Από το 2010 δώσαμε 210 δισεκατομμύρια ευρώ ΜΟΝΟ σε τοκοχρεολύσια! Δηλαδή οι Ευρωπαίοι “εταίροι” μας κάθε 10 χρόνια εισπράττουν όλο το κεφάλαιο που έχουν βάλει στο ελληνικό χρέος! …
Ο παραπάνω πίνακας σύμφωνα με το eksegersi.gr, περιλαμβάνεται στην εισηγητική έκθεση του κρατικού προϋπολογισμού 2017, που κατατέθηκε στη Βουλή για συζήτηση και ψήφιση, και αποτυπώνει τα ποσά που πληρώνει κάθε χρόνο το ελληνικό κράτος για τόκους και χρεολύσια του λεγόμενου μεσομακροπρόθεσμου χρέους του. Δεν περιλαμβάνονται τα υπέρογκα ποσά που πληρώνονται κάθε χρόνο στις ελληνικές τράπεζες, που είναι αυτές που αγοράζουν το λεγόμενο βραχυπρόθεσμο χρέος (έντοκα γραμμάτια κυρίως).
Τα ποσά των ετήσιων τοκοχρεολυσίων είναι ιλιγγιώδη. Για να μείνουμε μόνο στα λεγόμενα μνημονιακά χρόνια (από το 2010 μέχρι το 2016), με μια άθροιση διαπιστώνουμε ότι πληρώθηκαν για τοκοχρεολύσια 215 δισ. ευρώ. Ποσό που ξεπερνά το μέσο ετήσιο ΑΕΠ της ίδιας περιόδου (κυμαίνεται κάτω από τα 180 δισ. ευρώ). Δηλαδή, μέσα σε μια επταετία, ο ελληνικός λαός έδωσε το ακαθάριστο προϊόν ενός χρόνου στους τοκογλύφους του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου! Αν είχαμε στη διάθεσή μας το καθαρό προϊόν, το εθνικό εισόδημα, τότε θα αισθανόμασταν μεγαλύτερη έκπληξη, καθώς μέσα σε εφτά χρόνια οι τοκογλύφοι θα μας είχαν πάρει το εθνικό εισόδημα περισσότερων της μίας χρονιάς!
Αν συγκρίνουμε τα τοκοχρεολύσια αυτής της επταετίας με το ύψος του χρέους, που κυμαίνεται αυτά τα χρόνια γύρω στα 320 δισ. ευρώ, θα διαπιστώσουμε ότι μέσα σε εφτά χρόνια οι διεθνείς τοκογλύφοι πήραν περίπου το 70% του κεφαλαίου που έχουν «επενδύσει» με τη μορφή κρατικού χρέους στην Ελλάδα! Χοντρικά, κάθε δέκα χρόνια εισπράττουν όλο το κεφάλαιο που έχουν βάλει στο ελληνικό κρατικό χρέος!
Και το χρέος παραμένει στα ίδια εφιαλτικά επίπεδα, παρά τις ρυθμίσεις που έχουν κάνει («κούρεμα» με το PSI και με την «ανταλλαγή» ομολόγων του 2013). Γιατί γίνεται αυτό; Οταν από μια οικονομία παίρνεις το 20% του ΑΕΠ της κάθε χρόνο, δεν έχει άλλη επιλογή από το να συνάπτει νέο δανεισμό για να ξεπληρώνει τα προηγούμενα δάνεια.
Δείτε τα στοιχεία, όπως παρατίθενται στην εισηγητική έκθεση του προϋπολογισμού: το 2014 το χρέος ήταν 324,13 δισ. (182,2% του ΑΕΠ). Το 2015 το χρέος ήταν 321,33 δισ. (182,9% του ΑΕΠ). Το 2016 εκτιμάται ότι θα είναι 326,57 δισ. (186,7% του ΑΕΠ). Το 2017 προβλέπεται ότι θα είναι 330,07 δισ. (182,5% του ΑΕΠ). Δηλαδή, και το 2017, το «έτος της ανάπτυξης» (οι υπολογισμοί γίνονται με αύξηση του ΑΕΠ κατά 3,4%) και παρά τα ποσά από τις ιδιωτικοποιήσεις, το χρέος θα αυξηθεί ως απόλυτο μέγεθος, ενώ ως ποσοστό του ΑΕΠ θα είναι κατά τι υψηλότερο από το αντίστοιχο του 2014!
Οπως αντιλαμβάνεστε, οι Τσιπραίοι μας δουλεύουν ψιλό γαζί (όπως μας δούλευαν και οι προκάτοχοί τους στους κυβερνητικούς θώκους). Οταν ακούτε τον Τσίπρα να μιλάει για «απομείωση» του χρέους, να ξέρετε ότι μιλάει για ρύθμιση των τοκοχρεολυτικών δόσεων από το 2022 μέχρι το 2048, ώστε αυτές να είναι, πάνω-κάτω, στα σημερινά επίπεδα. Δηλαδή, κάπου μεταξύ 15% και 20% του ετήσιου ΑΕΠ της χώρας. Αυτό σημαίνει ότι κάθε πέντε-έξι χρόνια οι τοκογλύφοι θα παίρνουν ένα ετήσιο ΑΕΠ! Κι αν συγκρίνουμε τις τοκοχρεολυτικές δόσεις που ποθεί ο Τσίπρας, με το ύψος του κρατικού χρέους, θα δούμε ότι οι διεθνείς τοκογλύφοι θα συνεχίσουν να εισπράττουν κάθε δέκα χρόνια ολόκληρο το κεφάλαιο που έχουν «επενδύσει» στο ελληνικό χρέος.
Με τη ρύθμιση αυτή, η θηλιά του χρέους θα εξακολουθήσει να σφίγγεται γύρω από το λαιμό μας για μερικές δεκαετίες ακόμα. Δε θα χρεωθούν μόνο τα παιδιά μας, αλλά και τα εγγόνια μας. Και βέβαια, επειδή καμιά οικονομία δεν μπορεί να «ζήσει» με τέτοιους όρους, νέα δάνεια θα συνεχίσουν να συνάπτονται για να αποπληρωθούν τα παλιά. Το όραμα των Τσιπροκαμμένων είναι να μπορέσουν κάποια στιγμή «να βγουν στις αγορές». Δηλαδή, για να ξεπληρώνονται τα εξοντωτικά τοκοχρεολύσια, να δανείζονται απευθείας από τους τοκογλύφους του χρηματιστικού κεφάλαιου, και όχι μέσω του EFSF/ESM και του ΔΝΤ. Ολοι θυμόμαστε ότι το ίδιο όραμα είχαν και οι Σαμαροβενιζέλοι!
Διαγραφή του χρέους γιατί το έχουμε πληρώσει δεκάδες φορές μέχρι τώρα. Αυτή είναι η μόνη διέξοδος. Που όμως δε θα υπάρξει αν δεν τσακιστεί ως σύστημα ο ψωραλέος ελληνικός καπιταλισμός και δε γίνει ο λαός αφέντης στον τόπο του και στο προϊόν του κόπου του.
