Δανείζομαι ως επικεφαλίδα γνωστό στίχο, από γνωστό τραγούδι, γνωστού μουσικοσυνθέτη…
Όχι φυσικά για να απαξιώσουμε την έννοια της αγάπης…πώς θα μπορούσαμε άλλωστε…
Όταν “ψηλαφώντας”, ερευνώντας και τελικά…βιώνοντας αυτή την υπέρτατη έννοια…
θα πρέπει κάποια στιγμή να φτάσουμε στον ίδιο τον Θεό…
αφού «Ό Θεός αγάπη εστί και ό μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ό Θεός εν αύτώ» (Α’ Ίωάν. δ’ 16).
Φυσικά, σύμφωνα με την Ορθόδοξη διδασκαλία και του ιδίου του Ευαγγελίου που μας άφησε παρακαταθήκη ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, δεν νοείται να φτάσουμε στην τελεία αγάπη του Θεού, αν προηγουμένως δεν έχουμε αγαπήσει τέλεια την εικόνα του Θεού, κατά το Ευαγγελικό «εάν τις ειπεί ότι αγαπώ τον Θεόν και τον άδελφόν αυτού μισή, ψεύστης εστίν» (Α’ Ίωάν. δ’20).
Όμως…
αυτό που θα πρέπει να μας προβληματίσει, είναι η έννοια που δίνεται κατά το δοκούν, στην λέξη αγάπη…
Στο όνομα της αγάπης λοιπόν…
Έχει καταντήσει η χώρα ένα ξέφραγο αμπέλι, όπου όποιος θέλει μπαίνει και όποιος θέλει βγαίνει, χωρίς έλεγχο.
Έχουν γίνει πλήρως αποδεκτά στην κοινωνία, παρά φύσιν αμαρτήματα και οι ασκούντες αυτά όχι μόνο δεν ελέγχονται αλλά προβάλλονται και ως ιδανικά πρότυπα ορθού τρόπου ζωής.
Στο όνομα της αγάπης για το σώμα τους, γυναίκες αποβάλλουν αθώες ανθρώπινες ψυχές ως απόβλητα, συνεργούντων βεβαίως και των ανδρών με τους οποίους συνέπραξαν.
Ο κατάλογος θα μπορούσε να είναι μακροσκελέστατος με τα “κατορθώματα” των καιρών μας στο όνομα της “αγάπης” αλλά κάπου εδώ θα φύγουμε λίγο από τις “κοσμικές” θεωρήσεις
(που πάντα έχουν πνευματικά αίτια και αποτελέσματα) και θα πάμε στις πνευματικές…
Σχεδόν όλοι όσοι θεωρούν ότι γράφουν ή ομιλούν πνευματικά, επικαλούνται την αγάπη…
Εννοείται ότι ο κάθε συνειδητός Χριστιανός, γνωρίζει, εφαρμόζει στην πράξη και βιώνει την έννοια της αγάπης ή τουλάχιστον πρέπει να προσπαθεί για το καλύτερο δυνατό, μέσα στις καθημερινές μάχες που δίνει με τα πάθη του, με τα λάθη του, τις αστοχίες και τις ελλείψεις του.
Όμως…είναι δόκιμο και ωφέλιμο… “εν παντί καιρώ”… να γράφουμε και να ομιλούμε περί αγάπης;
Ας πάρουμε παράδειγμα από τον ίδιο τον Κύριό μας…
Πολλοί Άγιοι Πατέρες έχουν πει…ότι ο Κύριός μας, μέσα στην Αγία Γραφή, άφησε ζωντανό παράδειγμα για το πως πρέπει να λειτουργούμε, όσοι υποστηρίζουμε ότι Τον αγαπούμε και θέλουμε να Τον ακολουθήσουμε…
Και άλλοι Άγιοι Πατέρες έχουν πει ότι πρέπει να “καθρεφτίζουμε” τον εαυτό μας μέσα στην Αγία Γραφή, για να βλέπουμε που βρισκόμαστε σε σχέση με όσα μας ζήτησε ο Κύριός μας…
Έτσι λοιπόν…ενώ διαβάζουμε την Αγία Γραφή, πέφτουμε πάνω σε αυτό που λέει ο Κύριος:
«όστις σε ραπίσει επί την δεξιάν σιαγόνα, στρέψον αυτω και την άλλην» Ματθαίος 5:39
Προχωρούμε την ανάγνωση της Αγίας Γραφής και πέφτουμε στο χωρίο, όπου ο Ιησούς Χριστός ανακρίνεται ενώπιον του Αρχιερέα και επειδή δεν απαντά, ο υπηρέτης του Αρχιερέα τον χαστουκίζει:
“εάν κακώς ωμίλησα, μαρτύρησε εδώ ενώπιον του δικαστηρίου δια το κακόν αυτό. Εάν όμως καλά και σωστά απήντησα, διατί με δέρνεις;”» (Ιωάννης 18: 22-23).
Εδώ λοιπόν βλέπουμε, ότι ο Κύριος, όχι μόνο δεν στρέφει και το άλλο μάγουλο, αλλά ζητά το δίκαιόν Του.
Προχωρούμε την ανάγνωση της Αγίας Γραφής και φτάνουμε στο γνωστό σημείο που ο Κύριος βρέθηκε στο ναό του Σολομώντα:
Ιω. 2,15 καὶ ποιήσας φραγέλλιον(1) ἐκ σχοινίων(2) πάντας ἐξέβαλεν ἐκ τοῦ ἱεροῦ(3), τά τε πρόβατα καὶ τοὺς βόας(4), καὶ τῶν κολλυβιστῶν(5) ἐξέχεε τὸ κέρμα(6) καὶ τὰς τραπέζας ἀνέστρεψε(7),
(Μετάφραση) Ιω. 2,15 Και αφού έκαμε φραγγέλλιον από σχοινιά, έβγαλε έξω από την αυλήν όλους και τα πρόβατα και τα βόδια, των δε αργυραμοιβών εσκόρπισε κάτω τα νομίσματα και αναποδογύρισε τα τραπέζια των.
Εδώ βλέπουμε ότι ο Κύριος όχι μόνο δεν ανέχεται την ανωτέρω κατάσταση στο ναό, ως “ράπισμα” στο μάγουλο θα λέγαμε αλλά ούτε καν εξηγήσεις δεν ζήτησε αλλά προέβη σε ενέργεια και μάλιστα μη αναμενόμενη έως και σήμερα από πολλούς.
Αν λοιπόν επανέλθουμε σε αυτό που γράψαμε πριν, ότι ο Κύριος έχει αφήσει για εμάς παρακαταθήκη το πως να λειτουργούμε με βάση τις εντολές Του και την αγάπη μας προς Αυτόν, ποιόν τρόπο από τους παραπάνω θα υιοθετήσουμε;
Και πριν από αυτό…Θεωρούμε δεδομένο ότι ο Κύριος δεν κάνει λάθος σε καμία από τις τρεις ανωτέρω περιπτώσεις, ούτε του “ξέφυγε” κάτι από αυτά που έκανε, ούτε φυσικά είναι διχασμένη προσωπικότητα ώστε άλλοτε να ενεργεί έτσι και άλλοτε αλλιώς….
Επομένως πως θέλει από εμένα ο Κύριος να λειτουργήσω βάσει των προτυπώσεων που άφησε ως απλανείς οδοδείκτες για μένα, μέσα στην Καινή Διαθήκη;
Nα σωπάσω και να στρέψω και το άλλο μάγουλο;
Nα μιλήσω και να ζητήσω το δίκιο μου όταν με αδικούν;
Να μη ζητήσω εξηγήσεις και να γκρεμίσω καθετί που βλασφημά και προσβάλλει τον Κύριον και Θεόν μου;
Η απάντηση είναι…διαφορετική για τον καθένα…
Αν κάνουμε “καθρέφτη” μας την Αγία Γραφή και “καθρεφτιστούμε” μέσα της…τότε…
Αυτός που είναι υπερήφανος κι εγωιστής, που θυμώνει εύκολα, που δεν έχει υπομονή…πρέπει να μείνει στο πρώτο…Στρέφοντας και το άλλο “μάγουλο”, θα μάθει κάποια στιγμή (συν Θεώ εννοείται) να “καταπίνει” τον εγωισμό του, να “χαμηλώσει” λίγο από εκεί ψηλά που έχει τοποθετήσει το είδωλο του εαυτού του και να κάνει υπομονή…Μετά μπορεί να προχωρήσει…
Αυτός που δεν μιλά για τίποτα στο όνομα της υπακοής και της αγάπης…ας αναρρωτηθεί μήπως η “σιωπηλή” υπακοή και η αγάπη του δεν είναι αυτή που θέλει ο Κύριος και ίσως η “αφωνία” του και η απραξία του, ευνοούν το να πολεμείται και να βλασφημείται το Όνομα του Θεού…
Επομένως, ήρθε η ώρα να μιλήσει και να ζητήσει το δίκιο του, το πνευματικό, με τον τρόπο που έχει ορίσει ο Κύριος και οι Άγιοι Πατέρες.
Η τρίτη και τελευταία περίπτωση, ανταποκρίνεται στους κατά το δυνατόν “τελείους” και αυτούς που είναι πραγματικά εκλεγμένοι άνωθεν για πνευματικοί ηγέτες.
Σε αυτούς λειτουργούν συνδυαστικά όλες οι αρετές και η Θεία Χάρις, ώστε να λειτουργούν εκ Θεού, γνωρίζοντας πως, πότε και με ποιο τρόπο να κάνουν πράξεις οι οποίες είναι σύμφωνες με τη Θεία Πρόνοια και το Σχέδιο Του Θεού. Ακόμα και αν από κάποιους θεωρούνται “τραβηγμένες”…
Φαντάσου ας πούμε τον Κολοκοτρώνη, τον Μακρυγιάννη, τον Παπαφλέσσα…εκεί που έπρεπε να πάρουν Τούρκικα κεφάλια και να προχωρήσει η Ελληνική Επανάσταση, να επιδίδονταν σε χείμαρρους “αγαπολογίας” και υπακοής στους προκρίτους και σε όσους ιερωμένους τα είχαν καλά με τους Τούρκους, ένεκα της “ειρήνης” και της ησυχίας…
Ή μήπως έκανε λάθος η Παναγία μας, όταν ως Υπέρμαχος Στρατηγός, οδηγούσε και εμψύχωνε τους Έλληνες στο έπος του ‘40 εναντίον των Ιταλών;
Άπειρα τα καταγεγραμμένα θαύματα και οι εμφανίσεις της τότε, που μαρτυρούσαν ότι αυτό ήθελε ο “ουρανός”…Μήπως δεν αγαπούσε τα άλλα παιδιά της, τους Ιταλούς, η Παναγία μας;
Εν κατακλείδι…
Μήπως καλέ μου Χριστιανέ…το να μιλάς και να γράφεις για αγάπη…σε καιρούς που το κινδυνευόμενον είναι η Πίστις…
και ενώ πρέπει να φωνάξεις…διότι ήρθαν οι καιροί που αν δεν φωνάξεις εσύ κι εγώ …“οι λίθοι κεκράξονται”…
και ενώ πρέπει να “πέσουν κεφάλια” (πνευματικώ τω τρόπω) για την υπέρτατη προδοσία της Πίστης μας…
Μήπως λέω, υπό αυτές τις συνθήκες, το να μιλάς και να γράφεις γι’ αγάπη είναι άκαιρο και στερείται διάκρισης;
Y.Γ Συγχωρέστε με για τα όποια σφάλματα και εύχεσθε και για εμένα τον αμαρτωλό κι ελάχιστο.
Με αληθινή εν Χριστώ αγάπη…
Ζ.Α
