Μόνο το Συνταγματικό Δικαστήριο, μπορεί να ακυρώσει ψηφισμένη συνθήκη, όπως η συνθήκη των Πρεσπών στην περίπτωση που κυρωθεί από το ελληνικό κοινοβούλιο. Όμως η Ελλάδα είναι το μόνο κράτος στον πλανήτη που δεν έχει τέτοιο δικαστήριο.
Η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ όμως, έχει φροντίσει από παλιά να είναι πολιτικά ασύδοτη.
Δυστυχώς, τόσο στο Σύνταγμα του 1975, όσο και στην αναθεώρηση που έγινε το 1986, κατασκευάστηκε ένα Σύνταγμα «μοναρχικό» (πρωθυπουργοκεντρικό), όπου τις τύχες της Ελλάδας και όλων των Ελλήνων τις έχει στα χέρια του ένα μόνο πρόσωπο.
Επομένως εδώ, όταν ο όποιος πρωθυπουργός, πιεζόμενος από τους ξένους, ενδίδει στις απαιτήσεις τους (μνημόνιο, Σκοπιανό κ.λ.π.), δεν υπάρχει κανένα άλλο όργανο του κράτους για να ακυρώσει αυτή την πράξη.
Εδώ εισήγαγαν την ενός ανδρός αρχή. Αυτός λοιπόν ο άνδρας, μαζί με τους κληρονόμους του, διαπλέκεται πολιτικά και παραμένει εσαεί στην εξουσία, ενώ οι υπόλοιποι ικανότατοι Έλληνες είναι μόνιμα εξουσιαζόμενοι ηδονοβλεψίες.
