«Το πρόβλημα δεν είναι ο Πάπας αλλά οι Δεσποτάδες μας»!!!!!!!!! π. Γ. Μεταλληνός 19/12/2019!!!!
Τί συμβαίνει στην Ιεραρχία της Ελλαδικής Ορθόδοξης Εκκλησίας; Μπήκαν και σε αυτή την Πόλη οι Οχτροί; Οι φερόμενοι ως ποιμένες περί άλλα τυρβάζουν; Μήπως εκπληρώνονται οι ρήσεις παλαιών αγιασμένων , αληθινών ποιμένων ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ;;;; Μήπως οι προειδοποιήσεις του αγίου Νείλου είναι πιο επίκαιρες από ποτέ; Ας τις λάβει υπόψη κάθε Ορθόδοξος Χριστιανός και μακάρι και οι σημερινοί φερόμενοι ως ποιμένες! Οι αγέρωχοι δεσποτάδες της Ελλαδικής Εκκλησίας.
Ο Όσιος Νείλος ο Μυροβλύτης (ο νέος), έζησε τον 16ο αιώνα και καταγόταν από τον Άγιο Πέτρο τής Κυ-νουρίας της Πελοποννήσου.
Ασκήτευσε στο σπήλαιο του Αγ. Πέτρου του Αθωνίτη στο Άγιο όρος επί πολλά χρόνια, και είναι άγνωστο πώς τρεφόταν αφού το σπήλαιο εκεί είναι απρόσιτο. Πέθανε ειρηνικά στις 12 Νοεμβρίου 1651, στο απλό κελλάκι που έχτισε μέσα στη σπηλιά του.
Ο τάφος του βρέθηκε στις 7 Μαΐου 1845 από έναν μοναχό ονόματι Αιχμάλωτο, πού τού είχε υποδείξει τον τόπο στον ύπνο του ο ίδιος ο Όσιος. Κατά την ανεύρεση των λειψάνων του έγιναν πολλά θαύματα, ενώ μέσα από τον τάφο του ανάβλυζε μύρο που γιάτρευε τούς πιστούς και έφθανε μέχρι τα απότομα βράχια τής παραλίας, από όπου με βάρκες οι ναυτικοί το μάζευαν καθώς έτρεχε κάτω προς την θάλασσα. Κατά το έτος 1815, ό Άγιος Νείλος εμφανίζεται σε κάποιον μοναχό Θεοφάνη και αρχίζει να του διηγείται όσα μέλ-λει να συμβούν στην ανθρωπότητα. Ό μοναχός Θεοφάνης επειδή δεν ξέρει γράμματα για να γράψει όσα ό Άγιος Νείλος του υπαγορεύει, βάζει ως γραφέα τον παπά-Γεράσιμο, έναν άλλον μοναχό.
Το κείμενο αυτό ,σώζεται στη Μονή Σταυροβουνίου, είναι αυτούσιο και δεν είναι νοθευμένο, ούτε έχει παραποιηθεί και ξεκινά ως έξης:
ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΝΕΙΛΟΥ ΤΟΥ ΜΥΡΟΒΛΗΤΗ
«..Κατά το 1900 έτος, βαδίζοντες προς τον μεσασμό τού 8ου αιώνος, άρχεται ο κόσμος τού καιρού εκείνου να γίνεται αγνώριστος. Όταν πλησιάσει ο καιρός τής ελεύσεως τού Αντιχρίστου, θα σκοτισθή ή διάνοια των ανθρώπων από τα πάθη τής σάρκας, και θα πληθυνθεί σφόδρα ή ασέβεια και ή ανομία.Τότε άρχε-ται ό κόσμος να γίνεται αγνώριστος…
Θα μετασχηματίζονται οι μορφές των ανθρώπων και δεν θα γνωρίζονται οι άνδρες από τις γυναίκες δια τής αναισχύντου ενδυμασίας και των τριχών της κεφαλής…
Οι τότε άνθρωποι θα αγριέψουν και θα γίνουν ωσάν θηρία από την πλάνην του Αντιχρίστου. Δεν θα υπάρχει σεβασμός εις τούς γονείς και γεροντοτέρους, η αγάπη θα εκλείψει, οι δε Ποιμένες των Χριστια-νών Αρχιερείς και Ιερείς θα είναι ώς επί το πλείστον, άνδρες κενόδοξοι, παντελώς μη γνωρίζοντες την δεξιάν οδόν από την αριστεράν.
Τότε θα αλλάξουν ήθη και παραδόσεις των Χριστιανών και της Εκκλησίας. Η σωφροσύνη θα χαθεί από τους ανθρώπους και θα βασιλεύσει η ασωτία. Το ψεύδος και η φιλαργυρία θα φθάσουν εις τον μέγι-στο βαθμό και αλλοίμονο εις τους θησαυρίζοντας αργύρια.
Οι πορνείες, μοιχείες, αρσενοκοιτίες, κλοπές και φόνοι θα πολιτεύονται εν τω καιρώ εκείνω και διά την ενέργειαν της μέγιστης αμαρτίας και ασελγείας οι άνθρωποι θέλουν στερηθεί την χάριν του Αγίου Πνεύ-ματος όπου έλαβαν εις το Άγιον Βάπτισμα καθώς και την τύψιν και τον έλεγχο της συνειδήσεως…
Οι Εκκλησίες τού Θεού θα στερηθούν ευλαβών και ευσεβών Ποιμένων και αλλοίμονο τότε εις τούς εν τω κόσμω ευρισκομένους Χριστιανούς οι οποίοι θα στερηθούν τελείως την πίστιν, διότι δεν θα βλέπουν από κανένα φώς επιγνώσεως….
Κι όμως πόσοι από τους δεσποτάδες μας θα άντεχαν να ακούσουν αυτή την προφητεία και πόσοι πολύ περισσότερο θα ψαχνόντουσαν για το τι πραγματικά ισχύει; Συνήθως τεντώνονται και χαϊδεύουν τις μακριές γενειάδες τους (όσοι ακόμα τις διατηρούν) και δυσφορούν απροκάλυπτα, αν δεν τους ξεφύγει κανένα ανάθεμα…
Και πώς να μην τα σκεφτούμε όλα αυτά, αφού όλα όσα τονίζει ο Άγιος Νείλος τα βρίσκουμε σήμερα στους ποιμένες μας, που κρατούν λες τις πατερίστες τους όχι ως ποιμαντικές ράβδους αλλά ως μέσα επιβολής και απειλής του δικού τους δίκαιου, όσο άδικο και να είναι.
Δυστυχώς το Δίκαιο αν δεν συνο-δεύεται και από ανάλογο υλικό όφελος δεν φαίνεται να συγκινεί πλέον. Το χειρότερο είναι ότι σήμερα οι υποτιθέμενοι φύλακες το έχουν «ρίξει» στις εκπτώσεις και παραδίδουν τα πάντα «τοις κυσί» πολύ εύκο-λα αραδιάζοντας ένα σωρό φληναφήματα.
Έτσι φτάσαμε στην πρωτοφανή κατάντια να μας λένε χείλη πατριαρχικά, ότι Άγιοι όπως ο Γρηγόριος Παλαμάς ή ο Μάρκος Εφέσου ο Ευγενικός πλανήθηκαν από τον διάβολο!!! Γιατί τί έπραξαν; Αποκήρυξαν την παποφροσύνη και την υποτακτικότητα στη Δύση ζητήματα που υπερασπίζεται ανέκαθεν η παποσύνη και τώρα και ο «οικουμενικός»(;) θρόνος!!! Και ώ της υποκρισίας! Γιορτάζουν τάχα τον Γρηγόριο τον Παλαμά ολόκληρη Κυριακή των Νηστειών και τον Μάρκο τον Εφέσου στις 19 Ιανουαρίου!!!!Αν αυτό δεν είναι υποκρισία τι ακριβώς είναι; Και για πιο λόγο ο «ποιμένες» μας δεν παίρνουν θέση; Μήπως για να μην κινδυνέψουν τα οικονομικά των ή να μην δυσαρεστήσουν τους αντορθόδοξους κομισάριους που μας στέλνουν απροκάλυπτα οι Αμερικάνικες πρεσβείες;
Καρφί στα σχέδια των ιεραρχών θα είναι όμως η γραφίδα του παπα-Γιώργη του Μεταλληνού που και νεκρός ακόμα αφουγκράζεται και αγωνιά για την ορθόδοξη «υποστολή»! Ας γευτούμε λίγη από την Ορθόδοξη πνευματικότητά του! Λέγει ο παπα-Γιώργης μας :«Μέ μειωμένο αὐτοσυναίσθημα καί ἀναγνώριση τοῦ «ἐκκλησιαστικοῦ ἐλλείμματός» μας ἀδικοῦμε καί ἀρνούμεθα τήν Ὀρθοδοξία τῶν Ἁγίων μας, ὅλων τῶν αἰώνων, συνομολογώντας σιωπηρά τήν κατά τόν Πάπαν μή πληρότητα τῆς Ἐκκλησίας μας. Πόσο μᾶλλον, ὅταν ὁ Πάπας δέν παραλείπει νά προσθέσει: «Ὁ διάλογος δέν μπορεῖ νά εἶναι μία ἀφορμή, γιά νά προσαρμόσει ἤ νά μαλακώσει αὐτό πού πιστεύει (ὁ Παπισμός) ὅτι εἶναι»! Καμμία διάθεση, δηλαδή, ὑποχωρήσεως ἐκ μέρους του.
Τό ἀστεῖο ἐδῶ, καί τραγικό συνάμα, εἶναι, ὅτι οἱ οἰκουμενιστές Ποιμενάρχες μας διακηρύσσουν ὅτι μετέχουμε στούς θεολογικούς διάλογους, γιά νά διαφωτίσουμε καί διδάξουμε τούς ἑτεροδόξους! Βέβαια, ἡ Χάρη τοῦ Θεοῦ πολλά πράγματα μπορεῖ νά μεταβάλει, ὁδηγώντας σέ ἀνατοποθετήσεις καί τελικά στήν μετάνοια. Δέν εἶναι ὅμως αὐτό τό πρόβλημα, οὔτε βοηθοῦν τήν ἐνεργοποίηση τῆς Θείας Χάριτος μέσα μας ἡ δουλική συμμετοχή στόν διάλογο καί οἱ χαλαρές «ἀντιδράσεις», πού ἁπλῶς ἐπιβεβαιώνουν τήν πολύ γνωστή στό Βατικανό ἡττοπάθεια καί ἀδυναμία μας. Δέν θά ἦταν λογικό νά λεχθεῖ, μέ ἀξιοπρέπεια καί ἀγάπη γιά τήν Ἀλήθεια, στόν Πάπα, ὅτι, ἐφ’ ὅσον γίνονται παρόμοιες δηλώσεις, ἡ συμμετοχή μας στόν διάλογο εἶναι μάταιη καί συνιστᾶ a priori παραδοχή τοῦ Παπικοῦ πρωτείου καί τῆς μοναδικότητος τῆς Λατινικῆς Ἐκκλησίας;
Τό πρόβλημα, συνεπῶς, δέν εἶναι ὁ Πάπας, πού μέσα σέ ἕνα παραλήρημα ἐξουσιαστικῆς ὑπεροψίας, συνεχίζει τίς ἴδιες παπικές διακηρύξεις καί γιά ἐπίδειξη δυνάμεως στό ἐσωτερικό του Παπισμοῦ καί γιά τήν ἀνάκτηση τοῦ ἀμφισβητουμένου κύρους τῆς Παποσύνης.
Τό πρόβλημα εἴμαστε ἐμεῖς καί κυρίως οἱ βασικά ὑπεύθυνοι, οἱ Ποιμένες. Στό σημεῖο αὐτό καί εἰς μνημόσυνόν του αἰσθάνομαι τήν ἀνάγκη νά μνησθῶ τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Σεραφείμ, ὅταν ρωτοῦσε ἐμᾶς τούς, κατ’ ἐπάγγελμα, Θεολόγους τῶν Πανεπιστημίων: «Εἶναι Ἐκκλησία τό Βατικανό;». [Παρά τά] ὅσα ἀρνητικά θά μποροῦσε κάποιος νά προσάψει στόν τέως Ἀρχιεπίσκοπο, ὀφείλουμε νά ἀναγνωρίσουμε, ὅτι τήν Πίστη δέν τήν ἔβλαψε. Ἐνθυμοῦμαι, μάλιστα, τήν σύνεση, πού ἐπέδειξε τό 1993, μετά τήν οὐνιτική ἀπόφαση τοῦ Balamand, τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος (τότε…) δέν εἶχε προσυπογράψει.
Ὁ μακαριστός πάπα-Γιάννης Ρωμανίδης ἔλεγε στά τελευταῖα χρόνια τῆς ζωῆς του: «Ἀπό τώρα καί στό ἑξῆς τό πρόβλημα θά εἶναι οἱ Δεσποτάδες μας. Ποιά πίστη ἔχουν»! Αὐτό τό ζοῦμε ὅλοι μας. Πολλές φορές μοῦ ἔρχεται στή μνήμη ὁ λόγος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στίς Πράξεις (20, 18 ἔ.) γιά «λύκους βαρεῖς»,πού θά διεισδύσουν στό ἐκκλησιαστικό σῶμα,«μή φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου». »Καί ὅλοι οἱ ἑρμηνευταί, παλαιότεροι καί νεώτεροι, ταυτίζουν τούς «λύκους» αὐτούς μέ τούς αἱρετικούς, καί πολύ ὀρθά. Δέν εἶναι παρά ψευδοποιμένες, πού θά ἐμφανίζονται μέ τό ἔνδυμα τοῦ ποιμένος, ἐνῶ στήν οὐσία θά εἶναι λύκοι καί μάλιστα «βαρεῖς», δηλ. τυραννικοί καί σκληροί. Βαρύτητα, ὅμως, ἑρμηνευτικά ἔχει ἡ φράση τοῦ στ. 30: «καί ἐξ ὑμῶν αὐτῶν»! Παρατηρεῖ ὁ ἱερός Χρυσόστομος: «Καί τό χαλεπώ-τερον, ὅτι αὐτούς τούτους ἐξ αὐτῶν ἀναστήσεσθαι λέγει, ὅ καί σφόδρα ἐστι βαρύ, ὅταν ἐμφύλιος ὁ πόλεμος ᾗ ». Ἡ ἱστορική πραγματικότητα δείχνει, ὅτι ὁ Ἀπόστολος δέν μιλοῦσε μόνο γιά τήν ἐποχήν του.
Δυστυχώς οι σημερινοί ποιμένες μας πρόθυμα συναντιούνται με τον πάπα και συνκλασαυχενίζονται σε ένδειξη δαιμονικού συγκρητισμού και ψευτοαδελφοσύνης, έχοντας συνομολογίσει την επικείμενη απόπειρα δολοφονίας της ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ! Και αυτό διότι όπως συνεχίζει ο αλησμόνητος παπα-Γιώργης:
«Ὑπάρχει, ὅμως, καί κάτι πρακτικά χειρότερο: Οἱ Δυτικοί γνωρίζουν τίς ἀδυ¬ναμίες μας καί τόν τρόπο σκέψεώς μας καί γι’ αὐτό δέν ἀνησυχοῦν. Ὅλα τά βλέπουν δικά τους καί πρό τοῦ διαλόγου, πού, ὅπως γίνεται, δέν εἶναι παρά ἐπανάληψη ἤ συνέχεια τῆς οὐνιτικῆς ψευδο-συνόδου τῆς Φλωρεντίας (1439). Ἐπί τέλους, ὅ,τι δέν πέτυχε ὁ Παπισμός στή διάρκεια τῆς δου¬λείας (λατινοφραγκικῆς καί ὀθωμανικῆς) μέ τίς πιέσεις, νά ἐπιβάλει δηλαδή τήν ἀπόφαση τῆς Φλωρεντίας, τό ἐπιτυγχάνει σήμερα μέ τήν συγκα¬τάθεση τῶν ἴδιων τῶν Ποιμένων! Ἔ, τότε, μᾶς ται¬ριάζει ὁ χαρακτηρισμός τῶν (πολιτικά) γραικύλων ἀπό τόν μακαρίτη ποιητή μας Κωστή Παλαμά:
Δέν ἔχεις, Ὄλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες ἡ Ὄσσα,
Ραγιάδες ἔχεις, Μάννα Γῆ, σκυφτούς γιά τό χαράτσι.
Κούφιοι καί ὀκνοί, καταφρονᾶν τή θεία τραχιά σου γλώσσα,
τῶν Εὐρωπαίων περίγελα καί τῶν ἀρχαίων παλιάτσοι…
Τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, αὐτό ἰσχύει γιά τούς οἰκουμενιστές Ποιμένες τῆς ἐποχῆς μας. «Τῶν παπικῶν περίγελα» καταντοῦν καί τῶν «Πατέρων μας παλιάτσοι». Ὑπάρχει κάτι χειρότερο καί ἀπαισιώτερο ἀπό αὐτό; Ὁ Θεός νά μᾶς ἐλεήσει καί νά μᾶς ὁδηγήσει στήν μετάνοια, μέ τούς τρόπους πού Αὐτός γνωρίζει…». Εσείς δεσποτάδες της Ελληνικής παρακμής τολμάτε να αρθρώσετε λόγο Ορθόδοξο ή σας μαλώνει ο τοποτηρητής Αρχιεπίσκοπος;;;;;;
Όμως το φως της Αναστάσεως θα λάμψει σε πείσμα όλων των ψευδόχριστων και αντίχριστων μεθοδεύσεων των Μασονοκίνητων και καμπαλιστικών μεθοδεύσεων. Το ΦΩΣ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ θα συντρίψει όλα τα «βαθέα του αντίχριστου».
ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ….
