Με την πολλή του άσκηση ο Γέροντας [ο Μοναχός Πέτρος Κατουνακιώτης γνωστός ως Πετράκης] είχε κόψει σχεδόν όλες τις ανθρώπινες ανάγκες και ζούσε πια σαν Άγγελος ένσαρκος και όχι τυπικά μόνο με το Σχήμα το Αγγελικό.
Έκανε συνέχεια ενάτες. Έτρωγε δηλαδή μετά τον Εσπερινό ένα παξιμάδι και ασχολείτο με την ευχή και τις μετάνοιες μέρα – νύχτα.
Ακόμη και στον ύπνο του έλεγε την ευχή, και, όταν ξυπνούσε, συνεχιζόταν η επίλοιπη ευχή. Το μεν σώμα του, όταν πλάγιαζε λίγο, κοιμόταν, αλλά η ψυχή του γρηγορούσε και προσευχόταν.
Η ευχή είχε γίνει πια αυτενέργητη, και πολλές φορές μου έλεγε:
– Ακούω και Αγγελικές ψαλμωδίες τόσο πολύ γλυκιές, που δεν μπορώ να σταθώ στα πόδια μου από εκείνη την ουράνια γλυκιά μελωδία.
Όλη αυτή η γλυκιά κατάσταση τον έτρεφε ψυχικά και σωματικά, γι’ αυτό και δεν του χρειάζονταν πολλά πράγματα, για να συντηρηθή.
Τα ελάχιστα που ήθελε τα εξοικονομούσε με το εργόχειρό του, διότι έπλεκε κομποσχοίνια ή μάζευε τσάι από τον Άθωνα, που το έδινε και έπαιρνε παξιμάδι.
Εάν επέμενε κανείς να του δώση καμιά ευλογία, θα την ανταπέδιδε διπλή με ευγενικό τρόπο με τσάι του βουνού ή κομποσχοίνια.
Παρόλο που δεν οικονομούσε [δεν φρόντιζε] τον εαυτό του, και το δέρμα του είχε κολλήσει πια στα κόκαλά του, εν τούτοις όμως έκανε μεγάλους αγώνες πνευματικούς και στην συνέχεια, και έβλεπε κανείς ολοφάνερα την Χάρη του Θεού, που τον δυνάμωνε.
Κοιλιά πια δεν έβλεπες στον Γερο – Πέτρο αλλά λακκούβα. Όταν τύχαινε να ξεκουμπωθή λίγο το στήθος του, μπορούσες να μετρήσης τα πλευρά του, που φαίνονταν σαν βέργες από ζουλιγμένο καλάθι.
Πολλούς Ασκητάς γνώρισα, αλλά στον Γερο – Πέτρο έβλεπες κάτι διαφορετικό!
Φαινόταν μια θεϊκή γλυκύτητα ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Είχε γεμίσει πια η κυψέλη η πνευματική και ξεχείλιζε το πνευματικό του μέλι.
Κοιμήθηκε στις 12 Ιουνίου του 1958.
ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΔΕΙΤΕ: >> ΕΔΩ
