Γράφει ο Κυανούς Ουρανός
Όσα γράφω είναι κατόπιν της προσκλήσεως του κ.Νικήτα Αποστόλου.
Τον κ.Αποστόλου τον τιμώ διότι δείχνει καλοπροαίρετος και γνώστης πολλών ιστορικών στοιχείων, όμως θεωρώ ότι στα απτόμενα Ορθοδοξίας και Ρωμανίας θέματα υπερέχει η κοσμική του αντίληψις.
Στέκομαι ειδικά στο θέμα των “θεόστεπτων” βασιλέων Κωνσταντίνου κι Ελένης. ΘΕΟΣΤΕΠΤΟΙ! Δεν το λέει τυχαία η Εκκλησία, έτσι είναι.
Όχι μόνον διότι ο Μέγας Κωνσταντίνος “χρίσθηκε” με το «in hoc signo vinces» (Τούτω νίκα) ως εκλεκτός να ιδρύσει την επίγειαν αντανάκλασιν του Ουράνιου βασιλείου (~Ρωμανία) αλλά κι επειδή ο εκάστοτε Αυτοκράτωρ της Ρωμανίας εστέφετο μυστηριακώς από τον ίδιον τον Χριστόν, όπως ομολογεί και το Άγιον Όρος.
Ήταν ένα από τα πολλά μυστήρια της Πίστεως, πέραν των επτά συστηματικώς τελουμένων (video άρθρου ).
Θα αναρωτηθεί κάποιος, πως ο χρισμένος από τον Χριστόν, μπορεί να δείχνει ανάξιος, όπως πολλοί αυτοκράτορες της Ρωμανίας εδείχθησαν.
Μα όλοι οι σύζυγοι μυστηριακώς ενώνονται με το μυστήριον του γάμου αλλά πόσοι τιμούν το μυστήριον; Έτσι και οι αυτοκράτορες! Έτσι και οι Ιεράρχες! Να μην πλατυάσουμε, συζητώντας το θέμα της αμαρτωλής φύσεως του ανθρώπου, την οποίαν οφείλουμε να πολεμήσουμε κατά την διάρκειαν της βιοτής μας.
Σημειώνω ότι ο Αυτοκράτωρ της Ρωμανίας θεωρείτο ο διάκονος του Χριστού επί γης για τα πολιτικά θέματα άρα ήταν επιβεβλημένη η ανάμιξίς του σε θέματα ερίδων Πίστεως (όταν διακυβευόταν η ασφάλεια του κράτους), όπως κι έπραξεν επανειλλημένως κι ορθώς.
Του καταλογίζεται λοιπόν κακώς κοσμική ανάμειξις σε θέματα Πίστεως, ειδικώς αυτού και μάλιστα εξομοιούμενου με τους αναξίους διαδόχους του.
Το ότι είναι Άγιος, δεν το οφείλει στην κοσμικήν απονομήν αλλά στον Ουρανόν, απλά διότι ο Χριστός δεν επιτρέπει σε κανένα να ονομαστεί άγιος επί γης και να απολαμβάνει τιμές Αγίου αναξίως.
Όμως να μην παραγνωρίζουμε ότι καθείς μελλοντικός άγιος επί γης δεν είναι αναμάρτητος, πολύ δε περισσότερον Άγιος, όσον είναι ενδεδυμένος το σαρκίον του.
Αν δεν υπήρχεν ο Μέγας Κωνσταντίνος δεν θα υπήρχεν Ορθοδοξία σήμερα. Αν δεν υπήρχεν η αυτοκράτειρα Ειρήνη η Αθηναία, να συγκαλέσει την Ζ’Οικουμενική Σύνοδον δεν θα υπήρχεν Ορθοδοξία σήμερα (ομοίως και για τις ενδιάμεσες Οικουμενικές Συνόδους).
Αν δεν υπήρχεν ο Βασίλειος Β’ ο Μακεδών (Βουλγαροκτόνος) και η αδελφή του Άννα η Πορφυρογέννητη δεν θα ήταν ορθόδοξοι σήμερα οι Ρώσοι.
Απαιτείται λοιπόν διάκρισις αυτών των θεμάτων κι όχι κατάκρισις αυτοκρατόρων, που άλλαξαν τον ρουν της Ιστορίας κατά το Θέλημα του Κυρίου (μάλλον ορθοδρόμησαν τον κόσμον κατά το Θείο Θέλημα).
Έχω περιγράψει σε άρθρον συνοπτικώς τον ρόλον της Ρωμανίας και του αυτοκράτορος. Ασφαλώς υπάρχουν ιστορικές αναλύσεις όπως του sir Steven Runciman κι άλλων, όπου δύναται ο καθείς να μελετήσει εις βάθος το θέμα, ανάλογα με την διάθεσίν του.
Θέλω όμως να σημειώσω κάτι πολύ σημαντικό : Πολλοί νομίζουν ότι αν είχαν γίνει διαφορετικές ιστορικές παρεμβάσεις θα είμασταν σήμερα αλλιώς. Πλανώνται.
Το Θείον Σχέδιον (που ανέφερε κι ο Όσιος γ.Παϊσιος) είναι γραμμένο προ Γεννέσεως κόσμου και τηρείται απαρέγκλιτα.
Αλλίμονο αν ο Θεός δεν ήταν Παντογνώστης. Όσα γίνονται, συμβαίνουν ώστε «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν», ώστε να διδαχθούμε το «ίνα ώσιν Εν».
Τα αναφέρω αυτά διότι πολλοί σκέφτονται ότι αν δεν υπήρχεν ο Ιούδας δεν θα σταυρωνόταν ο Χριστός. ΜΑ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΝΑΝΘΡΩΠΙΣΘΗΚΕ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΘΕΙ. Αν δεν ήταν ο Ιούδας, θα ευρίσκετο κάποιος άλλος.
Αυτό ισχύει για όλα τα ιστορικά γεγονότα ενώ η αντίληψίς μας είναι μια υποκειμενική άποψις, πιθανότατα στηριζομένη σε μη υπαρκτά θέματα. Ας μελετήσουμε άλλωστε πόσα μελλούμενα είχαν προφητευθεί και πραγματώθηκαν αλλά και πόσα πιθανολογούνται ότι θα πραγματωθούν. Αν είχε εξείχθεί ο κόσμος διαφορετικά πως θα επαληθεύονταν;
Ο ρόλος της Πολιτείας και ο ρόλος της Εκκλησίας ΕΠΡΕΠΕ να συνταιριάξουν και να αλληλοβοηθηθούν, όπως ακριβώς δυο σύζυγοι σε έναν γάμον (εννοείται μυστηριακόν, άλλος δεν εννοείται). Σαν παράδειγμα αναφέρω την περίπτωσιν Μεγάλου Θεοδοσίου και Αγίου Αμφιλοχίου, επισκόπου Ικονίου :
Είναι γνωστόν ότι ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Α’, ο Μέγας ευνοούσε τους αρειανιστές παρόλο που η Α’Οικουμενική Σύνοδος τους είχε καταδικάσει.
Κατά τον Θεοδώρητον Κύρου, κατά τη διάρκεια πανηγυρικών εκδηλώσεων για την αναγόρευση του 16ετούς Αρκαδίου, υιού του Θεοδόσιου σε αύγουστο, ο Άγ.Αμφιλόχιος απέδωσε τιμές στον Θεοδόσιον ενώ για τον υιόν απηύθηνε απλόν χαιρετισμόν «χαίροις κι ἐσὺ παιδίον» προκαλώντας την οργή του πατέρα.
Τότε ο Άγ.Αμφιλόχιος του απήντησε : «ούτω δη νόμισον, ω βασιλεύ, και τον ουράνιον Πατέρα αγανακτείν προς τους ανομοιούς τον Υιόν τιμώντας και ήττονα τολμώντας αποκαλείν του γεννήσαντος».
Ο αυτοκράτορας του ζήτησε συγγνώμη και κινητοποιήθηκε κατά των Αρειανιστών, ώστε να σημάνει το τέλος τους (τουλάχιστον με την μορφήν του αρειανισμού).
Ας θυμηθούμε όμως και τον Επίσκοπον Μεδιολάνων, ο οποίος τιμώρησε με ακοινωνησία επί μακρόν τον Μέγα Θεοδόσιον, μέχρι ο τελευταίος να προβεί δημοσίως σε μετάνοια και να άρει την ακοινωνησίαν.
Ιδού λοιπόν τα παραδείγματα ομολογίας και μετανοίας, τα οποία ζητεί ο κ. Αποστόλου και μάλιστα από Μεγάλους αυτοκράτορες. Μήπως λοιπόν αυτά είναι όσα τους έκαναν Μεγάλους; Μήπως αυτός είναι ο “γάμος” Πολιτείας-Εκκλησίας, αυτός που υπήρχε (με όλα τα ανθρώπινα λάθη) επί Ρωμανίας;
Τέλος σημειώνω τον ρόλον του πνευματικού πολέμου, τον οποίον ο πονηρός εξαπολύει κατά του ανθρώπου και οι πολλοί αγνοούν ή παραμελούν. Όπως γράφουν Άγιοι Πατέρες εκεί είναι το αίτιον όλων των ιστορικών γεγονότων και βάσει αυτής της αντιλήψεως προσεπάθησα να δώσω την Ιστορία του κόσμου.
Για να επιτευχθεί λοιπόν η συλλογική αυτοκριτική, θα πρέπει να επιτευχθεί η ατομική κριτική, βάσει της αντιλήψεως του πνευματικού πολέμου.
Πόσοι τον αντιλαμβάνονται, πόσοι μπορούν να τον κάνουν πέρα, ειδικά σήμερα που μαίνεται κι όλος ο πλανήτης είναι σε κατάστασιν σατανισμού;
Πόσοι μπορούν να “συζήσουν” αρμονικά με τον/την σύζυγον και να μην τον δολοφονήσουν, αφήνοντας ορφανά τα παιδιά τους, όπως πρόσφατα συνέβη;
Κυρίως όμως πόσοι δύνανται να χρησιμοποιήσουν τον Χριστόν, όταν δεν τον γνωρίζουν και οι περισσότεροι πλάθουν στη φαντασία τους έναν «à la carte Θεόν» και κατά συνέπειαν έναν ψεύτικον κόσμον. Γι αυτό και τιτλοφόρησα το άρθρον “Η κοσμική θεώρησις δεν αποκωδικοποιεί Ορθοδοξία και Ρωμανία”.
