Κυανούς Ουρανός : Βασιλιάδες για γιαγιάδες από τα Lidl ή μήπως ο εβραίος Δαυίδ;

Βλέπω τελευταία αναφορές περί του προφητευμένου βασιλέως και κάποιες αντιδράσεις ατόμων αναφερομένων στα βασιλόπαιδα του μακαριστού βασιλέως Κωνσταντίνου με αφήνουν άναυδον. 

Πριν ξεκινήσω θα αναφερθώ στην δική μου άποψιν περί βασιλίας και ειδικώς στην Ελλάδα. Ήμουν σπόρος όταν η δικτατορία το 1973 κατήργησε τη Βασιλεία.  Θυμάμαι το κλάμα που έκανα χωρίς να καταλαβαίνω, γιατί έκλαιγε η φιλοβασιλικιά μητέρα μου, που χάσαμε τον βασιλέα.  Δεν καταλάβαινα τί και γιατί αλλά έκλαιγα, γιατί κάτι θα ήξερε η μητέρα μου.  Χρόνια μετά, που αναλογίσθηκα τί ήταν ο βασιλεύς και τί η βασιλεία, μετάνιωσα πικρά για το άχρηστο κλάμα του παρελθόντος κι έχασε πόντους η μητέρα μου.  Νάταν βασιλεύς κάποιος ήρως, σαν τον Καραϊσκάκη ή τον Κολοκοτρώνη, που εβαπτίσθη δυο φορές, μία εις ύδωρ και μία εις αίμα (φράσις του μεγάλου Κολοκοτρώνη) να τον δεχθώ ως βασιλέα! 

Όταν ακόμη αργότερα διέτριψα στην ιστορία της Ρωμανίας και έμαθα τον όρον “ελέω Θεού βασιλεύς”, είδα μία άλλην εντελώς διαφορετικήν όψιν του θέματος της Βασιλείας.  Κάτι ανώτερο, θεϊκό.  Ο Βασιλεύς-Αυτοκράτωρ θεωρείτο ότι εστέφετο από τον Ίδιον τον Χριστόν!  Πώς; μα ακριβώς όπως ο ιερεύς χειροτονείται από τον Χριστόν κατά το μυστήριον της Ιερωσύνης ή οι σύζυγοι “ενώνονται” δια Χειρός Χριστού κατά το μυστήριον του Γάμου.  Η στέψις του Αυτοκράτορος εθεωρείτο μυστήριον κατά την Ρωμανία αλλά και στους λαούς, τους οποίους κατήχησε η Ρωμανία (Ρωσία, Σερβία κ.α). 

Πολλοί αφελείς, αδιάβαστοι και ακατήχητοι, κυρίως όμως εγωπαθείς, αρνούμενοι να μελετήσουν και να σκεφθούν πέρα από το εγώ τους, εξανίστανται στο περί “ελέω Θεού Βασιλείας” αρνούμενοι τον όρον και την ουσία του, χρησιμοποιούντες ως επιχειρήματα χάλια αυτοκρατόρων.  Αδυνατούν να κατανοήσουν το εξής απλούστατο : 

Ο Χριστός ευλογεί τα πάντα, όλα όσα έχομε («πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον ἀπὸ τοῦ πατρὸς τῶν φώτων» Ιακ.α’17). Γιατί θα μας κρίνει κατά την Τελική Κρίσιν;  Θα κριθούμε για την αξιοποίησιν όσων ελάβαμε, όπως μας εδίδαξε με την παραβολή των ταλάντων. Και όπως ιερείς αποδεικνύονται ανίκανοι της δωρεάς της ιερωσύνης τους, ή σύζυγοι ακατάλληλοι να τηρήσουν τις επιταγές του Μυστηρίου του Γάμου, έτσι και Βασιλείς-Αυτοκράτορες ανεδείχθησαν ανάξιοι της δωρεάς του Κυρίου αλλά και άλλοι πανάξιοι του ρόλου τους.  Όπως ο ιερεύς είναι ο διάκονος του Χριστού για τα πνευματικά θέματα της Πίστεως, αντιστοίχως ήταν ο Βασιλεύς-Αυτοκράτωρ ήταν ο διάκονος του Χριστού για τα κοσμικά θέματα αλλά και την πλήρη συνακολουθία με τα πνευματικά.  Όπως οι ανάξιοι Βασιλείς, κτυπούσαν την Εκκλησία (την νύμφην του Χριστού δηλαδή) ομοίως και σύζυγοι αυτοαποδείκνύονται ανάξιοι να αντιληφθούν την ένωσιν εις σάρκα μία και ξυλοκοπούν τις συζύγους (ουσιαστικώς αυτοξυλοκοπούνται).  Επομένως η αναξιότης των πολλών δεν ακυρώνει τον σκοπόν της Βασιλείας. Τελικώς πριν κρίνομεν ας αναλογισθούμε πόσοι τηρούν τις εντολές του Χριστού, που ισχύουν για πάντες. 

Ανέφερα όλα αυτά για να θυμίσω ότι είναι ξεχωριστά τα προσόντα για ένα Βασιλέα, ειδικώς όταν ομιλούμε για Ελλάδα.  Ακόμη και προ Χριστού δεν γινόταν όποιος-όποιος βασιλεύς στην Σπάρτη ή αλλού.  Το υψηλόν αξίωμα έχει απαιτήσεις υψηλοτέρας κατά πολύ των κοινών θνητών.  Ήταν τυχαίον ότι οι φιλόσοφοι απέφευγαν τα κρατικά αξιώματα; Ή και νουνεχείς ιερωμένοι απέφευγαν επί Ρωμανίας τους επισκοπικούς θρόνους (τεραστία ευθύνη). 

Οι αυτοκράτορες (ή και αυτοκράτειρες) λοιπόν, απέδειξαν την αξιοσύνη ή αναξιοσύνη τους με την άσκησιν των καθηκόντων τους και το θετικό ή αρνητικό ισοζύγιο παραλαβής και αποδόσεως της διαρκείας εξουσίας τους. Όπως προανέφερα «πᾶσα δόσις ἀγαθὴ καὶ πᾶν δώρημα τέλειον ἄνωθέν ἐστι καταβαῖνον ἀπὸ τοῦ πατρὸς τῶν φώτων» και όλοι μας αποδίδομεν όσα θετικά χάριν των δωρεών του Κυρίου και όσα αρνητικά λόγω της αποστασίας από Αυτόν λόγω της επιδράσεως του πονηρού πνεύματος. Άρα εκ των πραγμάτων είναι αδύνατη η ορθή επιλογή άρχοντος, που δεν πιστεύει σε Χριστόν, δεν ορθοπραττεί και φυσικά που θα συνεχίσει ομοίως. Να πιστεύει όμως πραγματικώς, όχι να εμφανίζεται σε ναούς το πρωί και το βράδυ με το μασονικό μουσάκι του να δέχεται οδηγίες σε στοές. «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν· ἢ γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει. οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ» (Ματθ.ς’24). Άτομα που δεν είδα ποτέ να ομιλήσουν περί Ελλάδος αλλά να χαριεντίζονται στα κοσμικά και στα media. 

Διαβάστε πως ο Μέγας Κωσταντίνος ομιλούσε στα κυβερνητικά στελέχη 

(https://trelogiannis.blogspot.com/2024/05/blog-post_867.html ) 

«Σ’ εμένα εμπιστεύτηκε ο Ύψιστος Θεός την επίγεια βασιλεία καί εγώ ανέθεσα σ’ εσάς τις επιμέρους διοικήσεις. Προσέχετε, μην κάνετε κατάχρηση της εξουσίας. Μην αρπάζετε από το φτωχό, μην κλέβετε τον ξένο πλούτο. Μην αδικείτε τους ταπεινούς. Μη συσσωρεύετε αγαθά για τον εαυτό σας, στερώντας τα από κάποιους άλλους. Θα δώσετε λόγο στο βασιλέα Χριστό, καί αν ακόμα δε θα σας αντιληφθεί ο επίγειος βασιλεύς»… Έπειτα πήρε ένα δόρυ καί χάραξε στη γη τα μέτρα του αναστήματος ενός ανδρός καί είπε: «Καί όλο τον πλούτο του κόσμου αν κερδίσομε, καί ολόκληρη τη γη αν αποκτήσομε, δε θα πάρομε μαζί μας τίποτε περισσότερο από αυτό το τεμάχιο της γης. Αν το πάρομε καί αυτό». 

Έτσι μιλούσε ο Κωνσταντίνος στο λαό καί στις συνεδριάσεις. Όμως οι περισσότεροι κωφοί καί αμελείς δεν συμμορφώνονταν. Τον χειροκροτούσαν, χωρίς να συμφωνούν με τις αυστηρές νουθεσίες του. Εκείνος, όταν άκουγε τις εγκωμιαστικές φωνές, τους έκανε νεύμα να κοιτάζουν μόνο στον ουρανό καί μόνο τον Ύψιστο Βασιλέα να τιμούν καί να θαυμάζουν. Επίσης, οπουδήποτε μιλούσε, όταν άγγιζε θεολογικό θέμα ο ίδιος ή άκουγε από άλλους ιερό λόγο, σηκωνόταν οπωσδήποτε όρθιος από υπερβολικό σεβασμό στα θεία λόγια… 

Για να μην πολυλογώ : Αν θέλετε βασιλιά για διαφήμισιν οδοντόκρεμας π.χ. Κούρκουλος, έχετε και τον Κασσελάκη ή τον Ρουβά, ακόμα περνάει η μπογιά του. Αν θέλετε βασιλιά χορευταρά, είχατε τον ΓΑΠ. 

ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΒΑΣΙΛΕΑ ΑΠΟ ΤΑ LIDL (λέγε διεθνιστικά κέντρα και μόδα). 

Θέλομε βασιλέα με “ούμπαλα”, κάτι σαν τους αρχαίους Σπαρτιάτες βασιλείς ή τους αυτοκράτορες Βασίλειον Β’ και Νικηφόρον Φωκάν. Βασιλέα ΡΩΜΗΟ που χειρίζεται άριστα το σπαθί κι ας μην κάνει για διαφήμισιν οδοντόπαστας. Βασιλέα που πιθανόν δεν χορεύει ο ίδιος αλλά τους εχθρούς στο ταψί. Κυρίως θέλομε βασιλέα, που κατά το πρότυπο του Χριστού να μας διακονήσει και όχι να τον διακονούμε, όπως προσκυνούμε 300 εβραιοπροσκυνημένους τουρκοτσολιάδες από τα Lidl εδώ και 200 χρόνια. 

ΜΗΠΩΣ ΘΑ ΤΑΙΡΙΑΖΕ ΚΑΙ Ο ΕΒΡΑΙΟΣ ΔΑΥΙΔ; 

Τόσες χιλιετίες και ακόμα ο Χριστός τιμά τον προπάτορά Υου (μην λησμονούμε «Υιέ Δαυίδ» Τον προσφωνούσαν) λέγοντας τον μετανοϊκόν ψαλμόν του κατά την Θείαν Ευχαριστίαν. Είναι και άσσος στη σκοποβολή. Με την πρώτη πετριά στο δόξα πατρί και τέζα ο σκύλος, συγγνώμη ο Γολιάθ ήθελα να πω. Αυτό δεν θέλομε για τους εχθρούς μας, να τους ισοπεδώσει;  Χώρια που ομιλεί απευθείας με τον Χριστόν, τον απόγονόν του και ζητά άμεσα βοήθεια εξ Ουρανού! 

ΓΙΑΤΙ ΤΕΛΙΚΩΣ ΒΑΣΙΛΕΥΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ Η ΒΑΣΙΣ ΤΟΥ ΛΑΟΥ και όχι οδοντόπαστα ή dancing queen ή και floufling queers πλέον. 

CyanUranus