Μετά τους 100.000 που πήγαν να προσκυνήσουν (και) την Βίσση, η Ελλάδα βρίσκεται στην χειρότερή της δύση.
Ο Νεοέλληνας βρίσκεται διασωληνωμένος στην Εντατική, βαριά άρρωστος λόγω εκφύλισης του εγκεφάλου του.
Ονειρεύεται μόνο άρτον και θεάματα: π.χ. άφθονο χρήμα, διακοπές σε υπερπολυτελή ξενοδοχεία, πανάκριβα αυτοκίνητα, ξεσάλωμα στα μπουζούκια, φαγητό μέχρι σκασμού, παρακολούθηση αθλητικών και ριάλιτι.
Έτσι, κατήντησε ανίκανος να αντιληφθεί ότι, εκτός του ορατού, υπάρχει και ο αόρατος κόσμος.
Ευρισκόμενος σε τέτοιο διανοητικό χάλι, ο ά-Χριστος Νεοέλληνας τα βλέπει όλα ανάποδα, με αποτέλεσμα να χλευάζει ως θρησκόληπτους, οπισθοδρομικούς και εν τέλει ψεκασμένους όσους θεωρούν ότι οι ηλεκτρονικές ταυτότητες και ο προσωπικός αριθμός αποτελούν μια κολοσσιαία απειλή για την ελευθερία και την αξιοπρέπεια του πολίτη, που θα τον εγκλωβίσει στην ύπουλη τεχνο-φάκα.
Πριν από λίγες ώρες ολοκληρώθηκε το συλλαλητήριο κατά της ηλεκτρονικής δικτατορίας που πραγματοποιήθηκε στα Προπύλαια. Αν οι ομιλητές ήσαν επώνυμοι τραγουδιστές, η λαοθάλασσα θα είχε φθάσει μέχρι την Ομόνοια.
Τώρα που στο πόντιουμ ανέβηκαν απλοί φαροφύλακες των ατομικών δικαιωμάτων, η συμπαγής πλειοψηφία των απειλούμενων Νεοελλήνων προτίμησε να τους γυρίσει την πλάτη και να εξακολουθήσει να ροχαλίζει εκκωφαντικά.
Η κραυγαλέα αδυναμία σχηματισμού λαοθάλασσας στα φλέγοντα ζητήματα θα οδηγήσει όλο τον λαό στον μη αναστρέψιμο θρήνο, όταν θα ξεσπάσει το μεγάλο τσουνάμι.
Ως εκ τούτου, οι φαροφύλακες είναι όμηροι της βαθιάς ύπνωσης στην οποία έχουν περιπέσει οι κάτοικοι του υπό βύθιση νησιού.
Πρόκειται περί ενός ιδιότυπου, φρικτού βασανιστηρίου που υφίστανται όλοι εκείνοι που έχουν μάθει τι σημαίνει να ζεις σε ανάποδο κόσμο.
Το «τρελό νερό» του Φώτη Κόντογλου γίνεται το πιο επίκαιρο δοκίμιο που έχει γραφτεί τα τελευταία 100 χρόνια.
Σύμφωνα με τον ανατολίτικο μύθο, ο σουλτάνος και ο βεζίρης που έπιναν από το καλό νερό, αναγκάσθηκαν τελικώς να το σταματήσουν, διότι ο κόσμος που έπινε από το τρελό νερό τα έβλεπε όλα ανάποδα και ήταν δυσαρεστημένος από τις αποφάσεις των δύο αυτών προσώπων, τα οποία ήταν τα μοναδικά που είχαν κρατήσει σώας τας φρένας τους.
Έτσι, «ήπιανε κι αυτοί από το παλαβό νερό και τρελαθήκανε, και κρίνανε τρελά κι άδικα, κι ο κόσμος απόμενε ευχαριστημένος και πολυχρονίζανε τον σουλτάνο».
Επομένως, το μεγάλο στοίχημα είναι, οι φαροφύλακες να αντισταθούν στον πειρασμό του τρελού νερού, η κατάποση του οποίου θα αποκαταστήσει μεν την συνεννόηση με την λοξοδρομημένη πλειοψηφία, πλην όμως θα τους οδηγήσει στην παντοτινή απώλεια του πολυτιμότερου θησαυρού του ανθρώπου: της ψυχής τους.
