Με λίγες λέξεις ο Αριστοφάνης σκιαγραφεί την πολιτική και τους πολιτικούς:
«φωνὴ μιαρά, γέγονας κακῶς, ἀγοραῖος εἶ·
ἔχεις ἅπαντα πρὸς πολιτείαν ἃ δεῖ·» (Ἱππῆς)
Ο Καρανικισμός, τελικά, έγινε καθεστώς και ιδεολογία.
Έντρομοι οι αμέτοχοι της κομματικής αγέλης πολίτες παρακολουθούμε τις μετακινήσεις του στρατηγικού επενδυτή και μεγαλομετόχου του κράτους τακτικού κομματικού στρατού να καταλαμβάνει τα φρούρια των διοικήσεων των νοσοκομείων το ένα μετά το άλλο και αναλογιζόμαστε τον πολιτικό χρονικογράφο των αθλιοτήτων της πολιτικής μας ιστορίας, Εμμανουήλ Ροΐδη, να φωνάζει από τον τάφο του:
«Οι ημέτεροι φατριάρχαι, προς σχηματισμόν ή ενίσχυσιν κόμματος, στρατολογούν εκ των τριόδων μισθοφόρους, τους πληρώνουν διά δημοσίων χρημάτων, ήτοι διά θέσεων περιττών. Των τοιούτων μισθοφόρων επί τοσούτων επολλαπλασιάσθη, προϊόντος του χρόνου, ο αριθμός και το θράσος, ώστε κατέστησαν σήμερον η μόνη αξιόμαχος δύναμις της Ελλάδος, προ της οποίας… και κυβέρνησις και Βουλή και ολόκληρον το έθνος κύπτουν γόνυ μετά τρόμου».
Ο ΣΥΡΙΖΑ ανακάλυψε το απτυχίωτο Καρανίκειο τάλαντο και η ΝΔ κατέστησε καθεστώς και ιδεολογία τον κομματικό μεταπτυχιακό Καρανικισμό.
Οφείλω να ομολογήσω ότι μου λείπει ο ρομαντισμός του ερασιτεχνισμού του ΣΥΡΙΖΑ μπροστά στον μεταπτυχιακό κομματικό εξπρεσιονισμό της ΝΔ που, μετά τον ογδοντάχρονο φερέλπιδα νέο διοικητή που διόρισε, τον μόνο που δεν επιστράτευσε στις διοικήσεις των νοσοκομείων ήταν τον ίδιο τον Χάρο, στον οποίο θα έτειναν ανακουφιστικώς χείρα φιλίας και συνεργασίας οι δεινοπαθούντες ασθενείς τους.
Αυτή, λοιπόν, η αγαστή συνύπαρξη ιδεολογίας και κομματικής επιστήμης μου έφερε στο νου τη σκέψη του Louis Althusser, ότι «Η ιδεολογία κρύβει την επιστήμη σε κάθε σημείο όπου αποτυγχάνει η αυστηρότητα της, αλλά και στο ακραίο σημείο όπου μια τρέχουσα έρευνα φτάνει στα όριά της» («L’idéologie guette la science en chaque point où défaille sa rigueur, mais aussi au point extrême où une recherche actuelle atteint ses limites»).
Τί γίνεται, όμως, όταν η κομματική επιστήμη ξεπερνάει τα όριά της;
Αυτό, πιθανόν, θα το απαντήσουν οι κομματόβιοι «εκπαιδευτικοί» που κλήθηκαν να διοικήσουν νοσοκομεία δια της πιθανής αναπληρώσεώς των υπό κομματοπεριούσεων τραυματιοφορέων που θα κληθούν να διδάξουν στα σχολεία.
Δυστυχώς, ακόμα και για τον κομματικό υπεράνθρωπο ισχύει η άποψη του δημιουργού του υπερανθρώπου, του Friedrich Wilhelm Nietzsche, ότι «Η παράνοια είναι σχετικά σπάνια σε άτομα, αλλά ο κανόνας σε ομάδες, κόμματα, έθνη και εποχές» («Der Irrsinn ist bei Einzelnen etwas Seltenes, aber bei Gruppen, Parteien, Völkern, Zeiten die Regel»).
ΔΑ
