Ζούμε εδώ και καιρό δραματικές εξελίξεις, καταστάσεις που είναι εκτός έλεγχου. Δεν περνά μέρα που να μην ακούμε συνέχεια για νεκρούς, για σκοτωμένα παιδιά, για αιχμαλώτους, για τραυματίες, για ανθρώπους που γίνονται πρόσφυγες, για πείνα, για ανάγκες για νοσηλεία που χρειάζονται οι άνθρωποι.
Παρόλο που ζούμε ξανά στην εποχή του πόνου, του τρόμου, δεν αλλάζουμε νοοτροπία αφού μέχρι στιγμής δεν μας επηρεάζουν άμεσα τα γεγονότα. Ζούμε δυστυχώς στον ωμό ατομικισμό που είναι κυρίαρχο στοιχείο της σημερινής κοινωνίας. Δεν είναι υπερβολή να πω, να γράψω ότι ο ατομικισμός είναι μια από τις σοβαρές “ασθένειες της εποχής μας”, δεν εξηγείται διαφορετικά. Είναι πολλά τα γεγονότα που μας οδηγούν στον ψυχρό ατομικισμό. Ορισμένοι λόγοι που γίναμε συμφεροντολόγοι και ατομικιστές είναι που έχουμε ξεφύγει από το δρόμο του Χριστού μας. Το σάπιο σύστημα που υπάρχει στην κοινωνία μας το επιδιώκει αφού πολεμώντας την παιδεία μας κατάφερε να αυξηθεί ο ατομικισμός. Διαπιστώνουμε ότι και η ίδια η οικογένεια, δεν μεγαλώνει παιδιά με αρχές και ιδανικά, δεν τους διδάσκει την αλληλοβοήθεια, την αλληλοεκτίμηση, την αγάπη, τον αλληλοσεβασμό αφού τα παιδιά μεγαλώνουν κυρίως μακριά από τους γονείς τους, οι οποίοι εργάζονται πολλές ώρες.
Μας διακατέχει η περηφάνια. Δεν αγαπούμε το συνάνθρωπό μας και όταν μας δοθεί η ευκαιρία εκμεταλλευόμαστε τη θέση μας. Νομίζουμε ότι με μια ανώτερη θέση που κατέχουμε και με τα μεταπτυχιακά μας και τις σπουδές μας υπερτερούμε έναντι των άλλων ανθρώπων και έτσι συμπεριφερόμαστε σκληρά και απάνθρωπα. Αντιμετωπίζουμε το συνάνθρωπο μας σαν να είναι δούλος μας, σαν να είναι ο άνθρωπος δεύτερης και τρίτης κατηγορίας σε σύγκριση με εμάς. Η εξουσία και η “καρέκλα” που έχουμε μας οδηγούν στα μονοπάτια του ατομικισμού, της σκληρότητας, της απανθρωπιάς. Έχουμε την εντύπωση ότι μια ζωή θα είμαστε οι δυνατοί οι κυρίαρχοι του παιγνιδιού. Πόσον αφελείς τελικά είμαστε. Κυρίαρχος μας είναι μόνο ο Θεός και δεν το αντιλαμβανόμαστε, δεν ξυπνούμε.
Βλέπουμε Αρχιερείς να κυκλοφορούν με πανάκριβα υπερπολυτελή οχήματα και να μιλούν για ταπεινότητα και αλληλεγγύη. Τι άραγε θέλουν να μας διδάξουν με αυτές τις πράξεις τους; Κάθε άλλο από το λόγο του Χριστού αφού ξέχασαν φαίνεται πολύ νωρίς ότι ο Ιησούς Χριστούς γεννήθηκε ταπεινά σε μια φάτνη.
Μου έρχεται στο μυαλό η ιστορία με τον Μαραντόνα που πήγε να συναντήσει τον τότε Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ της Ρώμης. Ο Μαραντόνα σκόπιμα καθυστέρησε να πάει στη συνάντηση με τον τότε Πάπα Ιωάννη Παύλο Β΄ τρεις ώρες. Όταν τελείωσε η συνάντηση με τον Πάπα· βγήκε και δήλωσε στους δημοσιογράφους: «Περίμενα να δω Αγίους και βρήκα χρυσούς πολυελαίους και μεταξωτές κουρτίνες!». Και πολύ εύστοχα είπε με απλά λόγια: «Ναι, τσακώθηκα με τον Πάπα. Τσακώθηκα με τον Πάπα επειδή ήμουν στο Βατικανό και είδα χρυσές στέγες, και μετά άκουσα τον Πάπα να λέει ότι η Εκκλησία ανησυχούσε για τα φτωχά παιδιά. Τότε πούλα τις στέγες φίλε, κάνε κάτι!». Όπως ήταν φυσικό αυτό δεν άρεσε καθόλου μα καθόλου στον Πάπα και στο επιτελείο του. Ο Ιωάννης Παύλος του κράτησε κακία, αφού στην επόμενη επίσκεψη του Μαραντόνα (με τη σύζυγο και τη μητέρα του) στο Βατικανό το 2000 φέρεται να του έδωσε ένα απλό ροζάριο, κάτι που ενόχλησε τον ποδοσφαιριστή. Είναι ξεκάθαρο ότι είναι ατομιστικό και όχι μόνον.
Κατά τα αρχικά στάδια του κορωνοϊού, στην ημικατεχόμενη Κύπρο μας, οι οδηγίες του τέως Αρχιεπισκόπου Κύπρου ήταν όσοι Ιερείς δεν έκαναν τα εμβόλια να ανασταλεί το Ιερατικό τους λειτούργημα για κάποιο χρονικό διάστημα. Ακόμα μια φορά βλέπουμε ορισμένους κύκλους από την Εκκλησία να αποφασίζουν ατομικιστικά δυστυχώς για το δήθεν καλό των Ορθοδόξων Χριστιανών. Και ρωτώ ξανά, αυτά μας δίδαξε ο Ιησούς Χριστός μας;
Να θυμόμαστε τα λόγια που είπε ο Στρατηγός Μακρυγιάννης: “Είμαστε εις το «εμείς». Ένα πράμα μόνον με παρακίνησε κι εμένα να γράψω ότι τούτην την Πατρίδα την έχουμε όλοι μαζί και σοφοί κι αμαθείς και πλούσιοι και φτωχοί και πολιτικοί και στρατιωτικοί και οι πλέον μικρότεροι άνθρωποι· όσοι αγωνιστήκαμεν αναλόγως ο καθείς, έχουμε να ζήσομεν εδώ. Το λοιπόν δουλέψαμεν όλοι μαζί, να την φυλάμεν κι όλοι μαζί και να μην λέγει ούτε ο δυνατός «εγώ» ούτε ο αδύνατος. Ξέρετε πότε να λέγει ο καθείς «εγώ»; Όταν αγωνιστεί μόνος του και φκιάσει ή χαλάσει, να λέγει «εγώ»· όταν όμως αγωνίζονται πολλοί και φκιάνουν, τότε να λένε «εμείς». Είμαστε εις το «εμείς» κι όχι εις το «εγώ». Και εις το εξής να μάθομεν γνώση, αν θέλομεν να φκιάσομεν χωριόν, να ζήσομεν όλοι μαζί”. Αθάνατε ήρωα Στρατηγέ Μακρυγιάννη! Πάντοτε διαχρονικά τα λόγια σου για το καλό του Ελληνισμού…
Αρχίσαμε να γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα με το να πηγαίνουμε σε εκδηλώσεις, σε χριστουγεννιάτικα χωριά, με το να δίνουμε δώρα, να ανταλλάσσουμε ευχές, ακόμα και με το να έχουμε προγραμματισμένα ταξίδια. Όμως σίγουρα δεν είναι αυτό το νόημα των Χριστουγέννων. Πότε επιτέλους θα καταλάβουμε το αληθινό νόημα των Χριστουγέννων; Δεν είναι εγωιστικό το ότι όσοι από εμάς έχουμε τα στοιχειώδεις πράγματα ζητούμε και άλλα;
Δεν είναι ωμό ατομικιστικό να νομίζουμε ότι δεν έχουμε την αγάπη, την προστασία του Ιησού Χριστού μας;
Δεν είναι ωμό ατομιστικό να μην λέμε ένα δόξα σοι ο Θεός;
——————————–
Λευκωσία / Κύπρος
