Δυστυχώς ακόμα μια φορά ο Ελληνισμός ζει και βιώνει σκηνές από την αρχαία τραγωδία· και όντως είναι τραγικές οι στιγμές που ο Ελληνισμός ζει μετά από το σιδηροδρομικό ατύχημα. Γιατί άραγε έγινε και αυτή η τραγωδία; Γιατί πέθαναν τόσες αθώες ψυχές άδικα; Στο μοιραίο τρένο που σκόρπισε τόσους θανάτους, τόσο πόνο, τόση θλίψη, τόσο φόβο, τα πλείστα ήταν νεαρά άτομα και κυρίως φοιτητές τόσο από την Ελλάδα όσο και από την Κύπρο. Ούτε ο θάνατος τόσων πολλών αθώων ανθρώπων δεν προκάλεσε τους πολιτικούς νάνους να φύγουν από την καρέκλα της εξουσίας. Γιατί δεν τολμούν να αναλάβουν τις πολιτικές ευθύνες τους; Γιατί δεν τολμούν να απολογηθούν στους γονείς και στους συγγενείς των νεκρών και τραυματιών; Και εγώ προσωπικά πιστεύω ότι όταν μίλησαν οι ανθέλληνες πολιτικοί για την τραγωδία, μόνον λόγια και παραμύθια ειπώθηκαν. Τα δάκρυα των πολιτικών ήταν δάκρυα κροκοδείλια. Όταν πήγαν οι πολιτικοί στο χώρο του εγκλήματος, δεν ίδρωσε το “αυτί” τους από τον ανθρώπινο πόνο. Πήγαν γιατί ήταν αναγκασμένοι να πάνε…
Ακόμα πόσα θα ζήσει ο απλός λαός για να ξυπνήσει από το λήθαργο που ζει και κοιμάται; Ακόμα πόσο η ίδια η Πατρίδα θα σκοτώνει τα ίδια τα παιδιά της άδικα; Ακόμα πόσο η κοινωνία θα σκοτώνει τα όνειρα των ίδιων των παιδιών της; Αποδείχτηκε ακόμα μια φορά ότι οι ανθέλληνες πολιτικοί όχι μόνο δεν φροντίζουν για την ευημερία του λαού, για την ασφάλεια του λαού για τα αυτονόητα, άλλα αντιθέτως τον σκοτώνουν αργά αργά δημιουργώντας συνεχώς προβλήματα, εμπόδια, γραφειοκρατία φτώχια και πόνο. Ακόμα μια φορά αποδείχτηκε ότι οι πολιτικοί είναι ανίκανοι να προλάβουν δυσάρεστες καταστάσεις. Ακόμα μια φορά μας είπαν ψέματα οι πολιτικοί ότι πονούν το λαό· αφού προτεραιότητες τους είναι υπακοή στα ξένα συμφέροντα, η εξουσία, το χρήμα, η “καρέκλα”, το ρουσφέτι που παραμένει πάντα διαχρονικό. Διορίζονται άτομα σε νευραλγικές θέσεις που δεν έχουν τα προσόντα που τα μόνα προσόντα που έχουν είναι οι γνωριμίες με τα πολιτικά πρόσωπα. Δυστυχώς η κατάσταση είναι εκτός έλεγχου εδώ και πολύ χρονικό διάστημα. Οι πολιτικοί νάνοι είναι ικανοί να ελέγχουν τον πληθυσμό όσον αφορά τα εμβόλια και τα υποχρεωτικά rapid test αλλά δεν είναι ικανοί να μεριμνήσουν για την πραγματική ασφάλεια και υγεία των πολιτών.
Δυστυχώς δεν έχουμε γνήσιους πολιτικούς πατριώτες για να βοηθήσουν τους Έλληνες να φύγουν από τα αδιέξοδα, από τα μνημόνια, να μπορούν να αντιμετωπίζουν πλημμύρες, πυρκαγιές, να έχουν την πολιτική ευθιξία να παραδέχονται τα λάθη και τις παραλείψεις τους και να τολμούν να δίνουν παραίτηση.
Δεν χρειάζεται κάποιος να έχει πολλές γνώσεις της ιστορίας για να καταλάβει ότι το σάπιο σύστημα που υπάρχει διαχρονικά σκοτώνει τα άξια τέκνα της Πατρίδας. Μερικά παραδείγματα είναι: τον Πυθαγόρα των έστειλαν εξορία και πέθανε από πείνα. Τον Μιλτιάδη τον έστειλαν στη φυλακή. Ο Αριστείδης πέθανε στην εξορία. Τον Θεμιστοκλή τον έστειλαν στην εξορία, τον Αισχύλο τον έστειλαν στην εξορία, τον Αναξαγόρα τον έστειλαν στην εξορία, τον Σοφοκλή τον έστειλαν στην εξορία όπου πέθανε από την πείνα και τόσους άλλους που πρόσφεραν, τους τιμώρησαν.
Τα νιάτα είναι η ελπίδα του τόπου· τα νιάτα είναι αυτά που θα φέρουν την αλλαγή εάν έχουν τη δύναμη να αγωνιστούν. Φαίνεται ότι είναι γι’ αυτό το λόγο που το σάπιο σύστημα πολεμά ξεκάθαρα τα νιάτα. Πολύ εύστοχα είπε ο Μάνος Χατζηδάκης: “Δεν είναι συμφέρον κανενός κράτους να παρέχει ουσιαστική παιδεία, γιατί δημιουργεί Ελεύθερους πολίτες και αυτοί είναι επικίνδυνοι για το κράτος για την κοινωνία”. Πόσο δίκαιο είχε. Το ζούμε και βλέπουμε πως πολεμούν την παιδεία εδώ και χρόνια. Τα νιάτα του Ελληνισμού δεν έχουν πολλές επιλογές, ή θα ξυπνήσουν ή θα ζήσουν σε ερείπια. Ξυπνάτε δεν έχουμε άλλο χρόνο. Ξυπνάτε φύγετε από την καθημερινότητά σας. Αναζητήστε ξανά τα ιδανικά: Πατρίδα! Ορθόδοξη Θρησκεία! Οικογένεια! Κάνετε αγώνα γιατί χωρίς αγώνα δεν κερδίζεται τίποτα. Διεκδικήστε Ελευθερία! Παιδεία! Ψωμί! Το οφείλετε προς τους νεκρούς που πέθαναν για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία της Πατρίδας. Σηκωθείτε από τους “καναπέδες”. Κανένας αγώνας δεν κερδίζεται από τους καναπέδες. Καταλαβαίνετε ότι σχεδόν όλα τα Μ.Μ.Ε. είναι ελεγχόμενα· ότι υπάρχει παραπληροφόρηση και προδοσία.
Ο πόνος είναι αβάστακτος. Ο πόνος θα είναι στις ψυχές των μανάδων και των πατεράδων που έχασαν άδικα τα παιδιά τους. Θα είναι ακόμα ένα έγκλημα μάλλον χωρίς παραδειγματική τιμωρία… Γιατί άραγε;
Λευκωσία / Κύπρος
