Α. ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΣΧΟΛΙΑ.
Αγαπημένοι μας αναγνώστες, φίλες και φίλοι της αληθινής αγάπης του Χριστού, χαίρετε και καλόν αγώνα να έχουμε στο πνευματικό στάδιο των αρετών της αγίας και μεγάλης Τεσσαρακοστής!
Και επειδή σήμερα, είναι εποχή της επίσημης διαστροφής των διατεταγμένων, δογμάτων, αξιών, παραδόσεων… πρέπει να είμαστε σε συνεχή εγρήγορση, ώστε όσες αλήθειες γκρεμίζουν ή αλλοιώνουν καθημερινά οι Αιρετικοί ψευδάδελφοι, εμείς να τις τοποθετούμε πάλι ακέραιες στη σωστή τους θέση!
Σαν σήμερα κάποτε, είχαμε μόνο τα ειδωλολατρικά καρναβάλια, που και τότε οι νεωτεριστές, νεο-ορθόδοξοι ρασοφόροι τα αμνήστευαν! Τώρα έχουμε πια μόνιμο εκκλησιαστικό καρναβάλι στους ιερούς ναούς με τις ευλογίες των Αρχιερέων της Συνόδου! Οι αρχαίοι κώμοι, μετατράπηκαν τώρα σε κωμικές ανίερες ακολουθίες! Και αντί να προβάλλεται το ορθόδοξο πρακτικό πνεύμα του καλού ομολογιακού αγώνα, προβάλλονται δυστυχώς φιγούρες τραγικών Αρχιερέων, που δειλιούν να αρθρώσουν λόγο αληθείας και να πράξουν τα αυτονόητα κατά της απάτης, της διαφθοράς και της Παναίρεσης! Συνεχίζουν μάλιστα να ομιλούν ταπεινόσχημα, προβαλλόμενοι στη “Ρομφαία”, να χειροτονούν δακρύβρεχτοι, να νουθετούν νέους ιερείς, ενώ δίπλα τους, σε όλο τον κόσμο, η Ορθοδοξία έχει καταπατηθεί, οι Οικουμενιστές και Μασόνοι πανηγυρίζουν, δολοφονούν ψυχές, πολλοί επίορκοι γιατροί σκοτώνουν σώματα ανθρώπων στα νοσοκομεία, κι αυτοί εκεί, δίχως τόλμη ελέγχου, δίχως Πατερικό φρόνημα, συνεργοί τελικά (τί φοβερό!) στα έργα του διαβόλου! Φταίει ο λαός ακούμε, μη μιλάτε τώρα, διαβάστε το Ψαλτήρι, μη κατακρίνετε, τα γνωστά δόλια λόγια της σιωπηλής άρνησης του υβριζόμενου Χριστού, εν καιρώ Αιρέσεως!
Απόψε, στον πρώτο κατανυκτικό εσπερινό της συγχωρήσεως, θα ακούσουμε πάλι γλυκά λόγια περί καταλλαγής, αυτομεμψίας, και για τους “γνωστούς” ιεροκατηγόρους της επίσημης Εκκλησίας, που είναι άνθρωποι του μίσους και του φανατισμού! Καλοί μας φίλοι, ξέρουμε όλοι πολύ καλά από βρέφη, ότι έφθασαν άγιες ημέρες πνευματικού αγώνα, ότι προϋπόθεση της σωτηρίας μας είναι η συγχώρηση των αδελφών και των εχθρών μας, όχι η απλή, αλλά αυτή που γίνεται με όλη την καρδιά!!! Ξέρουμε πολύ καλά για τη φρικτή αμαρτία της κατακρίσεως, του μίσους, των ερίδων, της ζηλοφθονίας! Γι’ αυτό λοιπόν και δηλώνουμε στους υποκριτές και αρνησίχριστους Κληρικούς του συστήματος, ότι ναι, ευτυχώς που υπάρχει μία μόνο περίπτωση κύριοι, με την οποία δεν συμφιλιωνόμαστε, ούτε ποτέ θα ζητήσουμε συγχώρεση! Και αυτή η μία είστε εσείς και ο πατέρας των πράξεων και των λόγων σας διάβολος! Αυτά μας παρέδωσε το στόμα του Χριστού και οι Άγιοι Πατέρες! Συγχώρηση και συμφιλίωση καρδιακή με όλους εκτός από τους αμετανόητους αιρετικούς της κάθε εποχής! Αγαπώ, συγχωρώ και θυσιάζομαι για όλους, έλεγε ένας αρχαίος Άγιος, μισώ όμως τους εχθρούς του Θεού, σε όποια μερίδα κι αν βρίσκονται! Και σήμερα αδελφοί είναι δυστυχώς πάμπολλοι! Άλλοι φανεροί, άλλοι κρυφοί, άλλοι Οικουμενιστές, άλλοι και φαινόμενοι ομολογητές! Αυτό θα μας το δείχνουν πάντοτε οι πράξεις τους, η όλη εν γένει βιοτή τους, η δίωξη των ταπεινών, οι συναναστροφές, η καταπάτηση των ιερών Κανόνων, οι φατριασμοί τους, το εγωϊστικό ύφος των λόγων, η φιλαρχία, η εμμονή στην ανάδειξη δογμάτων, που δεν υφίστανται και η απομείωση όλων των νέων Αγίων μας!
Εδώ, καλοί μας αναγνώστες, είναι το σημείο, που πρέπει οι πάντες να προσέξουμε! Ο διάβολος θέλει να συμφιλιωνόμαστε!, έστω και τυπικά, γιατί όμως; Όχι βέβαια για καλό, αλλά για να προχωράει αυτός παμπόνηρα το έργο της καταστροφής των ψυχών! Τέτοια είναι η συμφιλίωση όλων των αιρέσεων και θρησκειών που προβάλλει, δήθεν για την ειρήνη! Τέτοια όμως είναι και η συμφιλίωση, που θα πλασάρουν απόψε στους πιστούς οι Οικουμενιστές επίσκοποι, για να μπορούν μετά δίχως τύψεις, ηθελημένα ή αθέλητα (δεν έχει σημασία) να προωθήσουν το καταχθόνιο σχέδιο του Σιωνισμού, πατώντας πάνω στην υπακοή των
“ανυποψίαστων Ορθοδόξων”! Έλα όμως, που με τα έργα του σκότους και τους εργάτες τους, δεν μας επιτρέπεται ούτε κουβέντα! Αυτό έπαθε, όπως διαβάζουμε στο σημερινό Συναξάρι, ο προπάτοράς μας Αδάμ! Έπιασε κουβέντα με τον διάβολο! Έτσι έφτασε στην παρακοή του Θεού! Με μια απλή καλημέρα θα λέγαμε! Εμείς όμως αγαπητοί, γιατί πιάνουμε συνεχώς “κουβέντα” ακόμα και δια της ανάγνωσης ή ακοής ομιλιών μή ανθρώπων του Θεού; Μή άνθρωποι του Θεού, αγαπητοί αδελφοί, δεν είναι μόνο οι φανεροί σατανολάτρες και οι σοδομίτες, οι φανεροί αγαπολόγοι Οικουμενιστές, υπάρχουν και οι μεταμφιεσμένοι άγγελοι φωτός, οι λέγοντες αλήθειες, αλλά με πνεύμα πύθωνος, οι καπηλευόμενοι τους Αγίους για διάφορα συμφέροντα!
Αλήθεια, δεν το ξέρουμε, σεβαστοί αναγνώστες, ότι και μια μόνο σταγόνα δηλητήριο να κρύβεται σε ένα λόγο τους, ή και μέσα στο το πονηρό πνεύμα τους, που εμείς βέβαια δεν το βλέπουμε, αλλά το μυριζόμαστε, κινδυνεύουμε θανάσιμα; Γιατί λοιπόν αρεσκόμαστε τόσο πολύ σε πνευματική τροφή από βρώμικα πιάτα, και δεν αναζητούμε την καθαρή από την τράπεζα των Αγίων Πατέρων; Προσοχή λοιπόν στους φανερούς προδότες της Πίστεως, αλλά και στους πιο επικίνδυνους, τους κρυφούς, τους καλούς, τους ασκητές, τους Αγιοκαπήλους! Τι θα απολογηθούμε αδελφοί στο θείο θρόνο για την απραξία του χρέους της απομάκρυνσής μας από την Αίρεση; Τι θα πούμε; Κύριε, έτσι μας παρότρυνε να κάνουμε ο δεσπότης μας, ο πνευματικός, ο τάδε ηγούμενος, ο τάδε θαυματοποιός; Και ποιός σας είπε, θα μας πει τότε ο Χριστός, να εμπιστεύεστε τυφλά ανθρώπους, που δεν χωρίστηκαν από την Αίρεση και την κοινωνία με τους Αιρετικούς; Καλοί μας φίλοι, συνοδοιπόροι και συναγωνιστές του καλού αγώνα, όταν ακολουθούν κάποιοι τυφλά και συστηματικά, ανθρώπους που δεν πράττουν την ορθοδοξία, κινδυνεύουν να πάθουν όλοι, αυτό που έπαθε ο Αδάμ και η Εύα, να οδηγηθούν στην αποξένωση από το πρόσωπο του Θεού! Μην ταραζόμαστε επίσης, όταν πέφτουν με πάταγο είδωλα πνευματικά, που εμείς μέσα μας τα είχαμε τοποθετήσει ψηλά!
Πώς είναι δυνατόν τέλος, να εισερχόμαστε με μεγάλες μετάνοιες στους ιερούς ναούς, λέγοντας με πόθο την ευχή του Οσίου Εφραίμ, όταν δεν έχουμε κάνει δια της καθαρής Πίστεως Κύριο και Δεσπότη της ζωής μας τον Χριστό; Όταν τον αρνούμαστε διαρκώς δια της υποταγής στα βλάσφημα υγειονομικά μέτρα εντός των ιερών ναών; Τι να το κάνεις, αν είσαι εκτός αληθείας σώφρων, ταπεινός, υπομονετικός και αγαπητικός; Πώς να στεφανωθεί εκείνος που συμμετέχει σε συνάξεις παρανόμων;
Αδελφοί, “έφθασε καιρός, η των πνευματικών αγώνων αρχή, η κατά των δαιμόνων (και αιρετικών) νίκη… Αγνίσωμεν την ψυχήν, νηστεύσωμεν εκ παντός πάθους…Ας ψάλλουμε με συναίσθηση το “μή αποστρέψης το πρόσωπόν σου από του παιδός σου”, διότι, να το χωνέψουμε, αποστρέφεται ο Θεός τους μασκοφόρους πιστούς, και ας ευχόμαστε ειλικρινά, όταν ακούμε την προσευχή, “Επουράνιε Βασιλεύ, την Πίστιν στήριξον”. Ναι, Κύριε, στήριξε την μαρτυρικά διωκόμενη Εκκλησία σου, στήριζε και όλους μας στην αληθινή, την ορθή Πίστη των Αγίων Πατέρων και Μητέρων μας και απομάκρυνέ μας από τη νοθευμένη των νέων Αγιοκαπήλων και μεταμφιεσμένων εχθρών σου. Αμήν!
Σεβαστοί Πατέρες και αγαπητοί αδελφοί, η αγία μας Εκκλησία σήμερα, την Κυριακή της Τυροφάγου και τελευταία μέρα πριν από την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, κάνει μνεία της εξώσεως των Πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο δια της παρακοής στην πρώτη εντολή του Θεού, που ήταν η άσκηση της νηστείας. Εορτάζει επίσης έναν μεγάλο Άγιο και θαυματουργό της αρχαίας Χριστιανικής Ρώμης του 6ου αιώνα, τον Όσιο Βενέδικτο. Εμείς, καλοί μας αναγνώστες, θα προσπαθήσουμε μέσα από τα πολλά νοήματα των Ιερών Αναγνωσμάτων, να δούμε ποιός είναι σήμερα ο νόμιμος αγώνας της μάχης μας κατά του εχθρού, που τόσο ύπουλα και μασκοφορεμένα επιτίθεται. Θα εξετάσουμε συνοπτικά ποια είναι η αληθινή και θεάρεστη νηστεία, ποιο το νόημα του πάθους της κατακρίσεως, ποιο είναι το μεγάλο μας χρέος της αυτοεξέτασης για τη διόρθωση των αναγκαίων πνευματικών μας ελλείψεων, ποιος ο θανάσιμος κίνδυνος από το πρωτοφανές εκκλησιαστικό καρναβάλι των ναών μας, και πως τελικά η δόλια και κρυφή ψευτοευσέβεια, που κυριαρχεί παντού, καθιστά την αγία και μεγάλη Σαρακοστή, για όσους δεν προσέξουμε, μια σκέτη και ψυχοκτόνο ματαιοπονία!
Β. ΑΛΗΘΗΣ ΚΑΙ ΧΑΜΕΝΗ ΝΗΣΤΕΙΑ.
Στο Ευαγγέλιο της ημέρας (Ματθ.6,14-21) προβάλλεται η εικόνα της αληθινής νηστείας για τους πιστούς, που ξεκινούν από αύριο το πνευματικό της στάδιο. Η νηστεία τοποθετείται από τον ίδιο τον Κύριο μεταξύ δύο αρετών, της αμνησικακίας και συγχωρήσεως των σφαλμάτων του αδελφού απ’ τη μια και της ελεημοσύνης από την άλλη. Ο Χριστός μας, την τοποθέτησε έτσι, διότι, όταν το μίσος και η ασπλαχνία, της αρπάζουν το μισθό, την καθιστούν μια επιδεικτική τυπολατρεία!
Η νηστεία αγαπημένοι μας αδελφοί είναι η πρώτη θεία εντολή: “Και ενετείλατο Κύριος ο Θεός τώ Αδάμ λέγων, από δέ του ξύλου του γινώσκειν καλόν και πονηρόν, ού φάγεσθε απ’ αυτού” (Γένεσ. 2, 16-17). Ο ίδιος ο Κύριος νήστεψε σαράντα μέρες και νύχτες, το ίδιο και όλοι οι Απόστολοι και οι Άγιοι.
Έλεγχε όμως τους υποκριτές νηστευτές Φαρισαίους και δεν ντράπηκε να χαρακτηριστεί φάγος και οινοπότης!
Η νηστεία είναι αδιάρρηκτα δεμένη με τη ζωή του Χριστιανού!
Όσοι την περιφρονούν αμαρτάνουν πολύ βαριά, όσοι την φοβούνται είναι αμαθείς και ολιγόπιστοι! Για όλους μας, αδελφοί, τους καλομαθημένους των εσχάτων πιστούς, η καλύτερη λύση είναι η εγκράτεια! Όχι η απόλυτη και αυστηρή νηστεία! Αυτό μας δείχνει η πείρα και οι διδαχές των Οσίων μας Γερόντων! Και μάλιστα, τέτοια μόνο πρέπει να είναι η εγκράτεια της κοιλίας, όση είναι και η δύναμη του σώματος του καθενός! (Μέγας Βασίλειος). Δεν είναι όλοι δυνατοί, άλλοι έχουν σώματα αχυρένια, άλλοι σιδερένια! Εδώ απαιτείται διάκριση και καθοδήγηση από έμπειρο, ταπεινό και ορθόδοξο πνευματικό πατέρα! Γι’ αυτό, καλοί μας αναγνώστες, καλό και άγιο είναι να τηρούμε με απόλυτη ευλάβεια τις διατεταγμένες νηστείες και ειδικά αυτήν της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, να μην αυτοπροβάλλουμε όμως τη νηστεία μας, ούτε να αναγκάζουμε κάποιον να μας ακολουθεί σε αυστηρή νηστεία. Πάντως, όλοι οι υγιείς νέοι και έφηβοι, οφείλουν να βιάζουν τον εαυτό τους σε μεγαλύτερη εγκράτεια, διότι έτσι υποτάσσονται τα σαρκικά πάθη πιο εύκολα!
Αυτά για τη σωματική νηστεία. Όμως, αγαπητοί, μη ξεχνάμε ποτέ, ότι η νηστεία είναι κυρίως πνευματική! Σκοπό έχει να μας αλλοτριώσει από τα πάθη, τον θυμό, την καταλαλιά, τις αχαλίνωτες σαρκικές ορέξεις, το μίσος και τη ζηλοφθονία. Όταν λοιπόν νηστεύουμε από τροφές αλλά βρίζουμε, δέρνουμε, πονηρευόμαστε, αργολογούμε και αδικούμε τον πλησίον, τότε κάνουμε σατανική νηστεία! Μάλιστα! Η νηστεία είναι πολύ οικεία στον διάβολο, που πάντα νηστεύει! Γι’ αυτό όσοι κάνουν τέτοια ανώφελη νηστεία, είναι χειρότεροι από εκείνους που τρώνε κρέατα τη Σαρακοστή! Εκείνοι τουλάχιστον απολαμβάνουν τις τροφές, οι ταλαίπωροι όμως που νηστεύουν μάταια, χάνουν και την εδώ απόλαυση και σίγουρα κολάζονται αιώνια! Καλοί μας φίλοι, όλες οι άγιες αρετές αποτελούν αλυσίδα! Μία μόνο να λείψει, αχρηστεύονται οι άλλες! “Όστις γάρ όλον τον νόμον τηρήσει, πταίσει δε έν ενί, γέγονε πάντων ένοχος” μας διδάσκει ο Αδελφόθεος Ιάκωβος (Ιακ.2,10)
Οι δαίμονες πάντα νηστεύουν, ποτέ όμως δεν ωφελούνται! Νήστεψε λοιπόν αδελφέ μου, όχι μόνο από τα αρτύσιμα εδέσματα, αλλά πρωτίστως από κάθε πονηρό βλέμμα και λόγο, απ’ το ψέμμα, την πορνεία, τους άσεμνους χορούς και τα τραγούδια, από την ηδυπάθεια, από κάθε κακό λογισμό, από κάθε συμμετοχή στο άδικο! Μακάριοι όσοι ασκούνται σε λελογισμένη εγκράτεια και κυρίως στην ταπεινοφροσύνη και την ελεημοσύνη! Τρισμακάριοι όμως όσοι θα νηστέψουν φέτος από τη μασκοφορία των ναών και την κοινωνία τους με την αίρεση των Οικουμενιστών κληρικών, όσοι θα αρνηθούν οριστικά τα δαιμονικά εμβόλια, όσοι κρατήσουν ανόθευτη την παραδεδομένη Πίστη! Αυτοί αγαπητοί αναγνώστες, θα κάνουν τη σωστή πνευματική και σωτήρια νηστεία, όχι της υποκριτικής τυπολατρείας, αλλά της ταπεινής εν Χριστώ Ομολογίας! Όσοι όμως θελήσουν να συνδυάσουν Θεό και διάβολο, νηστεία και μασκοφορία, εγκράτεια και εμβολιασμό, θα έχουν κάνει την πιο χαμένη και δαιμονισμένη νηστεία της ιστορίας! Αδελφοί, ταπεινά, αγνά, πνευματικά, ομολογιακά να νηστεύουμε, όχι μόνο την αγία και μεγάλη Σαρακοστή, αλλά πάντοτε! Προσοχή βέβαια στα άκρα! Δεν αρκεί να
ξέρεις την αλήθεια, κολάζεσαι πολύ εύκολα και όταν απλώς έχεις πολύ εγωϊσμό και κατακρίνεις με έπαρση και εμπάθεια! Τότε, όχι μόνο δε νηστεύεις, αλλά γίνεσαι ένας “ομολογητής” διάβολος!
Γ. ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ.
Στη σημερινή επιστολή του προς τους Χριστιανούς της Ρώμης ο Απόστολος Παύλος αναφέρει ότι πλησίασε η ημέρα της μελλούσης ζωής, ενώ προχώρησε η επίγεια νύχτα του ύπνου και του σκότους της αμαρτίας. Είναι ώρα να ξυπνήσουμε, μας φωνάζει! Να πολιτευτούμε με ευταξία και ευπρέπεια! Να αφήσουμε κάθε σαρκικό και αισχρό καρναβάλι, κάθε μέθη, φιλονεικία και κάθε ζέση προς τη ζηλοτυπία, τον άκριτο σημερινό ζηλωτισμό θα λέγαμε! Καταλήγει στη συμβουλή, να μην εξουθενώνουμε τους μη νηστεύοντας αδελφούς και γενικά κάθε αμαρτία του πλησίον μας.
Εδώ, αγαπητοί, αναδύεται το καυτό θέμα της κατακρίσεως, που έχει γίνει μόδα διαστροφής στα χείλη των Οικουμενιστών κληρικών. Επίσης παρατηρούμε με θλίψη, αλλά και χαρά ταυτόχρονα, τη δημόσια φανέρωση ενός μέχρι τώρα πολύ καλά κρυμμένου καρναβαλιού στα ενδότερα της εκκλησιαστικής ζωής του τόπου μας, εκείνου της ξεκάθαρης πλέον μασκοφορεμένης ψευτοευσέβειας του υποκριτικού αρχιερατικού και οργανωσιακού βίου. Γίνανε κλόουν αδελφοί οι Επίσκοποι και κάποιοι δήθεν καλοί ιεροκήρυκες συλλειτουργούν μαζί τους! Οι άλλοτε φλογεροί πολέμιοι του καρναβαλιού της Πάτρας και κάθε ανήθικης όντως Αποκριάς, έγιναν οι ίδιοι πνευματικοί συγκαρναβαλιστές στους ιερούς ναούς! Ω της διαστροφής και της υποκρισίας! Όσοι καλύπτουν λένε το πρόσωπο με χειρουργική μάσκα, το κάνουν για λόγους υπακοής, διάκρισης, προφύλαξης της δημόσιας υγείας και αγάπης προς τον αδελφό!, δεν είναι θέμα πίστεως! Δεν είναι επί του παρόντος αδελφοί να αντιπαραθέσουμε διάλογο με τους νεοβααρλαμίτες της λογικής! Έχουν γραφεί υπέροχα θεολογικά άρθρα, που εξηγούν Πατερικά ότι ο ναός ποτέ δεν αποτελεί πηγή μόλυνσης, αν και υπόκειται στη φθορά! Ποτέ δεν κολλάς ασθένεια μέσα στην εκκλησία ταλαίπωρε και τυφλέ υποτακτικέ του κάθε ελευθεροτέκτονα δεσπότη! Μάθε να ακούς τους Αγίους και όχι κάποιους μή έχοντας ελευθερία γνώμης και δράσης αφιερωμένους θεολόγους, που σου πουλάνε ορθοδοξία μέσα από την υποταγή στο Σιωνισμό!, οι οποίοι δίνουν κάποιοι μέχρι και “ευλογία” να εμβολιασθείς!, αυτοί που το παίζουν τηρητές της ηθικής! (λες και οι Ιεχωβίτες δεν είναι ηθικοί). Καλοί μας αναγνώστες, το να ελέγχεις κάποιον επίσκοπο ή ιερέα για θέματα αποκλειστικά δημόσιας προσβολής της Πίστεως, όχι μόνο δεν είναι κατάκριση, αλλά αποτελεί καθήκον, είναι αναγκαιότατο χρέος του καθενός! Δεν μας επιτρέπεται τώρα που η Πίστη κινδυνεύει, να σιωπάμε, φωνάζουν οι Πατέρες, κραυγάζει ο Μέγας Βασίλειος, αυτό είναι συναίνεση και συνεργία στο πονηρό! Είναι φοβερό το κρίμα αυτής της σιωπής, βοά ο ιερός Πατήρ! Είναι γνώρισμα άρνησης του Χριστού! Αυτό αγαπητοί φίλοι, ήταν και είναι το φρόνημα όλων των συγχρόνων Αγίων μας!
“Το μή κρίνετε, ίνα μή κριθήτε, περί βίου εστίν, ού περί Πίστεως”, διδάσκει ο ιερός Χρυσόστομος!
Δεν μας επιτρέπεται να κατακρίνουμε τον οποιονδήποτε αδελφό, όταν τον δούμε να αμαρτάνει, ποτέ! Όταν όμως γίνεται απροκάλυπτη διαστροφή του Ευαγγελίου, όπως σήμερα, πρέπει να φωνάξουμε, να οργιστούμε, να ελέγξουμε, να καταδείξουμε την πλάνη, την υποκρισία, να βοηθήσουμε καλοπροαίρετους αδελφούς να απεγκλωβιστούν, να σκεφτούν ελεύθερα! Ναι αγαπητοί, καμία νηστεία, σιωπή και προσευχή δεν έχει νόημα, όταν τρέφεται σε περιβάλλον Οικουμενισμού, ευσεβισμού και τυπολατρείας! Αυτά μας τα διδάσκουν κατά κόρον οι Θεοφόροι Πατέρες, οι βίοι των Αγίων, αλλά και η μικρή πείρα μας στον ασκητικό στίβο! Να ξέρατε σε πόσα ασκηταριά καλλιεργείται αυτή η στείρα σαρκική άσκηση και απάθεια, που τόσο πολύ τελικά χαροποιεί τους δαίμονες!!! Κρίμα και πάλι κρίμα! Τζάμπα οι κόποι τόσων ετών! Είθε αδελφοί, αυτήν την ευλογημένη και αγία περίοδο της Σαρακοστής, που ξεκινά με δύο Κυριακές της Ορθοδοξίας, να την περάσουμε προπαντός ταπεινά, αληθινά ταπεινά και όχι
ταπεινοφανώς, με ειλικρινή, καθημερινή μετάνοια, αλλά κυρίως με ζήλο αγνής ομολογίας, τώρα που χάνονται εκατομμύρια ψυχές, τώρα που σιωπούν οι πάντες, ενώ Πίστη και πατρίδα προδίδονται. Να ομολογούμε και να ελέγχουμε αποκλειστικά τις δημόσιες παρεκκλίσεις στην Πίστη, δίχως ίχνος εμπάθειας, συγχωρώντας τους πάντες, απομακρυνόμενοι όμως ΕΝΤΕΛΩΣ από την Οικουμενιστική πλάνη, που αναφέραμε, η οποία έχει καταλάβει δυστυχώς και τα πιο ανύποπτα στέκια μεγάλων ορθοδόξων Μοναστηριών, Αδελφοτήτων και Συλλόγων, τα οποία χρηματίζονται από Μασονικά ιδρύματα, έχοντας και μόνο απ’ αυτό αρνηθεί την Ορθόδοξη Πίστη στον Κύριό μας, όσο και ορθόδοξα να μας φαίνεται πως δρουν.
Δ. ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΧΡΕΟΣ ΤΟΥ ΝΟΜΙΜΟΥ ΑΓΩΝΑ.
Σ’ ένα τροπάριο της σημερινής ημέρας, καλοί μας αδελφοί, αναφέρεται: “οι γάρ νομίμως αθλούντες δικαίως στεφανούνται”.
Ποιοι όμως είναι οι νόμιμοι αθλητές του πνευματικού σταδίου; Υπάρχουν και παράνομοι; Βεβαίως! Νόμιμοι είναι, πρώτον, όσοι αγωνίζονται με βάση την ορθή Πίστη, δεύτερον, όσοι αθλούνται με ταπείνωση και τρίτον όσοι ασκούνται με γνώμονα την θεία αγάπη αποκλειστικά! Παράνομοι είναι όλοι όσοι αθετούν τις διδαχές των Αγίων μας, οι εγωϊστές και φαρισαίοι νηστευτές και αυτοί που χωρίς να το θέλουν έχουν αναγάγει τη νηστεία των τροφών ως σκοπό του αγώνα τους! Είναι επίσης, αυτοί που δεν κοιτάζουν τις άλλες αρετές, το πώς να καθαρίσουν ταπεινά την καρδιά τους από το φθόνο και την πονηρία, αλλά αυτοϊκανοποιούμενοι στη συμμετοχή τους στα απόδειπνα, τις μακρές ακολουθίες και τις στείρες μετάνοιες, αστοχούν στην άσκηση της θείας μετανοίας και ομολογίας, η οποία ομολογία και μόνο αυτή φέτος, είναι ίσως υπερ-αρκετή στα μάτια του Χριστού, ως περιεκτική της αληθινής νηστείας και της θυσιαστικής αγάπης!
Καλοί μας αναγνώστες, μακάρι αυτήν την αγία περίοδο της εγκρατείας να μην αρκεστούμε στα ωραία τυπικά και χάσουμε την ουσία! Μακάρι, εμβαθύνοντας στην έλλειψη των καθηκόντων μας προς την Εκκλησία, να ανακαλύψουμε ότι υστερούμε πολύ κυρίως στη μετάνοια των πράξεων που οφείλαμε να κάνουμε και δεν κάναμε!!! Και να, μία εγκληματική έλλειψη, αγαπητοί, (την οποία βδελύσσεται ο Χριστός και οι Άγιοι, όπως μας την υποδεικνύει ο θείος Χρυσόστομος), το να σιωπάμε, ενώ γνωρίζουμε και βλέπουμε τους υπεύθυνους ποιμένες να αφήνουν τη σκοπιά, γινόμενοι οι ίδιοι καταστροφείς του ποιμνίου και του οίκου του Θεού! Αν θέλουμε λοιπόν να κάνουμε αυτήν την περίοδο θεάρεστο αγώνα, ας υψώσουμε όλοι νόμιμα τον τόνο του ελέγχου κατά των ασεβών, ας φύγουμε πολύ πιο μακριά από τη βλασφημία τους, ας μισήσουμε θεϊκώς τους νέους λύκους της Εκκλησίας, έχοντας ως σφενδόνα του Αγίου Πνεύματος, τα λόγια των Αγίων Πατέρων, οι οποίοι ήξεραν να νηστεύουν πολεμώντας τον πονηρό και όχι συνεργώντας με τον Αντίχριστο! Καλόν αγώνα, σεβαστοί Πατέρες και αγαπημένοι μας αδελφοί, νόμιμο, ταπεινό μα και πιο ουσιαστικό, θαρραλέο και ομολογιακό, ζώντας πάντοτε μέσα σε κάθε λύπη και θλίψη, εν υπομονή πολλή, τη μυστική χαρά της Αναστάσεως, η οποία βιώνεται πάντοτε και αποκλειστικά απ’ αυτούς που αγωνίζονται εν αληθεία και αγάπη Χριστού! Αμήν.
