του Χαράλαμπου Παπαδόπουλου
Είπε ο σοφός άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής : «Κόλασις εστί η του Θεού αμεθεξία». Δηλαδή η κόλαση δεν είναι καζάνια που βράζουν και φωτιές, αλλά κόλαση είναι η αμεθεξία του Θεού, ζεις την κόλαση όταν δεν έχεις σχέση, μετοχή με τον Θεό. Και πως θα μπορούσες να μην ζεις την κόλαση όταν δεν έχεις σχέση μ’ Αυτόν που σ’ έφτιαξε ;
Βέβαια θα ισχυριστούν κάποιοι ότι και τώρα έχουμε «αμεθεξία του Θεού» και δεν ζούμε την κόλαση. Θα απαντούσα τα εξής. Πρώτον, τώρα έχουμε πολλές υλικές παρηγοριές. Τρέχουμε όλη μέρα με τις υποχρεώσεις μας, έχουμε την συνεχή πληροφόρησή μας για ότι συμβαίνει στον κόσμο, έχουμε τα κινητά μας, τις ταινίες μας, τις μουσικές μας, τις παρέες μας … οπότε ξεχνιόμαστε με όλα αυτά και η ζωή κυλάει χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Εννοείται ότι δεν θα υπάρχουν αυτά όταν φύγουμε από τη ζωή αυτή. Λέω καμιά φορά αστειευόμενος στους μαθητές μου που τους βλέπω να είναι μέρα νύχτα κολλημένοι πάνω στα κινητά, μην κολλάτε πολύ γιατί δεν θα έχετε κινητά στην άλλη ζωή.
Δεύτερον, μπορεί αυτό που ζούμε να είναι κόλαση και να μην το καταλαβαίνουμε. Όταν φάμε ένα υπέροχο, φανταστικό γλυκό μετά ότι γλυκό και να φάμε δεν μας φαίνεται ανούσιο ; Επειδή δεν έχουμε την εμπειρία της υπέροχης, της γλυκύτατης σχέσης με τον Θεό δεν ξέρουμε τι χάνουμε με την ζωή που ζούμε. Έλεγε ο άγιος Παΐσιος, 1000 χρόνια να σε αφήσει ο Θεός να ζεις μέσα στην Αθήνα με το καυσαέριο και όλες τις ρυπάνσεις, το άγχος, την αγωνία, το συνεχές τρέξιμο, τον φόβο, την ανεξέλεγκτη εγκληματικότητα (ας είναι καλά οι πολιτικοί μας) … δεν χρειάζεσαι και άλλη κόλαση.
Όσοι άγιοι γεύτηκαν έστω και ελάχιστα την ανυπόφορα γλυκιά, όπως την έλεγε ο άγιος Παΐσιος, μέθεξη του Θεού, μετά τους φαινόντουσαν όλα πληκτικά και ανούσια, και ποθούσαν με όλη τους την ψυχή να την ξαναζήσουν. Ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ μετά από μια τέτοια εμπειρία έμεινε χίλιες μέρες και χίλιες νύχτες πάνω σε ένα βράχο κλαίγοντας για να την ξαναβρεί.
Λέει πάλι ο άγιος Μάξιμος «ο Θεός ου κολάζει». Είναι τόσο αγαθός ο Θεός που δεν τιμωρεί ποτέ και κανέναν. Μόνοι μας τιμωρούμαστε όταν επιλέγουμε να ζούμε μακριά του. Όταν ο ήλιος φωτίζει και κάποιοι κλείνουν τα μάτια γιατί προτιμούν το σκοτάδι φταίει ο ήλιος ; Δυστυχώς όμως και κάποιοι από εμάς δεν προσέξαμε τα μάτια μας και τα αφήσαμε να πληγωθούν και δεν αντέχουν την λάμψη του ήλιου. Έτσι και τότε πολλοί θα πάνε μόνοι τους στην κόλαση, αν και θα είναι ανοιχτή η πόρτα του παραδείσου, γιατί απλούστατα στην κόλαση θα τους αρέσει περισσότερο, όπως ο πληγωμένος στα μάτια προτιμάει το σκοτάδι. Μήπως και σήμερα αν και μας ταλαιπωρούν τα πάθη μας δεν είναι αλήθεια ότι κατά βάθος τα αγαπάμε ; Έλεγε ο άγιος Παΐσιος θα πει ο Θεός σε μερικούς, περάστε στον παράδεισο, και θα ρωτήσουν αυτοί, «μπουζούκια έχει μέσα ;» και επειδή θα ακούσουν ότι δεν έχει θα προτιμήσουν να μη μπουν.
Πριν χρόνια στην Μονή Γρηγορίου στο άγιο Όρος ο μοναχός που μιλούσε στους προσκυνητές μας είπε ότι στον παράδεισο όλοι θα είμαστε σαν ποτήρια που ξεχειλίζουν από την χάρη του Θεού. Απλώς άλλοι θα είμαστε μικρά ποτηράκια και άλλοι θα είναι, όπως οι μεγάλοι άγιοι Γεώργιος, Δημήτριος, Νικόλαος που γιορτάζει σήμερα, Χρυσόστομος και πολλοί άλλοι, μεγάλα ποτήρια. Όλα τα ποτήρια θα ξεχειλίζουν όμως και δεν θα νοιώθουμε κάποια έλλειψη. Δεν θα ξέρουμε όμως τι δόξα, τι μακαριότητα, τι ανέκφραστη ηδονή θα απολαμβάνουν τα μεγάλα ποτήρια !
