Η ύπαρξις των εβραίων στην Παλαιά Διαθήκη είναι ένα στοιχείο χρησιμοποιούμενον από τους αρνητές της ΠΔ, ειδικώς των εκόντων ή ακόντων “δήθεν” Ελληνιστών. Το θέμα είναι αν γνωρίζουμε ποιοί ήταν οι εβραίοι. Οι περισσότεροι νομίζουν ότι είναι ένα έθνος. Κάποιοι πλέον “ψαγμένοι” πιστεύουν ότι είναι δύο έθνη (σεφαραδίτες-χάζαροι), τα οποία μάλιστα έχουν μεταξύ των διαφορές. Η ουσία είναι ότι κατηγοριοποιούν τους εβραίους εθνικώς, ΝτιΕνΕη-κώς δηλαδή (με βάσει DNA) άρα υλικώς, βάσει δε αυτού ονοματίζουν τον Τριαδικόν Θεόν ως εβραίον θεόν! Ισχύουν όμως αυτά; Ας τα εξετάσουμε.
● Η Αγία Τριάδα επεσκέφθη τον Αβραάμ στην Χαρράν (Μεσοποταμία) και τον κάλεσε να μετοικήσει με την οικογένεια και τα κοπάδια του στην Χαναάν (Ιουδαία). Είναι η γνωστή αγιογραφία “Η φιλοξενία του Αβραάμ”. Τα ιστορικά στοιχεία δεν αναφέρουν τίποτα περί εβραϊκού γένους εις την Χαρράν και γενικώς εις την Μεσοποταμία διότι απλά δεν υπήρχε εβραϊκόν έθνος. Αν υπήρχε, οι παραμείναντες εις την Μεσοποταμίαν λοιποί συγγενείς του Αβραάμ θα ήταν εβραίοι. Ο Τριαδικός Θεός επέλεξε έναν άνθρωπο για το ήθος του και του υποσχέθηκε αν Τον ακολουθεί, θα τον κάνει Ισραήλ, δηλαδή δυνατόν, απρόσβλητον στις προκλήσεις των πέριξ ισχυροτάτων γειτονικών εθνών.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ : Εβραίοι ήταν οι πρώτοι άνθρωποι, που πίστευσαν εις τον Ένα Θεόν, άρα εβραίος είναι καθαρώς πνευματικός και όχι υλικός χαρακτηρισμός.
● Από τον Αβραάμ και την δούλην της Σάρας Άγαρ, εγεννήθη ο Ισμαήλ, ο γενάρχης των Ισμαηλιτών ή Αγαρηνών ή Αράβων. Επομένως ο Αβραάμ υπήρξε γενάρχης και των αράβων. Αργότερον θα γεννηθεί από τον Αβραάμ και την Σάρα ο Ισαάκ, από αυτόν δε ο Ιακώβ, επιλεγόμενος και Ισραήλ. Οι εβραίοι (αυτοί δηλαδή που πίστευαν στον Ένα Θεό) λόγω του Ισμαήλ και για να αποκόψουν τους απογόνους του από τον “εβραϊσμόν”, καθιέρωσαν να θεωρείται εβραίος, όποιος έχει γεννηθεί από εβραία μάνα.
● Είναι γνωστή η διαρκής παλινδρόμησις των εβραίων μεταξύ της λατρείαν του Ενός Θεού και της ειδωλολατρείας. Οι “ειδωλολατρείες” (ας μου επιτραπεί ο όρος) δεν ήταν τυχαίες. Ήταν οι παρουσθιασθείσες θρησκείες από τον εκπεσόντα άγγελον στους ανθρώπους μετά την έξωσιν από τον Παράδεισον. Η θύμησις του Δημιουργού Πατρός Θεού υπήρχε στο υποσυνείδητο του ανθρώπου και ο διάβολος την κάλυπτε με διαρκώς παρουσιαζόμενες λατρείες ειδώλων, ώστε να αποκόψει τον άνθρωπον από τον Πατέρα Θεόν. Δια τούτον είπα ειδωλολατρείες, ενώ στην πραγματικότητα είναι μια η ειδωλολατρεία, η λατρεία του σατανά. Όλες οι παρουσιασθείσες θρησκείες στο διάβα της ανθρωπότητος ήταν δημιουργήματα του διαβόλου.
https://www.brighteon.com/788cc8ce-8771-4f56-8813-ebca4608d6fd
● Ο διάβολος δεν είναι ασφαλώς πανταχού παρών, όπως ο Τριαδικός Θεός, έχει όμως την δυνατότητα να πληροφορείται πολλά συμβαίνοντα. Σιγά που θα άφηνε κάποιους να λατρεύσουν τον Ένα Θεόν. Άρχισε να επεμβαίνει στους εβραίους (δηλαδή σε αυτούς που λάτρευαν τον Ένα Θεό) με πνευματικόν πόλεμον. Όποιος δεν γνωρίζει τι είναι ο πνευματικός πόλεμος ας διαβάσει τον «Αόρατον πόλεμον» του Οσ.Νικοδήμου του Αγιορείτου ή τι κατηχούσε ο Όσ.Παϊσιος περί κακών λογισμών ή ας ενημερωθεί για τον πνευματικόν πόλεμον, τον οποίον υφίστανται οι ασκηταί μοναχοί και όχι μόνον. Αν οι προχωρημένοι (εκπαιδευμένοι) αναχωρηταί υφίστανται τόσα από τις δαιμονικές δυνάμεις, πώς να αντιδρούσαν οι αμαθείς από αυτά εβραίοι; Βολόδερναν λοιπόν επί αιώνες μεταξύ του Τριαδικού Θεού και των ειδώλων. Ο Θεός διαρκώς παραχωρούσε δοκιμασίες, ώστε να ορθοδρομούν εις την πίστιν Του, απέστελε δικαίους, κριτές, προφήτες και βασιλείς (π.χ. Δαβίδ, Σολομών κα), ώστε να κατηχούν και προειδοποιούν για τις επερχόμενες δοκιμασίες και να τους οδηγεί από τις δουλείες εις την Γη της Επαγγελίας (π.χ. Μωυσής). Αντιστοίχως ο διάβολος “αιχμαλώτιζε” επιφανή εβραϊκά στελέχη, ώστε να αποτρέπει ή να μολύνει την ορθήν Πίστιν του Ενός Θεού.
● Πιθανόν κάποιοι να θεωρήσουν ότι δικαιολογώντας τον εβραϊκόν λαόν, έρχομαι εις αντίθεσιν με Αγίους, όπως τον Πρωτομάρτυρα Στέφανον, ο οποίος τον χαρακτήρισε αποστάτην, αγνώμονα, «σκληροτράχηλον και απερίτμητον τη καρδία» (Πραξ.ζ’51) ή τον Άγιον Ιωάννην τον Χρυσόστομον, ο οποίος ανέφερε για την απείθεια και την σκληρότητα του Ιουδαϊκού λαού δόθηκε σ’ αυτούς ο Νόμος, γιατί πράγματι οι Ιουδαίοι είχαν ανάγκη αυστηρού ελέγχου, χαρακτηρίζων αυτούς “αφηνιάζοντες” («ου κατηγορία του Θεού, ουδέ έγκλημα του Νόμου, αλλά των αφηνιαζόντων Ιουδαίων, σφοδροτέρου δεηθέντων χαλινού»). Δεν το ανέφερα ως διακαιολογίαν αλλά αιτιολογίαν και πιθανόν εκείνες τις εποχές δεν είχαν ασχοληθεί ιδιαιτέρως με τον «πνευματικόν πόλεμον».
● Επανειλλημένως έχω αναφερθεί, ότι είναι εντελώς αστοιχείωτος, όποιος ισχυρίζεται ότι ο Ιησούς Χριστός δεν ενανθρωπίσθηκε ως εβραίος. Στους εβραίους έδωσε την υπόσχεσιν Ισραήλ και γι αυτούς πρωτίστως ενδιαφερόταν! Ήταν αδύνατον να εμφανιστεί εις άλλον λαόν, ο οποίος θα αγνοούσε την ύπαρξίν Του. Τι να του έλεγε; Ότι είμαι αυτός, ο οποίος σε έπλασε, σε εξήγαγε από τις δουλείες, σου έστειλα τους προφήτες να σε προειδοποιήσουν και τόσα άλλα; Θα απορούσαν οι άλλοι λαοί, αν έστεκε στα λογικά Του, ισχυριζόμενος ανυπόστατα γι αυτούς γεγονότα.
● Ποιοί σταύρωσαν τον Χριστόν; Ο κόσμος λέει “οι εβραίοι”, δηλαδή οι λατρεύοντες τον Ένα Θεόν! Στέκει αυτό; Ασφαλώς διότι εν τω μεταξύ έχουν επικρατήσει οι υποταχθέντες στον διάβολον, οι φαρισαίοι, όπως ο Χριστός πολλαπλώς τους ονομάτισε : «14 Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν» (Ματθ.κγ’14) & «34 γεννήματα ἐχιδνῶν, πῶς δύνασθε ἀγαθὰ λαλεῖν πονηροὶ ὄντες; ἐκ γὰρ τοῦ περισσεύματος τῆς καρδίας τὸ στόμα λαλεῖ. 35 ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ ἀγαθοῦ θησαυροῦ ἐκβάλλει ἀγαθά, καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἐκ τοῦ πονηροῦ θησαυροῦ ἐκβάλλει πονηρά. 36 λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι πᾶν ῥῆμα ἀργὸν ὃ ἐὰν λαλήσωσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀποδώσουσι περὶ αὐτοῦ λόγον ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως·» (Ματθ.ιβ’34-36).
Λέμε λοιπόν ότι “οι εβραίοι” σταύρωσαν τον Χριστόν, ενώ οι ηθικοί αυτουργοί ήταν οι φαρισαίοι, οι διαβολιστές με άλλα λόγια, οι οποίοι παρέσυραν τον λαόν να ωρύεται «σταύρωσον Αυτόν» και όχι τον Βαρραβά, ενώ μόλις προ ολίγων ημερών κατά την Βαϊφόρον φώναζε «Ωσανά»! Το συμπέρασμα είναι ότι οι “εβραίοι” έχουν αλλάξει εκόντες ή άκοντες το πνευματικό τους χαρακτηριστικό και από την λατρείαν του Ενός Θεού περιέπεσαν στον βούρκον του σατανά!
● Ανακεφαλαιώνοντας ως τώρα, υπογραμμίζω ότι ο Θεός δεν επέλεξεν ένα λαόν, όπως πολλοί νομίζουν, απλώς και μόνον διότι δεν υπήρχε αυτός ο λαός, την εποχή της επιλογής του. Επέλεξε ένα δίκαιον, όπως τον Αβραάμ και τον κάλεσε να τον λατρεύσει, ώστε να απολαμβάνει της προστασίας Του. Ο χαρακτηρισμός εβραίος είναι καθαρά πνευματικός, αναφερόμενος εις τον πιστόν του Τριαδικού Θεού, ακόμα και κατά τις πτώσεις αυτού.
● Όποιος αμφιβάλει, ας προβάλει αυτά εις την εποχήν του Χριστιανισμού, ειδικώς δε σήμερον. Ας δει στα πρόσωπα των πλείστων επισκόπων τους σημερινούς φαρισαίους, αυτούς που απομακρύνουν τους πιστούς από την ορθόδοξον πίστιν. Πως το ανέφερα ανωτέρω; «14 Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν» (Ματθ.κγ’14). Οι άνθρωποι της εξουσίας (είτε πολιτικοί είτε εκκλησιαστικοί), κυριευμένοι από πάθη και το εγώ τους, έχουν κυριολεκτικώς “δαιμονιστεί” και λειτουργούν ως άβουλα όργανα του διαβόλου. Καλό δε θα είναι να αφήσει τις όποιες ληρωδίες περί Παλαιάς Διαθήκης και να μελετήσει πριν δει ιδίοις όμμασιν και βιώσει “στο πετσί του” επανάληψιν των παλαιοδιαθηκικών συμφορών, τις οποίες όμως διακαώς επιθυμεί αλλά για τους άλλους (https://oimos-athina.blogspot.com/2021/09/blog-post_631.html ).
● Δεν θα πρέπει να αγνοήσουμε ότι οι πρώτοι χριστιανοί ήσαν εβραίοι, αφού σε αυτούς απευθύνθηκε ο Χριστός, ο οποίος επανειλλημένως παραπονέθηκε λέγων ότι τους έστειλε πλειάδα προφητών και αυτοί τους σκότωσαν. Η παραβολή των εργατών του αμπελώνος, ακριβώς αυτό δηλώνει. Ο χαρακτηρισμός “χριστιανός” ή μάλλον “ορθόδοξος χριστιανός” πλέον, είναι εξ ίσου πνευματικός, όπως ο αρχικός “εβραίος” και όπως υπήρξαν οι αποστάτες εβραίοι εκ της Πίστεως του Ενός Θεού, ομοίως και σήμερα υπάρχουν οι αποστάτες “ορθόδοξοι”, οι σημερινοί Ιούδες, οι οποίοι δεν θα σταύρωναν μόνον τον Χριστόν (αν ενανθρωπιζόταν σήμερον) αλλά θα του κάρφωναν και καμμιά εκατοστή αναμνηστικές δόσεις κορωνοεμβολίου επί του Σταυρού!
● Απαιτείται μεγάλη προσοχή για τους όρους “εβραίος”, “ορθόδοξος χριστιανός” αλλά και “έλλην”. Εβραίος αυτός που πρωτοπίστευσεν εις τον Ένα Θεόν αλλά και αυτός που πρωτοπίστευσεν εις τον ενανθρωπισθέντα Λόγον του Θεού. Αλλά δεν αρκεί μόνον να το λες, πρέπει και να το αποδεικνύεις.
«Πίστις άνευ έργων νεκρά εστί» (Απόστ.Ιάκωβος). Η πίστις όμως είναι πνευματική κι όχι υλική. Ομοίως και ο όρος “έλλην” είναι πνευματικός. Το δήλωσε ρητώς και κατηγορηματικώς ο Ισοκράτης :
«Τοσοῦτον δ’ ἀπολέλοιπεν ἡ πόλις ἡμῶν περί τό φρονεῖν καὶ λέγειν τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ὥσθ’ οἱ ταύτης μαθηταὶ τῶν ἄλλων διδάσκαλοι γεγόνασιν, καὶ τὸ τῶν Ἑλλήνων ὄνομα πεποίηκεν μηκέτι τοῦ γένους, ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι, καὶ μᾶλλον Ἕλληνας καλεῖσθαι τοὺς τῆς παιδεύσεως τῆς ἡμετέρας ἤ τοὺς τῆς κοινῆς φύσεως μετέχοντας». «ὸ τῶν Ἑλλήνων ὄνομα πεποίηκεν μηκέτι τοῦ γένους, ἀλλὰ τῆς διανοίας δοκεῖν εἶναι», ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΙΑΣ ΔΟΚΕΙΝ ΕΙΝΑΙ!!, πνευματικό χαρακτηριστικό. Ίσως γι αυτό ο Χριστός «Δια τούτο λέγω υμίν ότι αρθήσεται αφ’ υμών η βασιλεία του Θεού και δοθήσεται έθνει ποιούντι τους καρπούς αυτής» (Ματθ.κα’43) και επέλεξε τους Έλληνες αντί των αφηνιαζόντων εβραίων «πορευθέντων μαθητευσάντων πάντα τα έθνη».
ΠΑΝΤΟΤΕ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΩΣ ΚΑΙ ΠΟΤΕ ΥΛΙΚΩΣ.
● Ασφαλώς δεν θα πρέπει να αγνοείται ότι και ο Ελληνισμός βρίθει “αφηνιαζόντων εβραίων φαρισαίων”, το λεγόμενο “ψευτορωμέηκο”, το λίαν προσεχώς τελευτησόμενον! Δια τούτο ιδιαιτέρα προσοχή το που θα σταθεί κάποιος και τις αποστάσεις από τους Άννες Κούληδες, τους Καϊάφες Ιερώνυμους και τους τελώνες Σημίτες.
● Θέλω όμως να σταθώ ιδιαιτέρως εις το θέμα των εβραίων, παραλληλίζοντας αυτούς με την ζωή μας. Ο ανθρώπινος βίος (η κοιλάδα των κλαυθμών, όπως την αποκαλούν οι άγιοι πατέρες) είναι όπως η ιστορία των εβραίων : γεμάτος δαιμονικούς πειρασμούς, με “ορθόδοξον” στόχον την “κένωσιν από τα πάθη, ώστε η ψυχή να γίνει δοχείον Θείας Χάριτος”. Αυτό δήλωσε ο Χριστός : «Ὅστις θέλει ὀπίσω Μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω Μοι» (Μαρκ.η’34). Αυτό λοιπόν πρέπει να είναι το δίδαγμα από την ιστορία των εβραίων και της Παλαιάς Διαθήκης, ώστε να σωθούν πολύ περισσότεροι άνθρωποι από όσους εβραίους πίστευσαν εις τον Χριστόν. Το να λες εμμονικώς “είμαι Έλλην” ή “πιστεύω στην Αγία Τριάδα”, απορρίπτων την θεοπνευστίαν της ΠΔ, όχι μόνον αποδεικνύεις ότι «Πίστις άνευ έργων νεκρά εστί» αλλά και το τσαρούχιον λεχθέν “στην Ελλάδα είσαι ό,τι δηλώσεις”! Αλλά είσαι;;;
