκλησίες ιστορικές και να τους αλλάζεις τη χρήση (και τα φώτα, άλλως τα καντήλια)!
Η εκφρασθείσα πρόθεση εντάσσεται, άραγε, στα συμβατικά εκκλησιαστικά καθήκοντα; Το σχέδιο πιάνει και το παρακείμενο Μουσείο Χατζηγεωργάκη Κορνέσιου στο οποίο «ρίζει» η Εκκλησία καθώς και το Τμήμα Αρχαιοτήτων.
Ο Προκαθήμενος είναι αποφασισμένος να πάρει αυτό που «δικαιούται». Όμως η περιουσία της Εκκλησίας ανήκει στο ποίμνιο που, όσο (λίγο) κι αν το σέβονται, αυτό είναι που δικαιούται να τοποθετηθεί και να αποφασίσει. Ούτως ή άλλως, είναι το ποίμνιο που ψήφισε για Αρχιεπίσκοπο αλλά, τελικά, όλα είναι μαγικά και με επίκληση εκείνης της (διαφορετικής) λαϊκής ψήφου εκλέχτηκε για πέντε χρόνια. Από την 1η Οκτωβρίου 2006 μετράμε δεκατέσσερα, έχοντας μπει στον 15ο χρόνο!
Όταν αποφάσισε να κτίσει τον μεγαλοπρεπή αλλά εκτός χώρου και κλίμακας νέο καθεδρικό ναό μέσα στην παλιά πόλη, δεν είχε φαίνεται κάνει εκτίμηση της… βιωσιμότητάς του ούτε αναλογίστηκε την προκλητική σπατάλη χρημάτων!
Πόσοι πιστοί θα έρχονται σε μια τεράστια εκκλησία που δεν αναμένεται να εμπνέει ούτε να ενισχύει το θρησκευτικό συναίσθημα, με τα απαστράπτοντα μάρμαρα, τους γρανίτες, τα λαμπερά επίχρυσα μανουάλια και τους μεγαλοπρεπείς πολυελαίους; Ουδεμία σύγκριση θα είναι δυνατή με τον επιβλητικό και υποβλητικό χώρο του Αγίου Ιωάννη, του Αγίου Αντωνίου, του Αγίου Σάββα, της Χρυσαλινιώτισσας, του Αγίου Κασσιανού, του Τρυπιώτη, του (κρυμμένου) Αγίου Ελευθερίου. Κάτοικοι πολλοί δεν μείνανε στην εντός των τειχών πόλη, μάρτυράς μας τα σχολεία.
Δεν φταίει γι’ αυτό (μόνο) η Εκκλησία που, όμως δεν γνοιάστηκε για τις ιδιόκτητες καταρρέουσες οικοδομές, διατηρητέες και άλλες, για να τις προσφέρει με χαμηλό ενοίκιο σε νέα ζευγάρια κι άλλους που έχουν ανάγκη. Αντίθετα, τις αφήνει να καταρρεύσουν πλήρως –κανένας δεν την εμποδίζει– προσβλέποντας σε μια άλλη, παράνομη κι αυτή, χρήση αντί τής κατά νόμο υποχρέωσης για αποκατάσταση και επαναφορά τους.
Πριν τη χορήγηση της πολεοδομικής άδειας για τον καθεδρικό ναό, δεν βρέθηκαν αρχαία ίσως γιατί οι πρόγονοι, ειδωλολάτρες ή χριστιανοί, μερίμνησαν να αφήσουν κενό τον χώρο! Δεν ήταν το ίδιο προνοητικοί για τον χώρο του νέου δημοτικού μεγάρου, δυο βήματα παρακάτω, όπου, από πείσμα των αρχόντων, οι πολίτες πλήρωσαν τελικά 1,5 εκατομμύριο επειδή χρειάστηκαν καμιά δεκαριά χρόνια μέχρι να γίνει αρμοδίως αποδεκτό πως πράγματι έπρεπε να προστατευτούν και να αναδειχτούν οι υπάρχουσες αρχαιότητες.
Γυρίζοντας πάντως στο θέμα των εκκλησιών που ατεκμηρίωτα κι ακατανόητα εξαγγέλλεται πως θα μετατραπούν σε μουσεία, ο συνειρμός είναι αναπόφευκτος. Μουσεία έγιναν (κι ήταν από τις τυχερές) οι εκκλησίες του Αγίου Μάμα στη Μόρφου και (για κάποιο καιρό) του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην Κερύνεια. Οι περιπτώσεις δεν είναι οι ίδιες –εκεί είναι η αυθαιρεσία της κατοχής, εδώ είναι «απλώς» η αυθαιρεσία και ο ανεπίκαιρος μεγαλοϊδεατισμός. Θυμόμαστε πως από χρόνια ο Αρχιεπίσκοπος ομολόγησε (ζηλευτή η ειλικρίνειά του) πως ντρεπόταν όποτε δεχόταν κάποιο επιφανή φιλοξενούμενο (όπως τότε ο Πάπας) στον (λιτό και επιβλητικό) καθεδρικό του Αγίου Ιωάννη. Στην επόμενη επίσκεψη Πάπα, θα έχουμε ανακτορικό καθεδρικό!
Ατυχής ήταν και η χρονική συγκυρία των αρχιεπισκοπικών δηλώσεων, πρωτοχρονιάτικα στο ΡΙΚ. Η αναφορά στο κλείσιμο της εκκλησίας του Αγίου Αντωνίου (18ου αιώνα) και η μετατροπή της σε μουσείο καθώς και του Αγίου Ιωάννη (14ου αιώνα), και μάλιστα τις μέρες των γιορτών τους, προκειμένου «να έχει δουλειά» ο νέος καθεδρικός, είναι προσβλητική για την Εκκλησία και τους πολίτες κι όχι μόνο τους εκκλησιαζόμενους. Σε τελευταία ανάλυση δεν πρόκειται για υπεραγορά που φοβάται τον ανταγωνισμό συνοικιακών παντοπωλείων…
