Μετά το Σότσι, όλα τα χαρτιά της Συριακής πασιέντζας πήγαν στην θέση τους

Το κύριο αποτέλεσμα της συνάντησης μεταξύ των Βλαντιμίρ Πούτιν και R. Ερντογάν στο Σότσι είναι η πλήρης παύση της Τουρκικής στρατιωτικής επιχείρησης στη Συρία, και όχι μόνο η αναστολή της που ο Donald Trump ήταν σε θέση να πετύχει με τους Τούρκους.

Είναι ευχάριστο το γεγονός ότι η έκβαση του Σότσι επιτεύχθηκε μόλις δύο ώρες πριν από τη λήξη των αμοιβαίων τελεσιγράφων μεταξύ Τουρκίας και Ουάσιγκτον, τα οποία θα μπορούσαν να έχουν ακολουθηθεί από ένοπλη διαμάχη μεταξύ των δύο συμμάχων του ΝΑΤΟ. Ο Υπουργός Εξωτερικών της Αμερικής Mike Πομπέο διακήρυξε την ετοιμότητα για μια τέτοια εξέλιξη των γεγονότων, και οι Τούρκοι είχαν ήδη αρχίσει μερική κινητοποίηση των ενόπλων δυνάμεων, τραβώντας τες στη ζώνη των συγκρούσεων.

Ενώ αναλαμβάνοντας πρωτοβουλίες για τη σύναψη συμφωνίας με την Τουρκία, η Ρωσία, φυσικά, δεν καθοδηγήθηκε από τα συμφέροντα της διατήρησης της ενότητας του συνασπισμού του ΝΑΤΟ. Εμπόδισε όμως τον πόλεμο κοντά στα σύνορά της και διασφάλισε μια απλή επίλυση της Συριακής κρίσης. Τώρα οι αναλυτές υπολογίζουν ποιος επωφελήθηκε από τη “συμφωνία του Σότσι” και ποιος έχασε. Στην πραγματικότητα, επωφελήθηκαν όλοι οι βασικοί διεθνείς παράγοντες. Όλοι με τον τρόπο τους.

Εμποδίζοντας τον πόλεμο , η Ρωσία ενίσχυσε τη διεθνή αξιοπιστία της. Ταυτόχρονα, ενίσχυσε τη θέση του σύμμαχου της στη Δαμασκό. Η Μόσχα, ειδικότερα, κατόρθωσε να λάβει την συγκατάθεση της Άγκυρας για τον περιορισμό της Τουρκικής ζώνης ασφαλείας στο έδαφος που είχαν ήδη καταλάβει οι Τούρκοι. Είναι περίπου 100 χιλιόμετρα μακρύ, 2200 τετραγωνικά χιλιόμετρα μεταξύ των πόλεων RAS El-Ain και Tell Abyad. Αυτό είναι μόνο το ένα τέταρτο των όσων ήλπιζε ο Ερντογάν στην αρχή της επιχείρησης, αν και η διατήρηση μιας Τουρκικής παρουσίας εδώ είναι από μόνη της η κύρια παραχώρηση από τη Μόσχα. Ως υπενθύμιση, σύμφωνα με τα αποτελέσματα της συμφωνίας του Ερντογάν με τον Αντιπρόεδρο της Αμερικής Mike Pence, οι Τούρκοι επέμεναν να κατέχουν ολόκληρη τη λωρίδα των συνόρων. Τώρα δεν το απαιτούν. Τα άλλα τρία τέταρτα των Συριακών-Τουρκικών συνόρων στην περιοχή που ελεγχόταν μέχρι πρόσφατα από τους ντόπιους Κούρδους της Rojava θα εποπτεύονται από την κυβερνητική συνοριοφυλακή.

Ο Ερντογάν, ο οποίος είχε επίμονη διαπραγμάτευση με τον Βλαντιμίρ Πούτιν κατά τη διάρκεια της σχεδόν επτάωρης συνόδου κορυφής, ήταν επίσης ικανοποιημένος με αυτό στο τέλος. Εκτός από την προαναφερθείσα ζώνη, έχει επίσης τη ρήτρα της συμφωνίας που επιτρέπει σε μικτές Τουρκορωσικές περιπολίες να μετακινηθούν σε βάθος έως και 10 χιλιομέτρων στα υπόλοιπα σύνορα. Λένε ότι αυτή είναι η εκπλήρωση της υπόσχεσης του Ερντογάν να αναλάβει τον έλεγχο ολόκληρης της επικράτειας που είναι ανησυχητική περιοχή για την Τουρκία.

Γι ‘ αυτόν, φυσικά, είναι μια μεγάλη ανακούφιση ότι το τελεσίγραφο του προς τους Αμερικανούς, το οποίο έθεσε μπροστά στην πλειονότητα των προσβολών του Trump, έπαψε να ισχύει. Ο πόλεμος με την Αμερική είναι μάλλον το τελευταίο πράγμα που χρειάζεται ο Ερντογάν, δεδομένης της εγχώριας πολιτικής κατάστασης στην Τουρκία.

O Trump με την υπερβολικά αποκλείνουσα συμπεριφορά του δεν μπορεί παρά να αισθάνθηκε ανακούφιση ότι δεν θα χρειαστεί να πάει σε πόλεμο με έναν σοβαρό αντίπαλο. Ο πόλεμος δεν θα μπορούσε να είχε ξεκινήσει χωρίς την άδεια του Κογκρέσου και θα ήταν σχεδόν βέβαιο ότι θα ήταν μια πραγματική δικαιολογία για να κατηγορηθεί ο Αμερικανός Πρόεδρος. Το γεγονός ότι η Ουάσιγκτον δεν εμφανίζεται στη συμφωνία του Σότσι και απουσιάζει από την Συριακή διευθέτηση θα χρησιμοποιηθεί, φυσικά, και στον αγώνα κατά του Trump από τους πολιτικούς της αντιπάλους. Ωστόσο, όταν διέταξε την απόσυρση των Αμερικανικών στρατευμάτων από τη Συρία, ο επικεφαλής του Λευκού Οίκου θα έπρεπε να είναι έτοιμος για το γεγονός ότι μετά την αναχώρησή τους η συνολική επιρροή της Αμερικής σε αυτή τη χώρα θα μειωθεί σταδιακά. Επομένως, η “συμφωνία του Σότσι” είναι απίθανο να του προκάλεσε αλλεργίες. Ο Trump δεν πρόκειται να σπάσει τη συμφωνία βοηθώντας του Κούρδους που εξακολουθούν να αναζητούν την Ουάσιγκτον με ελπίδα. Έχει ήδη καλέσει το μνημόνιο του Σότσι “καλά νέα”.

Στη Δαμασκό, η στάση απέναντι σε αυτές τις συμφωνίες είναι επισήμως συγκρατημένη, και κανένα έγγραφο που να προβλέπει ξένη στρατιωτική παρουσία στη Συρία χωρίς τη συγκατάθεσή της μπορεί να εγκριθεί εκεί. Ωστόσο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η θέση της Ρωσικής πλευράς είχε συμφωνηθεί προηγουμένως με τη Δαμασκό. Η συμφωνία του Σότσι είναι σίγουρα επωφελής για τους Σύριους. Ο Μπασάρ Αλ Άσαντ χωρίς καυγάδες παίρνει την παρουσία των συνοριοφυλάκων του που έχουν εγκριθεί από την Τουρκία στα τρία τέταρτα της συνοριακής ζώνης της πρώην Rozhava , και τώρα βορειοανατολικό τμήμα της Συρίας. Η ανάγκη του Ασάντ για συμφωνία με τους Κούρδους έχει εξαφανιστεί, και ενισχύει τη θέση της Δαμασκού στις διαπραγματεύσεις για την περαιτέρω ενσωμάτωσή τους στην εθνική ζωή. Οι κοινές Ρώσικες-Τουρκικές περιπολίες πίσω από τα σύνορα της συριακής φρουράς δεν αλλάζουν τα πράγματα, καθώς οι λειτουργίες τους θα περιλαμβάνουν μόνο την παρακολούθηση της μη επιστροφής των Κούρδων. Οι Σύριοι θα συνεχίσουν αναμφίβολα να απαιτούν την άμεση απόσυρση των Τούρκων από την περιοχή μεταξύ του Ρας Αλ-Άιν και του Abyad , αναφέροντας, μεταξύ άλλων, τις διαβεβαιώσεις που δόθηκαν στο Σότσι από τον Ερντογάν για τη δέσμευση της Τουρκίας για την εδαφική ακεραιότητα και την κυριαρχία της Συρίας. Όσο ισχυρότερη είναι η κρατική παρουσία των τελευταίων στα σύνορα, τόσο πιο δύσκολο θα είναι να τους αγνοήσουν στην Άγκυρα.

Η πλευρά του χαμένου μοιάζει με τους Κούρδους που δεν τους έχουν μείνει σύμμαχοι. Ωστόσο, έχασαν ακόμα και όταν οι Αμερικανοί τους απαρνήθηκαν. Αυτό που συμβαίνει τώρα είναι ήδη η συνέπεια. Με όλη τη συμπάθεια για τους Κούρδους, θα πρέπει να τονιστεί ότι οι ίδιοι οι ηγέτες τους οδήγησαν τον λαό σε μια τέτοια κατάσταση. Ακόμη και μετά την επίτευξη συμφωνίας με τη Δαμασκό για κοινές δράσεις, συνέχισαν να ψάχνουν τον Λευκό Οίκο, και να πιάνουν μακρινές νότες της προηγούμενης Χάρης τους.

Στις 17 Οκτωβρίου, όταν η Ουάσιγκτον και η Άγκυρα υπέγραψαν συμφωνία κατάπαυσης του πυρός, τώρα θαμμένη, οι κουρδικές περιπολίες σταμάτησαν ξαφνικά να επιτρέπουν στα Συριακά στρατεύματα να φθάσουν στα σύνορα. Αυτό συνέβη, για παράδειγμα, στην περιοχή της Raqqa. Παρά ταύτα, η Δαμασκός επέλεξε τις εγγυήσεις του πρώτου προσώπου, και οι Κούρδοι πρέπει τώρα να κάνουν ό,τι καλύτερο για να διατηρήσουν τη συμφωνία που υπογράφηκε με τη Συριακή κυβέρνηση . Οι Κούρδοι διοικητές, έχοντας χάσει την κύρια ζώνη εποικισμού του λαού τους κατά μήκος των συνόρων, από όπου αναγκάζονται να εγκαταλείψουν, συνεχίζουν να προσκολλώνται σε περιοχές όπου πριν από τον πόλεμο υπήρχε λιγότερο από το 1% του τοπικού κουρδικού πληθυσμού. Ωστόσο, εδώ υπάρχει πετρέλαιο και αέριο. Οι Αμερικανοί αφήνουν 200 στρατιώτες εκεί για να προστατεύσουν τα χωράφια, και οι Κούρδοι αρχηγοί, παρ ‘ όλα αυτά, συμφωνούν να τους βοηθήσουν, και τι θα γίνει αν φύγουν ; Τι σχέση έχει με τα συμφέροντα του κουρδικού λαού;

Η θέση της Συριακής ηγεσίας προς τους Κούρδους υπό αυτές τις συνθήκες γίνεται όλο και πιο σκληρή. Ο προεδρικός σύμβουλος Ασάντ Μπ. Σαχάν δήλωσε κατηγορηματικά ότι “δεν υπάρχει καμία κουρδική αυτονομία. Και ο διοικητής των Κούρδων σχηματισμών Μαζουμ Αμπντί προσπαθεί να φτάσει στις ΗΠΑ με όλη του τη δύναμη. Προφανώς, θέλει να προσπαθήσει να γυρίσει πίσω αυτό που είναι αδύνατο να γυρίσει πίσω. Πρέπει πραγματικά να προσβλέπει στη Δαμασκό και στη Μόσχα για να σώσει ό,τι μπορεί ακόμα να σωθεί.