Η Επιστροφή του Πολέμου και το Τέλος της Ψευδαίσθησης
Είχα προειδοποιήσει ότι αυτό θα συνέβαινε. Η υπόσχεση ειρήνης ήταν ψέμα, και το αποκαλούμενο Μνημόνιο Κατανόησης που υπογράφηκε στις Βερσαλλίες τον Ιούνιο δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια θεατρική παύση σχεδιασμένη για να ηρεμήσει τις αγορές, ενώ η πολεμική μηχανή επανατροφοδοτούνταν.
Τώρα τα Στενά του Ορμούζ είναι ξανά εμπόλεμη ζώνη και το Μνημόνιο είναι νεκρό. Το Ιράν επιβάλλει τέλη διέλευσης στα πλοία, βομβαρδίζει δεξαμενόπλοια που επιχειρούν να αποφύγουν τις εγκεκριμένες από την Τεχεράνη διαδρομές, και επαναβεβαιώνει τον απόλυτο έλεγχό του στο πιο κρίσιμο ενεργειακό σημείο πνιγμού του πλανήτη. Αυτός δεν είναι ένας πόλεμος που μπορούμε να κερδίσουμε· ακόμα και η απόπειρα εκτέλεσής του είναι μια γεωπολιτική παγίδα που σχεδίασε το καθεστώς Νετανιάχου και εκτελεί ένα διψασμένο για αίμα κατεστημένο στην Ουάσινγκτον, που δεν συνάντησε ποτέ σύγκρουση την οποία να μην επιθυμούσε να κλιμακώσει.
Όπως τεκμηρίωσα στο “The Greater War Is Just Beginning”, το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ είναι σχεδιασμένο. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ προσπάθησαν να ακρωτηριάσουν το Ιράν, αλλά αντί γι’αυτό παρέδωσαν στην Τεχεράνη τα κλειδιά της παγκόσμιας ενέργειας. Το Μνημόνιο διαλυόταν πριν καν στεγνώσει το μελάνι – το Ιράν άρχισε αμέσως να απαιτεί “ειδικές ρυθμίσεις” για φιλικές χώρες, σηματοδοτώντας ότι τα στενά δεν επρόκειτο ποτέ να επιστρέψουν σε ελεύθερη διέλευση. Ο πόλεμος δεν τελείωσε· απλώς εισήλθε σε μια πιο επικίνδυνη φάση, μια φάση όπου κάθε αμερικανική –και ευρωπαϊκή– οικογένεια θα αισθανθεί τον πόνο στην αντλία και στους λογαριασμούς ενέργειας.
Πώς Κλιμακώθηκε ο Πόλεμος: Από τα Χτυπήματα σε Δεξαμενόπλοια σε Σφοδρούς Βομβαρδισμούς
Το έναυσμα ήταν προβλέψιμο. Αμερικανικά δεξαμενόπλοια, με τη στήριξη του Πολεμικού Ναυτικού, επιχείρησαν να παρακάμψουν τα χωρικά ύδατα του Ιράν και να πλεύσουν μέσω θαλάσσιων οδών πιο κοντά στο Ομάν. Αφού τα προειδοποίησαν να αλλάξουν πορεία, το Ιράν τα χτύπησε με μη επανδρωμένα αεροσκάφη όταν αρνήθηκαν να συμμορφωθούν. Η Ουάσινγκτον απάντησε βομβαρδίζοντας 80 στόχους στο νότιο Ιράν. Η Τεχεράνη απάντησε με πυραύλους κρουζ και drones που στόχευσαν αμερικανικά πολεμικά πλοία, ενώ φήμες αναφέρουν ότι οι Φρουροί της Επανάστασης προετοιμάζουν ακόμα μεγαλύτερο κύμα επίθεσης σε πλήρη αντίποινα.
Ο κύκλος τώρα επιταχύνεται και οι ΗΠΑ έχουν αποδείξει ότι είναι ανίκανες για συμφωνίες – δεν τιμούν καμία συμφωνία, όπως φάνηκε από τη δολοφονία Ιρανών διαπραγματευτών και την ανάκληση των απαλλαγών από κυρώσεις. Ο πόλεμος είναι μια στρατηγική καταστροφή, που σηματοδοτεί το τέλος του αμερικανοσιωνιστικού σχεδίου αναμόρφωσης της Μέσης Ανατολής.
Το Ιράν κρατά όλα τα χαρτιά, διότι η γεωγραφία είναι πεπρωμένο. Ελέγχουν τα Στενά του Ορμούζ και, όπως έχω γράψει, δεν μπορείς να βομβαρδίσεις τη γεωγραφία. Κάθε αμερικανικό χτύπημα ενισχύει την αποφασιστικότητα του Ιράν και ωθεί την Κίνα, τη Ρωσία και άλλες δυνάμεις πιο βαθιά στην τροχιά της Τεχεράνης. Οι ΗΠΑ έχουν ήδη χάσει τον πόλεμο στρατιωτικά και διπλωματικά, γεγονός που αποδεικνύεται από το ότι το Μνημόνιο της Ισλαμαμπάντ θεωρήθηκε στην Ουάσινγκτον στρατηγική ήττα. Το μόνο ερώτημα πλέον είναι πόση οικονομική ζημία θα υποστούν οι πολίτες πριν βυθιστεί αυτή η αλήθεια και σταματήσει η τρέλα.
Η Επερχόμενη Ενεργειακή Κρίση: Εκτίναξη Τιμών Πετρελαίου, Ελλείψεις και Σοκ
Η ενεργειακή κρίση έρχεται ταχύτερα απ’ό,τι παραδέχεται κανείς. Ελλείψεις σε λιπαντικά κινητήρων θα εμφανιστούν μέσα σε ένα μήνα. Οι τιμές του ντίζελ και των καυσίμων αεροπορίας ήδη αυξάνονται και το Στρατηγικό Απόθεμα Πετρελαίου των ΗΠΑ καταγράφει ιστορικά χαμηλά επίπεδα, μετά την απελευθέρωση 53 εκατομμυρίων βαρελιών τον Μάιο. Οι αγορές χαρτιού καταστέλλουν τεχνητά τις τιμές του πετρελαίου, αλλά το πραγματικό πετρέλαιο θα συντρίψει αργά ή γρήγορα τις χάρτινες αγορές – τα 200 δολάρια το βαρέλι έρχονται, και μαζί τους η κατάρρευση του συστήματος παραδόσεων just-in-time που κρατά γεμάτα τα ράφια των σούπερ μάρκετ.
Όπως εξήγησα στο “The Global Energy Collapse”, παρακολουθούμε σε πραγματικό χρόνο μια σχεδιασμένη επισιτιστική κρίση.
Πολλαπλά μέτωπα συνθέτουν την κρίση: η Ουκρανία συνεχίζει να χτυπά ρωσικά δεξαμενόπλοια, το ιρανικό πετρέλαιο είναι πλέον εκτός αγοράς και η Ερυθρά Θάλασσα παραμένει σε κίνδυνο αναγκαστικού κλεισίματος. Ακόμα και ο υπουργός Ενέργειας των ΗΠΑ παραδέχεται ότι η ροή των δεξαμενόπλοιων “επανέρχεται προς το φυσιολογικό”, ένας ευφημισμός για το χάος. Εν τω μεταξύ, η Ινδία αποθηκεύει αργό σε επίπεδα ρεκόρ, η Κίνα στρέφεται στην πυρηνική ενέργεια και τα ηλεκτρικά οχήματα, και η Δύση μένει να πληρώσει το λογαριασμό. Οι κυλιόμενες διακοπές ρεύματος που βλέπουμε ήδη είναι μόνο η αρχή. Σύντομα οι κυβερνήσεις θα επιβάλουν δελτίο ενέργειας, ελέγχοντας κάθε κιλοβατώρα που καταναλώνετε.
Η Γεωπολιτική Πραγματικότητα: Το Ιράν Κρατά Ακόμα τα Κρίσιμα Χαρτιά
Το Ιράν δεν πρόκειται ποτέ να παραδώσει τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ. Η γεωγραφία είναι πεπρωμένο και ο Θεός τους έδωσε αυτό το πλεονέκτημα. Οι ΗΠΑ δεν μπορούν να βομβαρδίσουν ένα στενό. Όπως δήλωσε Ιρανός αξιωματούχος, η φράση “έχουμε χάσει” δεν βρίσκεται στο λεξιλόγιο της Τεχεράνης – βλέπουν τους εαυτούς τους αήττητους και νικηφόρους. Ακόμα και πανεπιστημιακοί αναλυτές τονίζουν ότι η Τεχεράνη είναι βαθιά δύσπιστη ως προς το αν οποιαδήποτε δυτική συμφωνία θα τιμηθεί.
Τα οικονομικά ντόμινο ήδη πέφτουν. Η κρίση χρέους της Ιαπωνίας απειλεί να συντρίψει την αγορά ομολόγων των ΗΠΑ. Οι ελλείψεις λιπασμάτων θα εκτοξεύσουν τον πληθωρισμό τροφίμων ακόμα ψηλότερα. Ο πόλεμος έχει ήδη κοστίσει στους Αμερικανούς φορολογούμενους πάνω από 100 δισεκατομμύρια δολάρια και ο Λευκός Οίκος ζητά επιπλέον 67 δισεκατομμύρια. Η παγκόσμια οικονομία “σέρνεται” και οι συνδυασμένες πιέσεις θα αναγκάσουν τη Δύση να αποδεχθεί τους όρους του Ιράν – συμπεριλαμβανομένου του μόνιμου ελέγχου των στενών και της απομάκρυνσης από το εμπόριο πετρελαίου σε δολάριο. Όπως έχω γράψει και στο παρελθόν, οι μέρες της φθηνής, άφθονης ενέργειας τελείωσαν.
Συμπέρασμα: Πολιτικές Επιπτώσεις και η Μόνη Διέξοδος
Η πολιτική καριέρα του Τραμπ είναι καταδικασμένη εξαιτίας αυτού του πολέμου. Θα γίνει η δική του βαλκανική παγίδα. Οι Ρεπουμπλικάνοι θα πληρώσουν ακριβά στις κάλπες τον Νοέμβριο. Ήδη, τα ποσοστά αποδοχής ανακάμπτουν ελαφρώς μετά το Μνημόνιο, αλλά η υποκείμενη καταστροφή είναι αναμφισβήτητη.
Σε προσωπικό επίπεδο, η προετοιμασία είναι μονόδρομος. Η ενεργειακή ανεξαρτησία σε επίπεδο νοικοκυριού, η αποκέντρωση των πηγών ενέργειας και η αποθήκευση τροφίμων δεν είναι πλέον επιλογές, αλλά επιβίωση. Η Ελλάδα, ως ναυτιλιακή δύναμη και ενεργειακά εξαρτώμενο κράτος στην καρδιά της Μεσογείου, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αυτής της κρίσης. Οι επιπτώσεις στην οικονομία, την ασφάλεια και τη δημοκρατία θα είναι άμεσες, αν δεν αντιδράσουμε τώρα.
