“Dancing is a perpendicular expression of a horizontal desire” (George Bernard Shaw) (Ο χορός είναι μια κάθετη έκφραση μιας οριζόντιας επιθυμίας)
Τουτέστιν, ο χορευτής του video που επισυνάπτω μας γράφει οριζοντίως και καθέτως στα Ζουράρεια “μέζεα του στεατοπυγικού του υποσυστήματος”.
·
Ξαπλωμένος στο κρεβάτι του νοσοκομείου, πώς να μην αναλογισθώ τον σύντροφο, όπως θα έλεγαν οι ομιλούντες την ξένη γι’ αυτούς γλώσσα της Αριστεράς, Ιπποκράτη, που από τον 4ο πΧ αιώνα νουθετούσε:
“Από μεν ησυχίης και ραθυμίης η δειλίη αύξεται, από δε της ταλαιπωρίης και των πόνων αι ανδρείαι”.
Έτσι, λοιπόν, με περισσή ανδρεία επιδόθηκα στο τεστ της διαδικτυακής κόπωσης και ο πνευματικός μου ρυθμός έπεσε πάνω στον επινίκειο ανδρικό λεβέντικο χορό, ζεϊμπέκικο, ενός εκ των υπουργικών σωτήρων μας, προφανώς, ξεχαρμανιάζοντας μετά τη σκληρή διαπραγμάτευση για την επίτευξη της λεγόμενης “αμοιβαία (ως δημοτικοκτόνο επίρρημα) επωφελούς και έντιμης συμφωνίας” της βάρβαρης φορολογίας και της περικοπής των συντάξεων των Ελλήνων πολιτών προς δόξα του γερμανικού φετιχισμού.
Πόσο άντρας, όμως, πολύ περισσότερο, πόσο λεβέντης μπορεί να είναι κάποιος, που χτυπάει τυφλά και πισώπλατα άντρες, γυναίκες και παιδιά, καταδικάζοντάς τους στην ένδεια;
O άνθρωπος που χορεύει στο video μπορεί να νομίζει πως είναι ο Vaslav Nijinsky, ενώ στον κόρδακα* χορό του θα έδινα τον τίτλο: Ο κόσμος καίγεται και … ο πολιτικός χτενίζεται.
Αυτός ο αΐδιας αηδίας χορευτής μαζί με τόσους άλλους των ευρωπαϊκών μπαλέτων της Rue de la Loi και της Place Robert Schuman** των Βρυξελλών, αποφασίζουν για μας στη “δημοκρατία” τους χωρίς εμάς.
Αϊ σιχτίρ πολιτικοί κορδακιστές*.
* Κόρδαξ: Προκλητικός χορός της Αρχαιοελληνικής κωμωδίας, που από ορισμένους θεωρείται ως ένα είδος πρόδρομου τσιφτετελιού.
Κορδακιστής: Ο χορευτής του κόρδακα.
** Πρέπει να ομολογήσω πως εκνευρίζομαι, όταν ακούω και βλέπω, συχνά, η Place Robert Schuman να λέγεται και να γράφεται Place Robert Schumann.
Ο Robert Schumann μπορεί να ήταν τρελός φιλοκλαριστής (ερωτευμένος με την Clara Wieck, κόρη του δασκάλου του Friedrich Wieck) και να έπεσε για χάρη της στο Ρήνο, αλλά όχι αλαφροΐσκιωτος ευρωπαϊστής.
Για τον Robert Schumann νεράιδα και φάντασμα ήταν η Clara Wieck και όχι οι φασιστόμπουφοι και οι ναζιστογύπες των Βρυξελλών.
Tο δυστύχημα είναι, ότι και οι δύο έχουν, περίπου, το ίδιο όνομα, αλλά με σημαντική διαφορά στον τονισμό: Robert Schumann (Ρόμπερτ Σούμαν) ο ένας και Robert Schuman (Ρομπέρ Σουμάν) ο άλλος.
Αφού αηδιάστε δεόντως βλέποντας το video με τον μοναδικό επινίκειο χορό, μπορείτε στη συνέχεια να ξεπλύνετε τα εμέσματα της αηδίας σας ακούγοντας το “Frauenliebe und Leben” op 42 (Η αγάπη και η ζωή μιας γυναίκας) του Robert Schumann σε μια από τις πολυάριθμες εκτελέσεις, που υπάρχουν στο διαδίκτυο.
Χορός:
Frauenliebe und Leben:
ΥΓ
Μόλις άκουσα στην τηλεόραση από κάποιον, όνομα και πράμα, Συριζοβαρεμένο, νέο πεφωτισμένο νου της μνημονιοπαραφροσύνης, να λέει, πως ψήφισαν τα λαοκτόνα μέτρα για να αφαιρέσουν κάθε πρόσχημα από τους Ευρωπαίους ή δανειστές, δεν θυμάμαι ακριβώς.
Οποία ασέβεια, οποία ευτέλεια, οποία θρασύτης, οποία αθλιότης, οποία αγυρτεία…!
Από πότε η ζωή των Ελλήνων έγινε πρόσχημα στα βρωμόχερα των Ευρωπαίων ή των δανειστών;
Δεν χρειάζεται πολύ σκέψη για την απάντηση, όταν ο bon vivant άρχοντας του πολιτεύματος ανήμερα της ναζιστικής σφαγής του Δίστομου, αντί να βρίσκεται στο μαρτυρικό χωριό των 228 θυμάτων, βρέθηκε, από αγαθή πρόθεση ειρηνικής συνύπαρξης και φιλίας, κατά το Σωκρατικόν “ουδαμού δε αδικείν, ουδ’ αδικούμενον ανταδικείν”, στην εγκληματική χώρα του δίστομου τέρατος των εκτελεστών τους, περιφέροντας το ανιστορήτως αγιασθέν εικόνισμα του ευρωπαϊσμού και αερολογώντας περί ναζισμού, λες και ο ναζισμός δεν είναι ο γενήτορας της στοιχειωμένης ιδέας “ein Volk, ein Reich, ein Führer”, τουτέστιν, ein Europa, αλλά μια πιθανή, αόρατη και ουράνια απειλή του μέλλοντος και όχι μια υπαρκτή, ορατή και γήινη πραγματικότητα του ζοφερού παρόντος.
Όσο για την έκθεση Documenta 14, που θα εγκαινιάσει από κοινού με τον πρόεδρο των αείποτε κατακτητών στην πόλη Kassel ο εκτός τόπου και χρόνου επισκέπτης της, νομίζω ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου προσδιόρισε με σαφήνεια τον αποβατικό χαρακτήρα της, ως ενός πολιτιστικού επιθετικού προϊόντος αλλοτρίωσης της εθνικής συνείδησης στη νεοαποικιοκρατούμενη χώρα μας, για να πείσει εμάς τους δύσπιστους και αφελείς Έλληνες, ότι “οι Γερμανοί είναι φίλοι μας”, όπως έλεγε και ο γραφικός κινηματογραφικός κατοχικός δοσίλογος Δήμος Σταρένιος.
Προϋπόθεση της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών δεν είναι η λήθη, αλλά η μνήμη της ιστορίας, δεν είναι ο ταπεινωτικός συμβιβασμός, αλλά η δικαίωση της τιμωρίας, δεν είναι η εθνική υποτέλεια, αλλά η εθνική υπερηφάνεια, γιατί διαφορετικά η εκδίκηση της ιστορίας θα είναι σκληρή: το θύμα θα ξαναγίνει θύμα και ο θύτης θα παραμείνει θύτης.
Ως σύγχρονος δούλος, γιος ενός πατέρα, που είχε το εθνικό μέτρο να μη δεχτεί τη δουλεία και “απόλαυσε” για δύο χρόνια ως αντίμετρο τη “φιλία” των κατακτητών στο κέντρο του γερμανικού πολιτισμού, το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν, ως σύγχρονος, λοιπόν, δούλος κρατάω
κρυφά και σφιχτά στον κόρφο μου το μίσος μου, μαζί με τα λόγια του εκ Φρυγίας συνδούλου μου Αίσωπου:
“ὅτι τὸ κατ’ ἀρχὰς (κακόν) μὴ κολαζόμενον ἐπὶ μεῖζον αὔξεται”.
ΔΑ
