Ὡς πρός τό κλιματικό, συμπερασματικά πρέπει νά ἀναφέρουμε τά ἑξῆς:
1) Ἡ κλιματική ἀλλαγή εἶναι γεγονός, ἀλλά ὂχι καί μεῖζον κακό. Μεθοδεύεται ὡς πρός τίς ἐπιπτώσεις ἀπό μυστικά ἢ καί φανερά κέντρα ἐξουσίας καί διογκώνεται ὡς πρός τίς ἐπιπτώσεις στό ἀνθρώπινο γένος γιά κερδοσκοπικούς λόγους.
2) Δέν ἒχει ἀποδειχθεῖ ἐπιστημονικά ὃτι τό διοξείδιο τοῦ ἂνθρακος εὐθύνεται γιά τήν κλιματική ἀλλαγή, οὒτε ὡς πρός τήν ὑπερθέρμανση οὒτε ὡς πρός τήν δημιουργία παγετώνων. Διαδραματίζει πάντοτε μαζί μέ τούς ὑδρατμούς, πού καμμία ἀνθρώπινη δύναμη δέν μπορεῖ νά παρεμποδίσει, σημαντικό ρόλο στό φαινόμενο τοῦ θερμοκηπίου γιά τήν συνέχιση τῆς ζωῆς στόν πλανήτη.
3) Τό ὃριο τοῦ ἒτους 2050 πού ἐτέθη γιά τήν μείωση τῆς ἐκπομπῆς ἀερίων, δέν ἀποτελεῖ παρά ἓνα ψυχολογικό ἐξαναγκασμό τῆς ἀνθρωπότητος καί μία ἀφορμή γιά ὑπερφορολόγηση. Οὒτε καί πρόκειται νά ἐπέλθει καμμία ὁριακή μεταβολή τοῦ κλίματος μέχρι τήν <μαγική> αὐτή ἡμερομηνία, καθώς ἡ ἀνθρωπότητα θά ἒχει ὡς τότε ξεπεράσει τό ὃριο τῶν 9 δισεκατομμυρίων ψυχῶν καί θά ἀπαιτεῖ μεγαλύτερη παραγωγή τροφίμων καί περισσότερη ἐνέργεια. Αὐτό ἀκριβῶς τό θέμα εἶναι τό σοβαρότερο πρόβλημα καί θά μᾶς ἀπασχολήσει στήν συνέχεια τοῦ παρόντος ἂρθρου, πού παίρνει στοιχεῖα ἀπό ἓνα πολύ σοβαρό βιβλίο τοῦ ἀστροφυσικοῦ σέρ Φρέντ Χόϋλ τοῦ Πανεπιστημίου τοῦ Κέμπριτζ, πού φέρει τόν τίτλο <Τά δέκα πρόσωπα τοῦ σύμπαντος>, ἓνα ἐκ τῶν ὁποίων εἶναι καί ὁ ἂνθρωπος.
Ὁ συγγραφέας ἒγραψε τό βιβλίο αὐτό στά τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ ᾽60 καί εἶχε προβλέψει τότε ὃτι τό ἒτος 2025, πού δέν βρίσκεται μακριά μας, θά εἶναι ἒτος ὁρόσημο ἑνός νέου Μεσαίωνα, ἂν τό ἀνθρώπινο γένος δέν βρεῖ τρόπο νά περιορίσει τόν ἁλματώδη πολλαπλασιασμό του καί δέν βρεῖ ἐνέργεια τοῦ δευτερίου (δηλαδή τοῦ βαρέως ὑδρογόνου) πού ἀφθονεῖ στούς ὠκεανούς. Δηλαδή τήν σύντιξη.
Ὓστερα ἀπό μία σειρά μεγαλοφυῶν ὑπολογισμῶν καί ἐπιστημονικῶν ἐκτιμήσεων, ὁ σύγχρονος αὐτός σοφός φοβᾶται ὃτι εἶναι πιθανή καί μία ἐξαφάνιση ἀκόμη τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, πού παρουσιάζει ἀπό τήν Ρωμαϊκή ἐποχή πληθυσμιακά ἃλματα ἀνόδου καί στάσεων κατά κύματα. Καί τονίζει χαρακτηριστικά:
<Ὁ κίνδυνος πού ἀπειλεῖ τό εἶδος μας ἐξ αἰτίας τῆς ταχυτάτης αὐξήσεως τοῦ παγκοσμίου πληθυσμοῦ, θά κορυφωθεῖ περίπου τό 2025. Ἂν ἐφευρεθεῖ μία χαλιναγωγημένη ἀποτελεσματική πυρηνική τεχνολογία πρίν ἒλθει ἡ κατάρρευση, τό πιθανότερο εἶναι ὁ ἀφανισμός τοῦ εἲδους μας. Ἂν ὃμως συμβεῖ πρῶτα ἡ κατάρρευση, πρέπει νά περάσουν μερικοί αἰῶνες γιά νά ἐμφανισθοῦν πάλι οἱ εὐνοϊκές συνθῆκες, ὣστε νά ἀρχίσει μία νέα ἀναγέννηση ὓστερα ἀπό τόν μεσαίωνα πού θά ἒλθει. Ἂν στήν συνέχεια περιορισθεῖ πρῶτα ὁ πληθυσμός καί ἀκολουθήσει ἡ ἀνακάλυψη τοῦ δευτερίου ἢ ἐξασφαλισθεῖ ἀπεριόριστη ἐνέργεια ἀπό τό οὐράνιο καί τό θόριο, τό ἑπόμενο κῦμα τῶν προσπαθειῶν τοῦ ἀνθρώπου θά συνεχίσει νά αὐξάνει ἀδιάκοπα στόν δρόμο ἑνός καινούργιου πολιτισμοῦ>.
Ἢδη ὑπάρχει μία γενικώτερη ἐμπλοκή πολλῶν χωρῶν σἐ ἐμπόλεμες καταστάσεις, πού θυμίζουν προοίμιο ἑνός Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου, στήν πιό ἐνδιαφέρουσα περιοχή τοῦ πλανήτη, τήν Ἀνατολική Μεσόγειο, τό Αἰγαῖο καί τήν Ἂπω Ἀνατολή. Κι αὐτή ὃλη ἡ ἐμπόλεμη κατάσταση, γίνεται γιά τήν ἐξασφάλιση ἐνεργειακῶν ἀποθεμάτων, πού ἐξ ὁρισμοῦ τῶν οἰκολόγων καί οἰκολογούντων εὐθύνονται γιά τήν κλιματική ἀλλαγή καί τήν δημιουργία πλαστικῶν ὑλῶν, πού κι αὐτές ρυπαίνουν τόν πλανήτη, καί ἰδιαίτερα τίς θάλασσες, ἂν οι πλαστικές σακκοῦλες παρέχονται…δωρεάν. Ἂν πληρώνονται…δέν ρυπαίνουν.
Ὃμως ἡ συνεχής καί κατά γεωμετρική πρόοδο αὒξηση τοῦ πληθυσμοῦ προϋποθέτει αὒξηση παραγωγικότητος καί τροφίμων, πού σημαίνει περισσότερη ἐνέργεια. Ἂραγε δέν ἀντιλαμβάνονται οἱ ἐπιστήμονες ὃτι ἂν ἡ πληθυσμιακή ἒκρηξη συνεχισθεῖ, ὑπάρχει κίνδυνος ἀκόμη καί νά ἀφανισθεῖ τό ἀνθρώπινο γένος; Σήμερα χρησιμοποιοῦμε μέ ἐπιταχυνόμενο ρυθμό ἠλεκτροπαραγωγή μέ πυρηνική ἐνέργεια. Ὃταν οἱ ἀνάγκες γίνουν πιό πιεστικές, μήπως ἡ διαχείριση τεραστίων ποσοτήτων ἐπικινδύνων ὑλικῶν, δηλαδή πυρηνικῶν ὑλικῶν, θά μποροῦσαν νά ὁδηγήσουν στήν καταστροφή;
Οἱ οἰκολόγοι πού ἀνησυχοῦν σφόδρα γιά τήν κλιματική ἀλλαγή πρέπει νά ἒχουν ὑπ᾽ὂψη τους ὃτι ὃσο αὐξένεται ἡ παραγωγικότητα, τόσο ἐνθαρρύνεται ἡ πληθυσμιακή ἒκρηξη. Κι ἂν αὐτή ἡ πληθυσμιακή αὒξηση φθάσει σέ μεγάλα ὓψη, ὁ κίνδυνος κατάρρευσης καί ἐπιστροφῆς σέ μεσαίωνα εἶναι πιθανώτατος.
Ἀς μή φοβᾶται λοιπόν ἡ ἀνθωπότητα τόν <μπαμπούλα> τῆς κλιματικῆς ἀλλαγῆς καί τῆς δῆθεν ὑπερθερμάνσεως τοῦ πλανήτη σέ ὑψηλά ἐπίπεδα. Αὐτή θά περάσει ἀπό μόνη της. Ἐκεῖνο πού δέν φαίνεται νά τιθασσεύεται, εἶναι ἡ ἰλιγγιώδης αὒξηση τοῦ πληθυσμοῦ τῆς Γῆς καί ἡ καλπάζουσα τεχνολογία, πού δημιούργησε περισσότερα προβλήματα ἀπό ὃσα ἒλυσε.
Ἂν θέλει ὁ ἂνθρωπος νά γίνει συμπαντικό ὂν καί νά διατηρήσει τόν πολιτισμό του γιά πολλά ἑκατομμύρια χρόνια, πρέπει νά ἀποβάλλει τούς ἐγωισμούς του, νά θέσει ἒλεγχο στίς γεννήσεις καί νά βρεῖ καθαρές πηγές ἐνέργειας. Ἂν δέν συμβεῖ, αὐτό οἱ προβλέψεις τῶν σοφῶν δυστυχῶς θά ἐπαληθευθοῦν καί θά ἐπιστρέψουμε σέ ἓνα μεσαίωνα, στό βάθος τοῦ ὁποίου διακρίνεται τό ἂλλον μεῖζον πρόβλημα: Ἡ ἒλλειψη ὑδατίνων πόρων.
