ΠΕΡΙ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ ΙΔΕΩΝ (κατά την «κρίση» των «ειδημόνων» της Ομάδας Αλήθειας και των ΤΡΟΛ)
Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
Να δούμε λοιπόν, ποιες είναι αυτές οι «αιρετικές» ιδέες και θέσεις μου, που έβγαλαν από τα ρούχα τους τους προστάτες της ορθότητας, και που επί εβδομάδες απασχολούν, με ομοϊδεάτες τους (βεβαίως-βεβαίως) τα κοινωνικά μέσα, ανήσυχοι για τους σχετικούς κινδύνους…..Να δούμε, λοιπόν!
- Υποστήριξα, και συνεχίζω φυσικά να υποστηρίζω, από κοινού με τους περισσότερους σοβαρούς οικονομολόγους, Έλληνες και ξένους, ότι οφείλαμε να εξετάσουμε και εναλλακτικές λύσεις, πριν υπογράψουμε (όσοι υπέγραψαν) τα Μνημόνια της καταστροφής. Μερικοί μάλιστα και χωρίς να τα διαβάσουν. Ή μήπως διαφεύγει, στους κυνηγούς «αιρετικών» ιδεών το γεγονός ότι συγκεκριμένα εδάφια των Μνημονίων τελείωσαν την Ελλάδα;
Συνεπώς, ό,τι δεν κάναμε τότε (ως στοιχειωδώς, επιβεβλημένο), δηλαδή την επιμελή αναζήτηση και άλλων δυνατών λύσεων, πριν από την υπογραφή, οφείλουμε να το πράξουμε τώρα, 17 χρόνια μετά τις υπογραφές του ολέθρου.
Αναφέρομαι, φυσικά, στην επιτακτική πια ανάγκη αναθεώρησης του περιεχομένου των φονικών Μνημονίων! Ή μήπως κάποιοι «ειδήμονες περί τα οικονομικά» δεν διάβασαν ή δεν κατανόησαν την έννοια της συνομιλίας Επστάιν-Τσομσκι για:
-Το ότι «ξεπληρώνουμε δάνειο, που δεν είναι δικό μας, για να εξυπηρετηθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, ενόσω ο λαός μας αιμορραγεί; Και για:
-Το ότι «θα ήμασταν καλύτερα με τη δραχμή”;
Εκ πρώτης όψης είναι άξιο απορίας το γεγονός, ότι για αυτή την ανατρεπτική ομολογία, που άμεσα αφορά την τύχη της χώρας μας, δεν κουνήθηκε φύλλο! Προφανώς, η σιωπή, για μια τέτοιας καταλυτικής σημασίας παρατήρηση/ομολογία, είναι πιο συντριπτική από τις όποιες σχετικές παρατηρήσεις. Σιωπή τάφου, λοιπόν, για το σημαντικότερο συμβάν της τελευταίας δεκαεπταετίας, που σφράγισε με σκοτάδι την τύχη της Ελλάδας.
- Ανάμεσα και σε άλλα θεωρήθηκε «αιρετική ιδέα!!!!» η ευχή μου, «να είχαμε έναν Έλληνα Ερντογάν»! Πόσο στερημένοι βασικής αντίληψης πρέπει να είναι όλοι όσοι αδυνατούν να κατανοήσουν αυτή την ευχή, ζώντας στη σύγχρονη Ελλάδα. Άραγε, τι, ακριβώς, δεν κατανοούν;
- Τρίτη «αιρετική ιδέα», είναι (κατά τους «ειδήμονες» πάντοτε, Τρολ και λοιπούς), η άποψή μου ότι η τετραετία για εκλογές είναι αρκετή, όταν οι συνθήκες είναι σχετικά ομαλές. Αλλά, όταν κινδυνεύουμε να εκχωρήσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα (που, σαφέστατα είναι τώρα η περίπτωσή μας) επιβάλλεται να ζητηθεί, εκ νέου, η γνώμη του ελληνικού λαού. Παράδοξο μεν, αληθές δε: Ούτε αυτό δεν ήταν σε θέση να κατανοήσουνε όσοι χαρακτήρισαν «αιρετικές» δικές μου απόψεις.
- Ακόμη, και από όσο βέβαια θυμάμαι, «αιρετική» έκριναν οι «ειδήμονες» πάντοτε, μία δική μου φράση περί «αιματηρής επανάστασης», που δυστυχώς δεν κατόρθωσα να βρω πότε και κυρίως που και πως την ανέφερα ή την έγραψα. Οπωσδήποτε, και επειδή δεν βλέπω κάτω από ποιες συνθήκες αναφέρθηκε, αρκούμαι να πω, αναγκαστικά γενικά και αφηρημένα, ότι σε χώρα, όπως η Ελλάδα, που επί 17 χρόνια καρκινοβατεί γύρω από συνθήκες που παραμένουν χειρότερες από τις αντίστοιχες του 2009, «δεν μπορεί να αποκλειστεί μια επανάσταση, που κινδυνεύει επιπλέον να είναι και αιματηρή». Πού, ακριβώς, βρίσκεται το…. «αιρετικό», στοιχείο; Σε ταραγμένους εγκέφαλους;
- Τέλος, κάποια φυλλάδα με κατηγορεί ότι, άκουσον-άκουσον, υποστηρίζω να «πετάξουμε με τις κλωτσιές τους πρόσφυγες». Που, φυσικά, βρίσκεται στο ταραγμένο κρανίο του γράφοντος, το σχετικό αυτό όνειδος, και όχι σε δικά μου γραπτά. Αλλά, επειδή πρόκειται περί πολύ σημαντικού θέματος, και επειδή ο περί ου είναι παντελώς ανίδεος, καλόν θα ήταν να διάβαζε τη θεωρία του Καλλέργη, περί της «ενωμένης Ευρώπης». Έχω και άρθρα και ομιλίες πάνω στη θεωρία του, που υλοποιείται τώρα στην Ευρώπη. Μέχρι ορισμένου σημείου η άγνοια.
Αυτά τα ολίγα με το αναπόφευκτο συμπέρασμα:
ΑΛΟΙΜΟΝΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΚΡΙΝΕΙ «ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ» ΤΙΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΘΕΣΕΙΣ.
Αποτελεί την ερμηνεία τού γιατί η Ελλάδα είναι στην κατάσταση που έχει περιέλθει.
Είμαστε, δυστυχώς, σε αυτή την κατάσταση επειδή, ανάμεσα και σε πολλά άλλα:
*Ενθαρρύνονται υπογραφές των αρμοδίων, για θέματα ζωής και θανάτου, για το μέλλον του λαού, που τίθενται επιπολαίως, και χωρίς να εξεταστούν ενδελεχώς, όλες οι εκάστοτε διαθέσιμες λύσεις.
*Επικρατούν απόψεις αυταρχικές, που αρνούνται στο λαό το αναφαίρετο δικαίωμα να εκφράσει την άποψή του, ακόμη και όταν κινδυνεύει αυτή η ίδια η επιβίωση του Έθνους.
*Καλλιεργείται μια γενικευμένη φοβία έκφρασης γνώμης, αν αυτή διαφέρει από την εκάστοτε κυβερνητική.
*Ενθαρρύνονται ομάδες και άτομα, παντελώς ανίδεα, να κρίνουν και να κατακρίνουν θέσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην αποφυγή σωρευτικών καταστροφών.
Για όλους αυτούς τους λόγους, και για πλήθος άλλων, είμαστε, δυστυχώς, για τέταρτη συνεχή χρονιά τελευταίοι μεταξύ των χωρών της ΕΕ, αναφορικά με την ελευθερία του λόγου.
