Κάποτε, όταν μόλις είχαν μπει στη ζωή μας τα «φλασάκια» (USB) και όσοι τα διέθεταν ξεχώριζαν σε σχέση με όσους συνέχιζαν και κουβαλούσαν μαζί τους τις «δισκέτες» (floppy discs), αν και η σταδιακή μείωση της τιμής τους έκαναν τα δεύτερα… συλλεκτικά εκθέματα.
Το να ακούς το 2016 ότι η πυρηνική δύναμη των Ηνωμένων Πολιτειών, το σύστημα διοίκησης, ελέγχου και επικοινωνιών του πυρηνικού οπλοστασίου των ΗΠΑ, η καρδιά δηλαδή του συστήματος, στηρίζεται σε υπολογιστικά συστήματα της δεκαετίας του 1970 που χρησιμοποιούν δισκέτες των 8 ιντσών, είναι λίγο σοκαριστικό.
Η αποκάλυψη μάλιστα γίνεται όχι με βάση… κουτσομπολιό, αλλά από κυβερνητική έκθεση του ελεγκτικού μηχανισμού που είναι… ο φόβος και ο τρόμος του αμερικανικού Δημοσίου, του GAO (Government Accountability Office / «Κυβερνητικό Γραφείο Λογοδοσίας» σε ελεύθερη μετάφραση)!
Και δεν είναι ο μόνος τομέας του Πενταγώνου που το κάνει… Όσο και αν θα μπορούσε να προβληθεί ως αντίλογος ότι όσο παλαιότερο είναι ένα σύστημα του είδους τόσο δυσκολότερα μπορεί να το παραβιάσει πλέον ο αντίπαλος την εποχή του κυβερνοπολέμου, μόνο μέχρις ενός σημείου θα μπορούσε να αποτελεί ικανοποιητική απάντηση.
Τότε δεν θα ανακοίνωναν την αντικατάσταση του… αρχαίου υλικού με σύγχρονα ψηφιακά συστήματα στα τέλη του 2017… Και μια απορία: Όταν βλέπουμε τον Αμερικανό αξιωματικό πίσω από τον εκάστοτε πρόεδρο να κουβαλάει το περίφημο «βαλιτσάκι» με τους κωδικούς των πυρηνικών, μπας και έχει μέσα κανένα… Ατάρι; (βλ. τη φωτογραφία του newsbomb.gr)
Τι άλλο να σκεφτείς όταν διαβάζεις ότι χρησιμοποιούν σύστημα της IBM που χρονολογείται από τη δεκαετία του 1970 και ότι οι φορολογούμενοι έχουν ξοδέψει συνολικά για τη συντήρηση ξεπερασμένων τεχνολογιών το ιλιγγιώδες ποσόν των 61 δισεκατομμυρίων δολαρίων, ενώ το ένα τρίτο θα επαρκούσε για την επένδυση σε σύγχρονα ψηφιακά συστήματα;
