“ἔνεστι γάρ πως τοῦτο τῇ τυραννίδι νόσημα, τοῖς φίλοισι μὴ πεποιθέναι” (Αισχύλος: Προμηθεύς δεσμώτης)
(κατά κάποιο τρόπο είναι αυτό αρρώστια των τυραννιών, να μην εμπιστεύονται τους φίλους)
Πώς να εμπιστευθούν, λοιπόν, οι σύγχρονοι Προμηθείς δεσμώτες της τυραννίδας ΕΕ των αγορών τους δήθεν φίλους τους;
Όταν πριν οκτώ χρόνια, στην αρχή της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας, είχα ονομάσει το καθεστώς της Ευρώπης ως χρηματοπιστωτική χούντα ή τραπεζοφασισμό χαρακτηρίστηκα ως υπερβολικός.
Τότε, ήταν βέβαια, η εποχή που άλλοι μιλούσαν για δημοκρατικό έλλειμμα στην ΕΕ. Σήμερα, όμως, που όλοι μπορούν να μιλήσουν για δικτατορικό περίσσευμα, οι χαρακτηρισμοί μου φαντάζουν επιεικείς.
Προχθες, η Ιταλία έζησε το παρελθόν της Ελλάδας του 1965, όταν τα ανάκτορα εμπόδισαν έναν λαοπρόβλητο πρωθυπουργό του 52%, τον Γεώργιο Παπανδρέου, να αναλάβει το υπουργείο εθνικής άμυνας, που ήταν ο θεματοφύλακας των εθνικών “αξιών”.
Χθες, στην Ιταλία τα “ανάκτορα” του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού, μέσω του προέδρου της Ιταλίας Sergio Mattarella, εμπόδισαν έναν εντολοδόχο πρωθυπουργό του 70% να ορίσει ως υπουργό στο υπουργείο οικονομικών, που είναι ο θεματοφύλακας των οικονομικών “αξιών”, τον διακεκριμένο οικονομολόγο και πανεπιστημιακό Paolo Savona, προφανώς, γιατί δεν είχε την οσφυοκαμψία και την ασχετοσύνη του “Ιπτάμενου Ολλανδού” αγρονόμου.
To σημερινό σύνθημα στην Ιταλία είναι:
“Il palazzo contre la piazza” (το παλάτι – της εξουσίας – απέναντι στο δρόμο).
Οι παρακάτω δηλώσεις, που παραθέτω, δεν προέρχονται από κάποιο συνηθισμένο αντιευρωπαϊκό, αντιγερμανικό και αντιναζιστικό σχόλιό μου, αλλά από τους Luigi di Maio και Matteo Salvini, ηγέτες των κομμάτων της πλειοψηφίας του 70%, στην οποία πλειοψηφία η “Δημοκρατία” της ΕΕ εμπόδισε να ορίσει τον υπουργό οικονομικών της, παρέχοντας, τελικά, την εντολή σχηματισμού μιας μελλοθάνατης κυβέρνησης, με δεδομένη την έλλειψη της εμπιστοσύνης των αντιπροσώπων του εκλογικού σώματος, σε έναν πρώην υπάλληλο του ΔΝΤ, ως θεματοφύλακα των χρηματοπιστωτικών αξιών του ιμπεριαλισμού, Carlo Cottarelli, ώστε να δοθεί χρόνος στις λεγόμενες αγορές των τοκογλύφων να νοθεύσουν τη λαϊκή βούληση των Ιταλών με τους εκβιασμούς της αύξησης των επιτοκίων και των spreads:
“Πρέπει να μας πουν, λοιπόν, ότι ο εκλογές είναι άχρηστες και ότι τις κυβερνήσεις τις αποφασίζουν οι οίκοι αξιολόγησης και τα χρηματοπιστωτικά λόμπι” (Luigi di Maio).
“Εχουμε Δημοκρατία,. Τα ονόματα των υπουργών αποφασίζονται από τον ιταλικό λαό, και όχι από Γερμανούς, Γάλλους ή Πορτογάλους…
Όλα αυτά ισχύουν αν υπάρχει Δημοκρατία, αλλά αν έχουμε μια αλυσίδα, που δεν μας επιτρέπει να επιλέξουμε έναν υπουργό o οποίος δεν αρέσει στο Βερολίνο και στις ισχυρές εξουσίες, σημαίνει ότι είναι ο σωστός υπουργός” (Matteo Salvini).
Η χρηματοπιστωτική χούντα των αγορών με καραγκιοζοπαίχτη της λαϊκής βούλησης τη ναζιστική Γερμανία και ιμπρεσάριο το ΔΝΤ “μεταρρύθμισε”, για να χρησιμοποιήσω μια προσφιλή λέξη της υποκρισίας του πολιτικού Λουθηρανισμού, το κράτος του Δήμου, που είναι γνωστό ως Δημοκρατία, σε κράτος των αγορών, που θα μπορούσαμε να το αποκαλέσουμε ως Αγορακρατία, Επιτοκιοκρατία ή Σπρεντοκρατία (Spreadocraty).
To τραγικότερο, όμως, όλων είναι ότι, δύο μέρες μετά το πραξικόπημα των αγορών στην Ιταλία, η ευρωπαϊκή Αριστερά, τηρεί σιγή ασυρμάτου και η μόνη ηχηρή πολιτική καταδίκη, που καταγράφει γλαφυρά το αίσχος της Νέας Τάξης Πραγμάτων, της Αγορακρατίας, Επιτοκιοκρατίας ή Σπρεντοκρατίας, είναι αυτή της Marine Le Pen, γνωστής και μη εξαιρετέας ακροδεξιάς του γαλλικού Front National, που δεν θα διστάσω να επικαλεστώ, παρά τη διαμετρικά αντίθετη ιδεολογία μου στο κόμμα αυτό:
“L’Union européenne et les marchés financiers confisquent à nouveau la démocratie. Ce qui se passe en Italie est un coup d’État, un braquage du peuple italien par des institutions illégitimes. Face à ce déni de démocratie, la colère des peuples grandit partout en Europe”.
(Η ΕΕ και οι χρηματοπιστωτικές αγορές καταργούν εκ νέου την δημοκρατία. Αυτό που συμβαίνει στην Ιταλία είναι ένα πραξικόπημα, μια ληστεία του ιταλικού λαού από παράνομους θεσμούς. Απέναντι σε αυτήν την άρνηση της δημοκρατίας, ο θυμός των λαών μεγαλώνει παντού στην Ευρώπη).
Όταν, λοιπόν, η Αριστερά σιωπά προκλητικά, ανάγοντας ορισμένες φορές με μεμονωμένες φωνές της σε ήρωα τον Ιταλό πρόεδρο γιατί εμπόδισε τη “Δεξιά Δημοκρατία” να σχηματίσει κυβέρνηση στην Ιταλία, μπροστά στη διεθνή χούντα των αγορών, τότε, δυστυχώς, γιγαντώνεται ο εθνικιστικός φασισμός, δίνοντας, ουσιαστικά, στον λαό δύο αδιέξοδους δρόμους: τον δρόμο του εθνικιστικού φασισμού ή τον δρόμο του διεθνιστικού φασισμού, κάνοντας τη Δημοκρατία ένα πολίτευμα – εκκρεμές και αναγκαίο κακό του τύπου:
“δύο κακῶν εἰς αίρεσιν προκειμένων, τὸ μετριώτερον αίρετέον” (Choricii Gazaei Orationes declamationes fragmenta)
ή
“δυοῖν κακοῖν προκειμένοιν τὸ μὴ χεῖρον βέλτιστον” του Λατίνου κωμωδιογράφου Titus Maccius Plautus, στη χώρα του οποίου σήμερα παίζεται η τραγωδία του τέλους της Δημοκρατίας στο σύγχρονο ναζιστούργημα του Ιμπεριαλισμού, την ΕΕ, που η ιδρυτική της ονομασία ως ΕΟΚ (Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα) δεν αγιάζει το σκοπό της με το μέσο της μετονομασίας της σε ΕΕ (Ευρωπαϊκή Ένωση).
Όπως, λοιπόν, οι πολιτικές αδολεσχίες καταδικάζουν με φόβο τη Δεξιά και την Αριστερά βία, έτσι θα πρέπει να καταδικάζουν με την Κάλβειο αρετή και τόλμη τη Δεξιά και την Αριστερά Δημοκρατία, γιατί η Δημοκρατία δεν είναι διανυσματικό μέγεθος με φορά – κατεύθυνση και ποσότητα, αλλά απόλυτη αξία και όλα τα άλλα είναι προσχήματα της τυραννίας.
ΔΑ
