Ναπολέων Λιναρδάτος
Στα μεγάλα αστικά κέντρα της Σουηδίας οι μαθητές που προέρχονται από ξένες χώρες είναι σχεδόν οι μισοί, το 44%. Στις ηλικίες μεταξύ 0 και 44 ετών, οι αλλοδαποί έχουν ξεπεράσει το ένα τρίτο του πληθυσμού. Με αυτούς τους μεγαλειώδεις ρυθμούς αύξησης των μεταναστευτικών ροών είναι θέμα μερικών χρόνων οι Σουηδοί να είναι μια μειονότητα στην ίδια τους τη χώρα. Και αυτή η χρονική περίοδος δεν τίθεται σε μερικές δεκαετίες από τώρα, είναι πλέον πιθανόν οι Σουηδοί να είναι μειονότητα στη Σουηδία σε μόλις 15 χρόνια.
Το πρόβλημα εδώ είναι ότι η Σουηδία δεν είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Μπορεί η Σουηδία να βρίσκεται στην πρωτοπορία του φαινομένου της αυτοκατάργησης, αλλά μια σειρά ευρωπαϊκών κρατών ακολουθεί από πολύ κοντά την ίδια πολιτισμική και πληθυσμιακή κατεύθυνση.
Για παράδειγμα, ήδη από το 2009 στις τέσσερις μεγαλύτερες πόλεις της Ολλανδίας (Αμστερνταμ, Ρότερνταμ, Χάγη και Ουτρέχτη) το πιο δημοφιλές όνομα για νεογέννητα αγόρια είναι το Μοχάμεντ. Στη δε Χάγη, οι διάφορες παραλλαγές του ονόματος Μοχάμεντ καταλαμβάνουν και τις τρεις πρώτες θέσεις δημοτικότητας.
Στην απογραφή του 2002 σε Αγγλία και Ουαλία είχε υπολογιστεί ότι οι λευκοί Βρετανοί ίσως να είναι μειονότητα του πληθυσμού στο Λονδίνο μέσα σε μια δεκαετία. Πριν καν περάσουν τα 10 χρόνια, οι λευκοί κάτοικοι του Λονδίνου είχαν πέσει στο 45% του πληθυσμού ήδη από το 2011. Το 2016 το Λονδίνο απέκτησε τον πρώτο μουσουλμάνο και φιλοϊσλαμιστή δήμαρχό του.
Το ζήτημα εδώ δεν είναι η φυλετική «καθαρότητα» του πληθυσμού, αλλά το ερώτημα αν είναι ανθρωπίνως δυνατό να διατηρηθεί ένας πολιτισμός όταν οι πληθυσμοί που τον δημιούργησαν βρίσκονται σε κατάσταση ραγδαίας δημογραφικής πτώσης. Και αυτό δεν είναι ένα τυχαίο γεγονός, αλλά η επιδίωξη μιας πολιτικής ελίτ που διακατέχεται από ακραία εθνομηδενιστικά πιστεύω. Ο κ. Τσίπρας στην Ελλάδα και η κυρία Μέρκελ στη Γερμανία έκαναν ό,τι ήταν δυνατόν για να αυξήσουν τις μεταναστευτικές ροές προς την Ευρώπη.
Από τη μια η δημογραφική γήρανση, από την άλλη η αθρόα μεταναστευτική εισβολή πληθυσμών που είναι εχθρικοί προς βασικές ευρωπαϊκές αξίες και αρχές, που βλέπουν την Ευρώπη ως μια αδύναμη, ηττοπαθή και παρακμάζουσα ήπειρο, της οποίας τον πλούτο είναι έτοιμη να τους παραδώσει η πολιτική τάξη που την κυβερνά. «Να νοσταλγείς τον τόπο σου ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό» είχε γράψει ο Σεφέρης.
Εν τω μεταξύ στην Ολλανδία, ηγέτης μουσουλμανικού κόμματος, ο εκ της Τουρκίας Τουνάχαν Καζού, έστειλε μια ξεκάθαρη προειδοποίηση προς τους Ολλανδούς: Αν δεν τους αρέσει η νέα κατάσταση, μπορούν να ξεκουμπιστούν.
