Κυριακή των Απόκρεω σήμερα και μνήμη της μέλλουσας και παγκόσμιας Κρίσης των ανθρώπων, σεβαστοί Πατέρες και αγαπητοί μας αδελφοί. Λίγο πριν εισέλθουμε στο μεγάλο στάδιο των πνευματικών αγώνων, η αγία μας Εκκλησία του Χριστού, μας θυμίζει την τόσο σίγουρη και φοβερή εκείνη ώρα, όπου θα γίνει ο πιο φρικτός και τελικός διαχωρισμός των ανθρώπων όλων των εποχών, ενώπιον πάντων των Αγγέλων, των Αγίων και του ένδοξου θρόνου του Χριστού μας, ο οποίος τότε θα έρθει αποκλειστικά για να κρίνει και να αποδώσει την θεία του δικαιοσύνη.
Ευλογημένοι και καταραμένοι, ασεβείς και δίκαιοι, αμετανόητοι και μετανοημένοι αμαρτωλοί, θα πάρουν τότε την τελική και αιώνια θέση τους, είτε στην χαρά της θείας Βασιλείας, είτε στη φρίκη της ατελεύτητα αυξανόμενης Κόλασης! Το φοβερό αυτό δικαστήριο αποτελεί Δόγμα της Εκκλησίας μας και του Συμβόλου της Πίστεως! ” Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, ού της βασιλείας ουκ έσται τέλος”. Δεν αρκεί μάλιστα να το πιστεύουμε απλώς, αλλά και να το λαχταρούμε, να το προσδοκούμε: ” Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος, αμήν”. Αν δεν υπάρχει η λαχταριστή προσμονή, πίστη και χαρά για την Κρίση εκείνη, ο Χριστιανός δεν έχει ελπίδες σωτηρίας!
Ας προσπαθήσουμε όμως, καλοί μας αναγνώστες, να εντρυφήσουμε στα μεγάλα και κρυμμένα μυστήρια αυτής της Ευαγγελικής διήγησης από το στόμα του Χριστού μας και να δούμε ποιοι είναι οι νεκροί οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες και εν πίστει κεκοιμημένοι, στους οποίους αφιερώσαμε το χθεσινό Ψυχοσάββατο και ποιοι είναι οι από την ζωή εδώ ήδη κολασμένοι και καταδικασμένοι σε αιώνιο θάνατο!
Οι χαραγμένοι του νέου δηλητηρίου άραγε θα αναστηθούν για να συμμετάσχουν σε εκείνη τη δίκη; Ποιούς κεκοιμημένους και πώς, μπορούμε να βοηθήσουμε σε περιόδους διωγμού από τον Αντίχριστο και Αιρέσεων; Τί μας λένε οι αψευδείς εμπειρίες και διδαχές των Αγίων Πατέρων μας;
Ποιές ψυχές ανέρχονται με ασφάλεια τα εναέρια τελώνια;
Για ποια αγάπη και ελεημοσύνη κάνει σήμερα λόγο ο Κύριος;
Γιατί είναι μεγάλη βλασφημία και αίρεση να θέλει κάποιος να φαίνεται πιο φιλάνθρωπος από τον Χριστό και τους Αγίους;
Τελικά η κόλαση είναι κακό ή μήπως καλό και συμφέρον; Τί μας λένε πάνω σ’ αυτό οι θεοφόροι Πατέρες;
Πώς πρέπει να ετοιμαζόμαστε για την προσωπική μας κρίση, παρουσία και απολογία στο βήμα του αδέκαστου Κριτή την ώρα του θανάτου μας, την πιο σημαντική και πιο βέβαιη στιγμή της ζωής μας;
Α. ΟΙ ΜΑΚΑΡΙΟΙ ΝΕΚΡΟΙ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ.
«Μακάριοι οι νεκροί οι εν Κυρίω αποθνήσκοντες απ’ άρτι (από τώρα). Ναι, λέγει το Πνεύμα, ίνα αναπαύσωνται εκ των κόπων αυτών· τα δε έργα αυτών ακολουθεί μετ’ αυτών (Αποκ. 14,13).
Ένας από τους μακαρισμούς του Θεού είναι και αυτός για τους νεκρούς, που έχουν κοιμηθεί ενωμένοι με τον Χριστό, έχοντας δηλ. κρατήσει ανόθευτη την Ορθόδοξη Πίστη, την γεμάτη από τα αγαθά έργα της αγίας τους αγάπης, η οποία αγάπη δεν είναι εννοείται μια απλή φυσική καλωσύνη, αλλά καρπός της φιλοθεΐας και της αναγεννημένης από το Άγιο Πνεύμα ψυχής.
Αυτούς τους πιστούς ανθρώπους εννοεί και ο Απόστολος Παύλος όταν απευθυνόμενος προς τους Χριστιανούς της Θεσσαλονίκης αναφέρει: “και οι νεκροί εν Χριστώ αναστήσονται πρώτον” ( Α’ Θεσ.4, 16). Γι’ αυτό και σε κάθε ορθόδοξη κηδεία ψάλλουμε το “μακαρία η οδός, ή πορεύει σήμερον”, διότι για τον πιστό η ώρα του θανάτου είναι μετάβαση από τα λυπηρά στα χαρμόσυνα, στην αγκαλιά και τη θέα του αγαπημένου Νυμφίου της ψυχής, του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.
Όταν κάνουμε λόγο για τους εν Χριστώ νεκρούς ή αποθνήσκοντες, δεν εννοούμε μόνο τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, αλλά και όλους τους δίκαιους της Π.Διαθήκης, όσους πριν, κατά και μετά τον Νόμο του Μωυσή πίστεψαν με αγία βιοτή στον ερχομό του Χριστού.
Άραγε ποιός στις μέρες μας είναι όντως μακάριος νεκρός και ποιός είναι μακάριος πιστός; Ασφαλώς μόνο εκείνος που έφυγε από τον πρόσκαιρο τούτο κόσμο ταπεινός και μετανοημένος, έχοντας άθραυστη τη σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος και γεμάτος από τους αγαθούς καρπούς των έργων της Πίστεως. Ας βιάσουμε αδέλφια τους εαυτούς μας, διότι οι καιροί είναι πολύ αντίχριστοι, δεν αρκεί να μην έχεις πάρει την σφραγίδα του εμβολιαστικού Θηρίου μέσα σου, αλλά πρέπει να είσαι χωρισμένος και από την κρατική πόρνη εκκλησία των πονηρευομένων κληρικών, να είσαι δηλ. χωρισμένος καλώς από την επικρατούσα εκκλησιαστική ασέβεια και αποστασία.
Β. ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ!
“Οὐκ ἀναστήσονται ἀσεβεῖς ἐν κρίσει, οὐδὲ ἁμαρτωλοὶ ἐν βουλῇ δικαίων” ( Ψαλμ.1)
“Θα βλέπετε τους δικούς σας να κολάζονται εν ζωή” μας έλεγε ο Άγιος Πορφύριος! Θα το ζήσετε αυτό!
Κολασμένοι ήδη από την παρούσα ζωή είναι όλοι όσοι παραδίδονται στα άτιμα και θανάσιμα πάθη, όσοι έχουν αρνηθεί την Πίστη, όσοι συντάσσονται εκούσια με τον διάβολο, ιδιαιτέρως όμως και χωρίς πια δυνατότητα ολοκληρωμένης επιστροφής, είναι όσοι έλαβαν την εμβολιαστική σφραγίδα του Αντιχρίστου εν γνώσει ή εν αγνοία τους, μάλλον δε εν αδιαφορία και αμελεία τους.
Αυτοί οι άνθρωποι, καλοί μας αδελφοί, όπως λέει και ο Ψαλμωδός, όπως μας ερμηνεύουν και οι Άγιοι Πατέρες, ως ασεβείς, δεν θα αναστηθούν στην τελική ώρα για να κριθούν, αλλά απλώς για να καταδικαστούν!, αφού ήδη έχουν γίνει αυτοκατάκριτοι με την πράξη τους αυτή, όπως έχουμε πει πολλές φορές, σαν αίσχιστοι αποστάτες και προδότες του Χριστού. ” Ο γάρ μή πιστεύων, ήδη κέκριται” ( Ιωάν.3,8) έχει γραφεί.
Όλοι επομένως οι Αιρετικοί, οι μάγοι, οι σατανιστές, οι άπιστοι και περισσότερο απ’ όλους οι εκούσια χαραγμένοι της Νέας Εποχής, δεν πρόκειται καν να στηθούν μαζί με τους δίκαιους και τους λοιπούς αμαρτωλούς, οι οποίοι θα διαλεχθούν με τον Δίκαιο Κριτή στην τελική Κρίση, όπως μας περιγράφει το σημερινό Ευαγγέλιο.
Ας έχουμε πάντοτε κατά νουν, ότι οι αμαρτωλοί με τους οποίους συνομιλεί ο Χριστός σήμερα και τους ονομάζει κατηραμένους, είναι εκείνοι οι ευσεβείς μεν, που έμειναν όμως έως τέλους εγωιστές, βολεμένοι και κλεισμένοι στον εαυτούλη τους, οι αμετανόητα δηλ. αμαρτωλοί.
Τί φρίκη και τί κρίμα, καλοί μας αδελφοί, να ζει κανείς από τώρα την πρόγευση της αιώνιας Κόλασης εξαιτίας μιας στιγμιαίας απερισκεψίας, δειλίας και θανατηφόρας άγνοιας του Θείου Νόμου; Πόσο αυτή η θέα των κολασμένων “αδελφών” μας, πρέπει να μας κινεί σε βαθύτερη μετάνοια, ταπεινοφροσύνη, υπομονή, αγάπη και σε θερμότερη Πίστη; Ας φοβηθούμε όλοι, αγαπητοί, διότι δεν αρκεί να μην κάνουμε αυτήν την ασεβή και αιώνια θανάσιμη πράξη για να σωθούμε, πρέπει να γίνουμε τέλειοι και πολύ ταπεινοί μάρτυρες και ομολογητές, αν θέλουμε να ελπίζουμε τέτοιους καιρούς σε μια θέση στην αιώνια ζωή της ουράνιας βασιλείας!
Γ. ΤΟ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΣΕ ΚΑΙΡΟ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ.
Είναι γνωστή η διδασκαλία της Εκκλησίας μας για τους κεκοιμημένους εν πίστει αδελφούς και για την φροντίδα τους μέσω των μνημοσύνων, των λειτουργιών και των λοιπών ευχών, στα τριήμερα, τα εννιάμερα και την τεσσαρακοστή ημέρα από την κοίμησή τους. Είναι γνωστή ακόμη, η μεγάλη ωφέλεια που προκύπτει στις πιστές ψυχές από τα σαρανταλείτουργα, τις ελεημοσύνες και τις νηστείες, που γίνονται για χάρη τους.
Είναι θαυμαστές επίσης και οι αμέτρητες διηγήσεις για τη σωτηρία πολλών ανθρώπων μέσα από τις προσευχές αγίων μοναχών μόνο με το κομποσχοίνι τους.
Είναι όντως φοβερή η δύναμη της προσευχής των ζώντων εννοείται Αγίων, ακόμα και για ασεβείς ανθρώπους, που τους γλίτωσαν από την κόλαση!( Όπως τον βασιλιά Τραϊανό, τον εικονομάχο αυτοκράτορα Θεόφιλο και την Φαλκονίλλα). Εδώ όμως πρέπει να κάνουμε μια απαραίτητη διευκρίνιση. Όλα αυτά, τα κόλλυβα, τα τρισάγια, τα μνημόσυνα, τα σαρανταλείτουργα και τα σχετικά, εννοείται ότι γίνονται αποκλειστικά σε ορθόδοξους ναούς, από ορθόδοξους ιερείς και για ορθόδοξους μόνο νεκρούς. Όταν, όπως σήμερα, όλη η κρατική Εκκλησία, όλα τα απανταχού Πατριαρχεία και οι Μητροπόλεις υπηρετούν επίσημα πια τον Αντίχριστο, τίποτε απ’ όσα τελούνται εκεί δεν ωφελούν τους κεκοιμημένους, αντιθέτως μόνο βλάβη τους προξενούν!
Δεν είναι επίσης επιτρεπτό, για όσους δεν γνωρίζουν, να δίνονται στην αγία πρόθεση ονόματα ανθρώπων που έχουν περιπέσει σε αιρέσεις και θανάσιμα παραπτώματα, όπως βλασφημία των θείων, άρνηση της Πίστεως, εμμονή στα σαρκικά πάθη, τα τυχερά παιχνίδια ή την μαγεία, συζυγική ζωή εκτός γάμου, ούτε πάλι μνημονεύονται οι αυτόχειρες, τα αβάπτιστα και εκτρωμένα βρέφη και φυσικά οι νυν μασκοφόροι των αιρετικών ναών, όσοι εκεί εκκλησιάζονται ή κοινωνούν και βεβαίως οι σφραγισμένοι του νυν “εμβολίου” αντίχριστοι, φονιάδες και κανίβαλοι, που προσέβαλαν ευθέως την κατ’ εικόνα του Θεού ανθρώπινη δημιουργία, έγιναν δηλ. διάβολοι. Όλοι αυτοί, είτε ζώντες, είτε κεκοιμημένοι, δεν έχουν θέση στις προσευχές του σώματος της Εκκλησίας, σαν μέλη νεκρά, ξένα και σεσηπότα, τα οποία μόνο γάγγραινα προξενούν στους υγιείς και ζωντανούς πιστούς και μόνο κόλαση προξενεί γι’ αυτούς κάθε επαφή τους με τον Θεό.
Ας μη γινόμαστε λοιπόν φιλανθρωπότεροι του Θεού και των Αγίων μας, οι οποίοι όρισαν κανόνες για το ποιους μπορούμε να μνημονεύουμε, για ποιους μπορούμε ή όχι να προσευχόμαστε, ζώντες και τεθνεώτες. Όταν αδελφέ μου τον κάθε σφραγισμένο, ή αυτόχειρα, ή άθεο, ή μοιχό, τον αφήνεις από αγάπη στο έλεος και την κρίση του Θεού, χωρίς να προσεύχεσαι γι’ αυτόν και χωρίς να τον φέρνεις σε επαφή με την θεία φωτιά ή το θείο φως, αυτό είναι όντως η τέλεια αγάπη σου προς την ψυχή του!
Όλους αυτούς, αδελφοί, ας τους αφήνουμε εντελώς αμνημόνευτους εκκλησιαστικά, για να μην πέσουμε στη μεγάλη αμαρτία της θεομπαιξίας καταπατώντας τους ιερούς κανόνες, βλασφημώντας ευθέως καταξεσχίζοντας και ρυπαίνοντας το άγιο σώμα του Χριστού, το άμωμο και άσπιλο, την αγία του δηλ. Εκκλησία. Αυτά έκαναν, αυτά δίδαξαν και αυτά μας άφησαν παρακαταθήκη οι Άγιοι Απόστολοι και οι Θείοι Πατέρες. Άλλο το να ζητάμε με ευχές, στεναγμούς και δάκρυα την αναψυχή γενικά όσων ανθρώπων κεκοιμημένων βρίσκονται σε βάσανα, και άλλο να τους θέτουμε ονομαστικά μέσα στο άγιο δισκοπότηρο ή στις
ευχές της Εκκλησίας σαν ζωντανά μέλη, ενώ αυτοί είναι νεκρά μέλη. Τότε, τους βλάπτουμε αφάνταστα, διότι καθώς αναξίως ενώνονται με το άγιο Σώμα και Αίμα του Κυρίου, καίγονται!
Δ. ΔΙΔΑΧΕΣ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ.
Όπως είδαμε, η Θεία Λειτουργία και οι ευχές της Εκκλησίας του Χριστού προσφέρονται αποκλειστικά και μόνο για τους ορθόδοξα πιστούς και όσους ακριβώς επιτρέπουν οι Ιεροί Κανόνες, τα ζωντανά δηλ. μέλη της, είτε αυτοί είναι ζώντες, είτε κεκοιμημένοι. Για τους υπόλοιπους κάθε εκκλησιαστική μνημόνευση και προσφορά είναι μόνο βλαπτική, ακόμα κι αν γίνει από ορθόδοξο και άγιο ιερέα. Είδαμε πως οι σφραγισμένοι, ως μεγάλοι αποστάτες και ασεβείς, και όχι ως απλοί αμαρτωλοί, δεν θα αξιωθούν της αναστάσεως με τους υπόλοιπους, διότι οι ψυχές τους έχουν ήδη κριθεί από εδώ. Εκεί απλώς θα ριχτούν κατευθείαν στην γέενα του πυρός. Ο Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, ο Μέγας, λέει ότι, όταν η ψυχή δεν έχει τον αρραβώνα του Πνεύματος του Αγίου, κατά τον καιρό της εξόδου της από το σώμα, την κατέχουν οι δαίμονες και δεν την αφήνουν να ανέλθει στους ουρανούς.
(Μακαρίου Αιγυπτίου, Φιλοκαλία Νηπτικών και ασκητικών,Πατερικαί εκδόσεις «Γρηγόριος Παλαμάς», τομ. 7ος, σελ. 308)
Ο Άγιος Αντώνιος ο Μέγας από συνομιλία του με Άγγελο Κυρίου μας παρέδωσε μεταξύ άλλων ότι και μόνο όσοι καταφρονήσουν την αγία ημέρα της Κυριακής, δηλ. εργαστούν και κρατήσουν το κέρδος, δεν την τιμήσουν δηλ. με ιερό εκκλησιασμό ( όταν βέβαια αυτό είναι δυνατόν) προσευχές, ακρόαση του θείου λόγου και πράξεις ελέους, κολάζονται!
Σύμφωνα δε με τον Άγιο Μακάριο πάλι, τη μεγαλύτερη κόλαση ετοιμάζουν για τους ίδιους, εκείνοι που γνώριζαν και αρνήθηκαν την αλήθεια!
Ας φανταστούμε αδελφοί τί περιμένει στην κρίση όλους τους σύγχρονους κληρικούς της ασέβειας, όλους πάλι όσους ατίμασαν το Άγιο Βάπτισμα εμβολιασμένους και όσους ακολούθησαν αμετανόητα στις μέρες μας την Αίρεση, τους “ιερείς” και τους ναούς της!
Στη σημερινή Ευαγγελική διήγηση, όταν ο Χριστός αναφέρεται στις αγαθές πράξεις της αγάπης, όταν κάνει λόγο για πρόβατα εκ δεξιών του και ερίφια εξ αριστερών του, εννοεί κατά τους Αγίους Πατέρες, κάτι πολύ βαθύτερο απ’ ότι νομίζουμε. Τα πρόβατα δεν είναι απλώς οι καλοί άνθρωποι που έκαναν φυσικά κάποιες καλές πράξεις, αλλά οι αναγεννημένοι Χριστιανοί, που βάδισαν την πεπατημένη οδό των αρετών και όχι μόνο ακολούθησαν αποκλειστικά τον καλό Ποιμένα, αλλά και ομοιώθηκαν μαζί του!, όντες πάντοτε έτοιμοι να υπομείνουν και θάνατο για την αγάπη του! Όταν επίσης ο Κύριος λέει επείνασα και εδίψησα, ήμουν ξένος, γυμνός και φυλακισμένος, εκτός από την κυριολεξία, αναφέρεται και στην παρουσία του μέσα στην καρδιά μας, όπου δυστυχώς οι περισσότεροι τον αφήνουμε πεινασμένο, διψασμένο και φυλακισμένο, μή κάνοντας δηλ. τίποτε για τη σωτηρία μας, για την οποία Εκείνος πεινά και διψά.
Άλλο λοιπόν είναι ο καλός άνθρωπος με τις καλές του πράξεις και άλλο ο καλός Χριστιανός, ο Άγιος, ο πλήρης Αγίου Πνεύματος! Τον πρώτο μπορείς να τον βρεις σε κάθε χώρα και θρησκεία. Τον δεύτερο, τον οποίο και εννοεί εδώ ο Κύριος, αυτόν δηλ. που σώζεται, τον συναντάς μόνο στους λίγους, στους ελάχιστους πιστούς κάθε εποχής, που κάνουν πράξη και βίωμα την ορθή τους Πίστη.
Αυτοί οι λίγοι και ιδιαιτέρως οι Μάρτυρες, αλλά και οι θυσιαστικοί Ομολογητές, όσοι επίσης σταθούν τα χρόνια αυτά στην Πίστη ταπεινά και έως θανάτου, δεν έχουν να φοβηθούν τίποτε από τα τελώνια του αέρα, δηλ. τους δαίμονες, που κατά την τρίτη ημέρα μετά την έξοδο της ψυχής θα αρχίσουν να την ανακρίνουν με φοβερή κακία και μανία για όλες τις πράξεις της επί γης ζωής της.
Ω, ποία ώρα τότε και ημέρα φοβερά…ψάλλουμε στα σημερινά Τροπάρια. Όταν βίβλοι ανοίγονται και τα κρυπτά του σκότους δημοσιεύονται… Ας μη νομίσουμε αδέλφια, ότι με λίγες ελεημοσύνες και επισκέψεις σε ασθενείς κερδίζουμε την αιώνια ζωή. Εκεί θα εξεταστεί κάθε μας λογισμός και κάθε πρόθεση, κάθε μας συνομιλία και κάθε πράξη. Οι αμετανόητα δειλοί, πόρνοι, μοιχοί, ομοφυλόφιλοι, κλέφτες, μάγοι, επίορκοι, ψεύτες και άδικοι, άπιστοι και ειδικά οι χαραγμένοι από το Αντίχριστο εμβόλιο, δεν θα έχουν καμία μερίδα και κλήρο ανάμεσα στους σεσωσμένους Χριστιανούς, το μέρος τους θα είναι, αλλοίμονο, η αιώνια κόλαση!
Ε. Η ΩΦΕΛΙΜΗ ΚΟΛΑΣΗ, Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ.
Αιώνια ζωή και αιώνια κόλαση!
Δεν είναι λοιπόν ο Χριστός μας μόνο αγάπη, είναι και δικαιοσύνη!
“Πορεύεσθε απ’ εμού”, ακούσαμε να λέει ο Κύριος στους αμετανόητους, να φεύγετε από κοντά μου, όχι απλώς φύγετε, δηλ. με μια πορεία που δεν θα έχει τέλος! Να φεύγετε μακριά μου όλοι εσείς που δεν θελήσατε να μετανοήσετε και να ταπεινωθείτε αληθινά. Όλοι εσείς που δείξατε ασπλαχνία, που συκοφαντήσατε τους ανθρώπους μου, που διαστρέψατε τους Αγίους μου, που δεν ακολουθήσατε τις εντολές μου με θείο φόβο και τρόμο. Πηγαίνετε στην αιώνια κόλαση, στον τόπο, που δεν τον έκανα εγώ, αλλά ο διάβολος, γι’ αυτόν έχει ετοιμαστεί και για όσους τον ακολουθούν με τη θέλησή τους και τις πράξεις τους.
Σεβαστοί μας φίλοι αναγνώστες, το ξέραμε ότι η αιώνια κόλαση είναι τελικά καλή, συμφέρουσα και ωφέλιμη για όσους θα κολάζονται χωρίς τέλος; Μάλιστα! Επειδή η κόλαση είναι το εμπόδιο και η ποινή του κακού και της αμαρτίας. Αυτό σημαίνει κόλαση, ότι αναχαιτίζεται, εμποδίζεται να δράσει το κακό! Γι’ αυτό και ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός είπε εκείνο το παράδοξο μεν, αλλά πολύ αληθινό, ότι “συμφέρει στους κολασμένους να κολάζονται!”
Ο Όσιος Θεόκτιστος πάλι ο Στουδίτης σε ένα τροπάριό του αναφέρει: “και εν τη κολάσει ευχαριστώ!” Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας παραγγέλει να ευχαριστούμε τον Θεό για όλα, για τις θλίψεις και τις ανέσεις, για τις φανερές και αφανείς ευεργεσίες, για τη Βασιλεία των Ουρανών και για την γέενα του πυρός! ( Ομιλία 10η προς Κολασσαείς)
Αγαπημένοι αδελφοί, μας αξιώνει ο Κύριος ακόμα να βρισκόμαστε στο επίγειο στάδιο του καλού αγώνα, να έχουμε μπροστά μας τις ευκαιρίες, όσοι πλέον ασφράγιστοι, να μετανοήσουμε, να μετανοούμε πάντοτε και ολοκληρωμένα. Ένας ένας και σιγά σιγά, αναχωρούμε με τον θάνατο για την αιωνιότητα, εκεί όπου θα λάμψει η θεία αλήθεια και δικαιοσύνη. Το μόνο βέβαιο για τον καθένα είναι η ώρα του θανάτου του. Τότε θα γίνει και η προσωπική μας Κρίση στο θρόνο του Θεού. Άραγε, μελετάμε αυτήν την ώρα, τι απολογία θα δώσουμε στον δίκαιο Κριτή και Δημιουργό μας; Ετοιμαζόμαστε συνεχώς με δάκρυα και αγάπη ειλικρινή; Αγαπάμε τον άγιο χωρισμό, ή μήπως προτιμάμε να συμφυρόμαστε με τους ασεβείς και λοιμώδεις πνευματικά ανθρώπους; Το ξέρουμε πως εκείνη την ώρα αυτό θα μας στοιχίσει τον αιώνιο χωρισμό μας από τον Θεό; Αγαπάμε τον πνευματικό και αόρατο πόλεμο; Τρέχουμε να εξομολογηθούμε στον ορθόδοξο πατέρα μας με συντριβή; Ζούμε με λαχτάρα αιωνιότητας; Είναι η καρδιά μας δοσμένη όλη στην θεία αγάπη; Μήπως ασχολούμαστε με το τι θα γίνει στο μέλλον, τί πόλεμος ξεκίνησε, πόσο θα κρατήσει, πώς θα ζήσουμε χωρίς χρήματα, τί θα φάμε και τί θα πιούμε;
Αδέλφια, είναι ώρα να ξυπνήσουμε από τον ύπνο της κολάσιμης χλιαρότητας. Να βιαστούμε να πράξουμε το χρέος μας ενώπιον Θεού και ανθρώπων. Βδελυχθείτε ειλικρινά τους προφητολόγους, που λένε και δεν πράττουν! Δεν είναι καιρός τώρα ούτε σιωπής, ούτε σκέτης υπομονής. Είναι ώρα ταπεινής και θυσιαστικής ομολογίας, ώρα δακρύβρεχτης μετάνοιας. Ας φοβηθούμε την κρίση του Θεού την προσωπική, αλλά και αυτήν ενώπιον όλων των ανθρώπων! Ας τον ομολογήσουμε μαρτυρικά, αν δεν θέλουμε να καταδικαστούμε.
Ας μισήσουμε κάθε αίρεση και κάθε αιρετική σύναξη μασκοφόρων ή αρνητών Χριστού εμβολιασμένων. Ας ταπεινωθούμε υπομένοντας με μακροθυμία και ευγνωμοσύνη ό,τι επιτρέψει ο άγιος Θεός! Ξέρουμε πια τις εντολές και τον δρόμο, ξέρουμε με ποια στολή και με ποια σφραγίδα μπαίνει κανείς στον Παράδεισο.
Τα αγαθά έργα είναι μπροστά μας, περιμένουν την προθυμία μας, οι ψυχές των κεκοιμημένων μας περιμένουν κι αυτές βοήθεια.
Μην αποκάμουμε να ελεούμε και να ευχόμαστε! Μην αποκάμουμε να ενεργούμε τα είδη της σωματικής, μα και κάθε πνευματικής φιλανθρωπίας. Υπάρχουν πολλοί πνευματικά πεινασμένοι και διψασμένοι αδελφοί, ας τους θρέψουμε και ας τους ποτίσουμε με τον λόγο της αλήθειας, υπάρχουν πάλι πολλοί ξένοι και απομακρυσμένοι του Θεού, ας προσπαθήσουμε να τους φέρουμε στην αληθινή Εκκλησία του Χριστού με το κήρυγμα της Πίστεως, υπάρχουν ασθενείς στην Πίστη, ας τους στηρίζουμε και ας τους ενισχύουμε, υπάρχουν πολλοί φυλακισμένοι πνευματικά, αλλά και ο ίδιος ο Χριστός μέσα στην καρδιά μας, που περιμένει να τον αφήσουμε ελεύθερο και Κύριο της ζωής μας!
Από τώρα γίνεται το ξεκαθάρισμα της μελλούσης Κρίσεως! Ας φροντίσουμε να συνταχθούμε με τους δίκαιους, με τα πρόβατα που ακολουθούν τους καλούς και τον Καλό Ποιμένα, με αυτούς που δεν μόλυναν τον χιτώνα και το ένδυμα του αγίου βαπτίσματος, με τους αληθινά ελεήμονες, τους ταπεινόφρονες και αναγεννημένους πνευματικά.
Είναι φρικτή η κόλαση των εκούσια εμβολιασμένων από τον Αντίχριστο, είναι σίγουρη η κόλαση για όσους σχετίζονται με την επικρατούσα Παναίρεση και τους εκπροσώπους της, είναι πολύ οδυνηρή η αιώνια τιμωρία για τους εγωιστές και συκοφάντες κάθε χώρου, είναι όμως και γλυκύς ο Παράδεισος για όσους ταπεινά ακολουθούν τη στενή οδό των ελαχίστων, για όσους ξέρουν να αγαπούν θυσιαστικά και να αποχωρίζονται από τους αρνητές του Κυρίου οικείους τους.
Ω Κύριε του ελέους, δώρησε ανάπαυση σε κάθε ψυχή κεκοιμημένη που βασανίζεται,
και την αιώνια ζωή σε όλους τους προαπελθόντες δικούς μας, γονείς, συγγενείς, αναδόχους, φίλους και διδασκάλους, που έφυγαν από κοντά μας με πίστη ορθόδοξη και μετάνοια. Αξίωσέ μας, Κριτά δικαιότατε, ελεήμων και μακρόθυμε τώρα Χριστέ μας, να σταθούμε εκείνη την φοβερή στιγμή της παγκόσμιας Δίκης εκ δεξιών σου, στη χαρά των εκλεκτών σου, αυτών που σε αγάπησαν πολύ θερμά, πολύ ταπεινά, αληθινά και έως θανάτου.
Αμήν.
