Αφορμή γι’ αυτή τη μελέτη καθώς και το γραμμένο, κάτω από συγκινησιακή φόρτιση, ποίημα που ακολουθεί υπήρξε η ακόλουθη προσωπική εμπειρία του γράφοντος.
Μετά από μακρόχρονη απουσία μου επισκέφτηκα το χωριό που γεννήθηκα, τη Μηλιά Μάνης. Τρεις διαδοχικές μέρες στις 6.30 το πρωί, μισοκοιμισμένος – μισοξύπνιος στο κρεβάτι, βίωσα μια συγκινητική εμπειρία. Δεχόμουν την επίμονη προτροπή – με άφωνα λόγια – όπως επισκεφτώ το παρακείμενο, ξεχασμένο, εγκαταλειμμένο και ερειπωμένο ξωκλήσι : «ΣΤΟΝ ΑΗ ΓΙΩΡΓΗ». Θαμμένο μέσα στην άγρια βλάστηση, δυσκολεύτηκα να το εντοπίσω παρ’ ότι θυμόμουν από παιδί τη θέση του. Εκεί κάναμε στάση τα παιδιά της Μηλιάς στο πήγαινε – έλα για το Γυμνάσιο της Πλάτσας. Είναι η μέση της διαδρομής του επαρχιακού πεζόδρομου τότε, Πλάτσας – Μηλιάς. Εδώ! κάποτε υπήρχε εκκλησία. Ούτε καντήλι, ούτε σταυρό. Χωρίς πόρτα, χωρίς τέμπλο. Έλειπαν οι εικόνες, έλειπε το κερί. Ζώων ακαθαρσίες εδώ και εκεί. Σαύρες και φίδια. Πεταμένα σκουπίδια. Ήταν ένα ΄θέαμα τραγικό. Οποία ντροπή! Υιοθέτησε ένα εκκλησάκι και εσύ,, ΜΠΟΡΕΙΣ.
Η βίωση αυτής της «διακροής» υπήρξε καταλυτική για μένα. Με μεταμόρφωσε στην κυριολεξία. Άλλες σκέψεις άρχισαν να περνούν από το μυαλό μου. Άλλη οπτική απέκτησα για τον κόσμο, τους ανθρώπους, τα πράγματα. Άλλη ματιά στην αξιολόγηση της πορείας της ζωής μου. Άλλη ερμηνεία στις επιτεύξεις, τα προσόντα, τα κατορθώματά μου. Ξύπνησαν μνήμες, ήρθαν τα πράγματα στη θέση τους! Ο θετικός επιστήμονας, ο μετρημένος, ο αυστηρά ορθολογιστής μέχρι χθες, τα βλέπει όλα τώρα να αλλάζουν όψη.
ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΟΥ ΓΙΩΡΓΗ
Αν μωρό του ξέφυγα του χάρου, ξέρω! έβαλες το χέρι σου Εσύ.
Αν ολόκληρη η ζωή μου έγινε ένα άλμα, ξέρω! έκανες το θαύμα σου Εσύ.
Αν ξεπέρασα τα όνειρα που έκανα παιδί, ξέρω! είχα τη θεία χάρη τη δική Σου.
Αν της φτώχειας έσπασα το φράγμα, ξέρω! ο ούριος άνεμος ήταν η πνοή Σου.
Αν στο διάβα της ζωής μου βρέθηκα καβαλάρης, ξέρω! με ανέβασες εσύ στο άλογό Σου.
Τι κι αν πέταξα ψηλά, ξέρω! Τα φτερά ήταν δικά Σου.
Και σαν γύρισα απ΄ τα ξένα στα πενήντα μου έξι τρεις με κάλεσες σιμά σου και έκανες ο νους να φέξει!
Τώρα ξέρω, ναι ξέρω!!! Ποτέ δεν ήμουν μοναχός στις δύσκολες στιγμές μου, δίπλα μου, είχα και έχω τον Άγιο το δικό μου.
Υπάρχουν μερικά άτομα που είναι προικισμένα με ειδικές αισθήσεις της «διόρασης» και «διακοής». Τα διορατικά και διακουστικά άτομα βλέπουν και ακούν πράγματα που για τους άλλους είναι αόρατα και άηχα.
Όταν οι ποιητές, όπως ο Όμηρος, ο Ησίοδος ή ο Πίνδαρος, απευθύνονται προς τις Μούσες, η επίκλησή τους δεν έχει συμβολικό ή διακοσμητικό χαρακτήρα, αλλά πηγάζει από τη βαθύτατη πίστη ότι οι θεές Μούσες είναι εμπνεύστριες και οδηγοί τους.
Τα μεγάλα επιστημονικά επιτεύγματα μοιάζουν με μικρά θαύματα, με δώρα Θεού. Συχνά οι ερευνητές φτάνουν στον «προορισμό» τους … παρεμπιπτόντως. Άλλες φορές, όμως, έχουν ήδη συλλάβει μια μεγάλη ιδέα και την κυνηγούν με πάθος. Αυτή η «φαεινή ιδέα» μοιάζει, στην περίπτωσή τους, με θεία φώτιση, με θεία αποκάλυψη σε ένα λαμπερό μυαλό. Ο τρόπος με τον οποίο έγιναν οι περισσότερες από τις σημαντικές προσωπικές ανακαλύψεις θυμίζει περισσότερο επίδειξη υπνοβάτη παρά ηλεκτρονικού υπολογιστή. Ο Μεντελέγιεφ, λέγεται, είδε αυτούσιο στον ύπνο του τον Περιοδικό Πίνακα των Χημικών Στοιχείων και μόλις ξύπνησε τον μετέφερε σε μια κόλλα χαρτί.
Οι προφήτες και οι εφευρέτες, οι ζωγράφοι, οι ποιητές, μοιράζονται όλοι τους, την αμφίβια ιδιότητα. Να ζουν συγχρόνως σε αυστηρές καθορισμένες στεριές και σε ωκεανούς δίχως όρια.
Κάποιους, ιδίως τους νέους, ίσως όλα τούτα να τους ξενίσουν, ίσως κιόλας να τα περιγελάσουν. Όμως φίλοι μου η σύγχρονη Φυσική μας πληροφορεί πως στο ευρύ φάσμα των ηλεκτρομαγνητικών ακτινοβολιών το ορατό φως είναι μόνο μια πολύ στενή λωρίδα. Τον κόσμο που αντιλαμβανόμαστε γύρω μας, τον βλέπουμε μόνο από ένα στενό παράθυρο. Ούτε οι υπέρυθρες, ούτε οι υπεριώδεις ακτινοβολίες, ούτε τα ραδιοκύματα, ούτε τα μικροκύματα, ούτε οι ακτίνες Χ, είναι ορατές. Αλλά και από τους ήχους που υπάρχουν γύρω μας ένα μικρό μέρος τους γίνεται αντιληπτό από μας. Τα αυτιά μας είναι ευαίσθητα σε ορισμένες μόνο συχνότητες. Ούτε υπέρηχους, ούτε υπόηχους αντιλαμβανόμαστε.
Σύμφωνα με δεδομένα από το διαστημικό παρατηρητήριο Planck, τόσο το Σύμπαν, όσο και εμείς που είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι και μέρος του, αποτελούμαστε ΜΟΝΟ από περίπου 5% ύλη και όλο το άλλο από ενέργεια. Πόσο μάταια μπορεί κανείς να ζήσει με μόνο το 5% της ύπαρξης του; Μας προγραμμάτισαν να ασχολούμαστε με ότι καταλαβαίνουν οι αισθήσεις μας και όχι η ψυχή μας, το ένστικτό μας, η πνευματική μας υπόσταση , ο νους μας… Η επιστήμη από το Διαφωτισμό και μετά επικαλούμενη τον ορθολογισμό και τις αποδείξεις, μας «κρύβει λόγια»!
Υπάρχουν γύρω μας πράγματα που ο άνθρωπος με τις φτωχές του αισθήσεις ούτε βλέπει, ούτε ακούει. Γι’ αυτό και οι αρχαίοι δεν εμπιστεύονταν τις αισθήσεις γιατί εκτός των άλλων πολλές φορές μας εξαπατούν. Νους ορά και νους ακούει, έλεγαν. Ο πολύς Καζαντζάκης επίσης παρατηρεί: « αλίμονο στον άνθρωπο που εμπιστευτεί τις πέντε του αισθήσεις». Υπάρχουν όντα μη ορατά, μη αντιληπτά δια των αισθήσεων, μη φθαρτά, αιώνια, όπως η ψυχή του ανθρώπου, η ψυχή του κόσμου, το παγκόσμιο πνεύμα, η κοσμική ουσία, ο θεός. Τα όντα αυτά είναι όντως όντα , πραγματικά αιώνια αθάνατα, άφθαρτα και αυτός ο κόσμος είναι αληθινός, ο πραγματικός κόσμος, ενώ ο υλικός είναι φαινομενικός γι αυτό και λέγεται εφήμερος κόσμος.
Κανένα πεδίο σκέψης δεν μπορεί να εκτιμηθεί σωστά από ανθρώπους που μετράνε τα πάντα με το υποδεκάμετρο. Ο Ντοστογιέφσκι, πολεμώντας τον ορθολογισμό των Δυτικών, θεωρεί την Ευρώπη «νεκροταφείο», όλες οι μεγάλες ψυχές πέθαναν και μονάχα οι άψυχοι, πρακτικοί, συμφεροντολόγοι «μπακάληδες» ζουν. «Το βρίσκω πολύ ενδιαφέρον που δύο και δύο κάνουν τέσσερα. Θα ήταν όμως υπέροχο αν κάπου – κάπου έκαναν πέντε», θα σημειώσει. Γιατί η λογική όταν στερείται συναισθήματος, δεν έχει όραμα, στερείται έμπνευσης, δεν έχει φαντασία, οδηγεί σε μονολιθικές, στείρες, κάθετες επιλογές.
