Α) Περί οικονομικής ανάπτυξης
Γνωρίζω, εκ πείρας, ότι δεν πρέπει να ανακοινώνονται κάποιες αλήθειες, που αφορούν την πατρίδα μας, και που κρίνονται δυσάρεστες/μη ανακοινώσιμες από τους αρμόδιους. Ιδιαίτερα, δεν πρέπει να αμφισβητείται το αφήγημα περί “ανάπτυξης” και μάλιστα “περίλαμπρης”.
Αλλά, πως να σωπάσουν οι οικονομολόγοι, όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και διεθνώς, όταν η αποστολή τους είναι η εμφάνιση και κριτική σημαντικών οικονομικών δεδομένων, και όταν αυτά αποκαλύπτονται από σχετικές έρευνες; Πως να ελπίζεται ότι κάποτε θα αποφασιστεί η λήψη μέτρων, που να καταστήσει πραγματική την οικονομική ανάπτυξη στην Ελλάδα;
Έχουμε, λοιπόν, και λέμε:
- 2.800.000 Έλληνες στο φάσμα της φτώχειας. Οι μισθοί που δεν αρκούν να καλύψουν πάνω από 18 ημέρες το μήνα τις ανάγκες των νοικοκυριών. Οι ανεπαρκέστατες αυξήσεις τους, που εξαφανίζονται από τον πληθωρισμό της αισχροκέρδειας, πριν ακόμη δοθούν στους δικαιούχους. Οι υπερβολικοί φόροι, που φουσκώνουν τα πρωτογενή πλεονάσματα, τα οποία, σταθερά, κατευθύνονται για αποπληρωμή χρεών, μη ακόμη απαιτητών. Η μεσαία τάξη εξαφανίζεται
στην Ευρώπη. - Ακόμη και η Βουλγαρία είναι καθοδόν να μας ξεπεράσει. Μετά τα φονικά Μνημόνια, κατρακυλήσαμε από την κορυφή των Βαλκανίων, στα έγκατα, και ουδεμία ελπίδα να ανακτήσουμε τη θέση μας, χωρίς εγκάρσιες αλλαγές οικονομικής πολιτικής. Μας έχουν ξεπεράσει τα βαλκανικά κράτη, τα οποία προ Μνημονίων, τα κοιτούσαμε αφ’ υψηλού. Και μας ξεπέρασαν, χρησιμοποιώντας τα “επάρατα” εθνικά τους νομίσματα.
Εξάλλου, η προσπάθεια περιφερειακής ανάπτυξης, στα χειρότερά της, διαχρονικά, και μάλιστα αναφορικά με τις πιο εθνικά ευαίσθητες περιοχές μας. - Και, άραγε, μετά τα παραπάνω, και πολλά άλλα, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως τυχαίο το γεγονός ότι, με βάση τα ευρήματα του World Happiness Report, ο ελληνικός λαός εμφανίζεται ως ο πιο δυστυχισμένος στην Ευρώπη;
Β) Περί δικαιοσύνης και ελευθερίας του Τύπου
Ολοένα συχνότερα σκέφτομαι πόσο καλύτερα θα ήταν για τους αρμόδιους, αν από την αρχή της τραγωδίας στα Τέμπη, αναγνώριζαν τις ευθύνες τους και ζητούσαν συγνώμη, με δάκρυα στα μάτια, αντί να ανοίγουν, σε καθημερινή βάση τον πολιτικό τους τάφο.
Γιατί, αναμφίβολα, αυτά που αποκαλύπτονται στα δικαστήρια που ασχολούνται με το έγκλημα των Τεμπών, όπως ανάμεσα και σε άλλα, τα προχθεσινά στη Λάρισα, είναι, όντως αδιανόητα για ευρωπαϊκή χώρα του 21ου αιώνα, Εκθέτουν, όχι μόνο τη δικαστική εξουσία, αλλά και ολόκληρη τη χώρα, επειδή τα ανέχεται.
Ιδίως, και επειδή οι ανεξέλεγκτες φάσεις του εγκλήματος των Τεμπών, συνυπάρχουν και με σκάνδαλα όπως της παρακολούθησης τηλεφώνων, του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά και της πρόσφατης εντατικοποίησης των «θεάρεστων» δραστηριοτήτων, εναντίον Ελλήνων πολιτών, της Ομάδας Αλήθειας και των τρολ.
Επιπλέον, σίγουρα, δεν είναι άσχετα, με την κατάσταση στην οποίαν έχει, δυστυχώς, περιέλθει η δικαιοσύνη στον τόπο μας, όπου 7 στους 10 Έλληνες δηλώνουν ότι δεν έχουν εμπιστοσύνη σε αυτήν, και τα επόμενα συνταρακτικά:
Η Ελλάδα , καταλαμβάνει δυστυχώς την τελευταία θέση (27η) στην ΕΕ, για τέταρτη συνεχή χρονιά, στο θέμα της ελευθερίας του Τύπου. Η κατάταξη αυτή ανησυχεί ιδιαίτερα το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, για το κράτος δικαίου και την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης στην Ελλάδα.
Και αναφορικά με την παγκόσμια κατάταξη της χώρας, αυτή καταλαμβάνει την 89η θέση, σε σύνολο 180 κρατών, και βρίσκεται κάτω από πολλές αναπτυσσόμενες οικονομίες, όπως τη Ζαμπία, την Αλβανία,τη Μογγολία, τη Βολιβία, την Τανζανία, το Κατάρ, το Κόσοβο, τη Βοσνία…και πολλές αφρικανικές χώρες.
