Μπορεί κάποιοι να πιστεύουν ότι ο… σωτήρας Τσιόδρας έφυγε για πάντα από τις ζωές μας, μετά την τελευταία «ενημέρωση» που έκανε προ ημερών, αλλά δεν είναι τόσο απλά τα πράγματα.
Ο υποτιθέμενος «σωτήρας» μας, που επεβλήθη από τον Ύπατο Αρμοστή Πάϊατ (του «βαθέως κράτους» των ΗΠΑ…), δεν είναι τυχαίο πρόσωπο και –όπως όλα δείχνουν- συντόμως θα κληθεί να μας… σώσει ξανά, από άλλο πόστο!
Και για να είμαστε πιο συγκεκριμένοι, από την θέση του πρωθυπουργού (νέου «Παπαδήμου»!) σε μια «μεγάλη συγκυβέρνηση» ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, Βελόπουλου και… «λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων», για να μας επιβάλλουν νέο υπερ-μνημόνιο ανεργίας, φτώχειας και δυστυχίας, τρισχειρότερο απ’ όλα μαζί τα προηγούμενα – με πρόσχημα τον… κορωνοϊό!
Στα πλαίσια αυτά, για πολλοστή φορά, ο πρώην υπουργός Υγείας επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και νυν τομεάρχης Υγείας του τσιπροκόμματος, Ξανθός, επαινεί τον… σωτήρα και το έργο του, με άρθρο που δημοσιεύεται στη φυλλάδα του χοντρού κουμπάρου του Μητσοτάκη! Τυχαίο; Δε νομίζουμε!
Ιδού και τα εγκώμια, για να βγάλετε τα συμπεράσματά σας:
«Ο Σωτήρης Τσιόδρας, ένας λοιμωξιολόγος υψηλού επιστημονικού κύρους, ανέλαβε αυτή την περίοδο της παγκόσμιας υγειονομικής κρίσης να εκπροσωπήσει την πολιτεία και όχι την κυβέρνηση, στον άχαρο και επισφαλή ρόλο της καθημερινής και έγκυρης ενημέρωσης της κοινής γνώμης. Και ανταποκρίθηκε απόλυτα σ’ αυτό το καθήκον, με σοβαρότητα, επάρκεια, κοινωνική ευαισθησία, ενσυναίσθηση για τις επιστημονικές αβεβαιότητες και τις αγωνίες των απλών ανθρώπων και, τελικά, με αδιαμφισβήτητη αποτελεσματικότητα από τη σκοπιά της Δημόσιας Υγείας. Κάποιοι επέλεξαν, εκ του ασφαλούς θα έλεγα, δηλαδή αφού είχε κριθεί η μάχη και ήταν βέβαιο ότι αποφύγαμε την υγειονομική τραγωδία, να αμφισβητήσουν τον Σωτήρη Τσιόδρα. Να τον εγκαλέσουν για ασυνέπεια, αμφισημία, επιστημονική μονομέρεια, ακόμα και για ιδιοτέλεια. Τον δικαιώνει όχι μόνο η επιδημιολογική εικόνα και η πορεία της πανδημίας στη χώρα, αλλά και το «αποτύπωμα» αξιοπιστίας και αξιοπρέπειας που άφησε στη συλλογική μας συνείδηση. Όσοι συνεργαστήκαμε μαζί του στο παρελθόν ξέραμε. Ελπίζω τώρα, έστω και καθυστερημένα, ακόμα και οι πιο δύσπιστοι να κατάλαβαν…».
