Η Ιερά Σύνοδος μιας Ορθόδοξης Εκκλησίας (αλλά και τα όργανά της, όπως τα εκκλησιαστικά δικαστήρια) οφείλουν να κάνουν ουσιαστική και όχι τυπική χρήση των εκκλησιαστικών κανόνων, όταν απομακρύνουν κληρικούς (Αρχιερείς, Αρχιμανδρίτες, κτλ.) από την ενεργό δράση.
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΚΑΙ ΘΕΜΕΛΙΩΔΕΣ ΕΡΩΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝ Ο ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΤΑΙ ΕΔΡΑΣΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. Όχι αν δεν τήρησε κάποιες διατάξεις των εκκλησιαστικών κανόνων, αλλά αν αμάρτησε έναντι του Θεού. ΔΙΟΤΙ ΕΝΔΕΧΕΤΑΙ Ο ΚΛΗΡΙΚΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΡΗΣΕ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ (ΚΑΙ ΓΙʼ ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΟΥΝ), ΑΛΛΑ Η ΜΗ ΤΗΡΗΣΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΗΤΑΝ ΣΥΜΦΩΝΗ ΜΕ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.
Αψευδής μαρτυρία για ένα τέτοιο ενδεχόμενο παρέχει το Ευαγγέλιο: «ιδού οι μαθηταί σου ποιούσιν ο ουκ έξεστι ποιείν…» (Ματθ, 13, 2). Και η απάντηση του Κυρίου ήταν «… αναίτιοι εισι» (Ματθ, 13, 5). Διότι είχαν λάβει πνευματική άδεια από τον Θεό να μην λάβουν υπόψη τους τον κανόνα, παραβιάζοντας έτσι μεν την εφαρμογή του κανόνα, αλλά χωρίς παραβίαση του θείου θελήματος. Κι αυτό δεν ισχύει μόνο για την Παλαιά Διαθήκη (από εκεί άντλησε τα παραδείγματά του ο Ιησούς), ούτε ισχύει μόνον για την σύντομη επίγεια δράση του Ιησού (στην οποία αναφέρεται η ευαγγελική περικοπή), αλλά ισχύει σε κάθε τόπο και χρόνο, έως σήμερα, διότι πάντοτε είναι πνευματικά παρών ο Κύριος. Πάντοτε «κύριος… εστι ο υιός του ανθρώπου» (Ματθ, 13, 8) όχι μόνο «του σαββάτου» της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά και όλων των κανόνων της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Οι κανόνες έχουν εφαρμογή όταν ο Κύριος Ιησούς Χριστός δεν έχει διαφορετικό θέλημα, όχι όμως όταν δώσει σε έναν κληρικό Του την πνευματική άδεια να δράσει διαφορετικά. Εξετάστηκε ποτέ αυτό το ενδεχόμενο από τα εκκλησιαστικά όργανα;
Δημήτρης Α
