Ο Μάρτενς περιγράφει αναλυτικά τους χάρτες που παρουσίασε ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί με ελληνικά νησιά, όπως τη Λέσβο, τη Χίο, την Κρήτη και καμιά δεκαριά ακόμη, με το κόκκινο χρώμα της τουρκικής σημαίας, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για «ένα ξεκάθαρο μήνυμα, ειδικά από τη στιγμή που ο Μπαχτσελί είπε μόλις πριν από λίγες εβδομάδες ότι τα νησιά, που κάποτε ήταν μέρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, είχαν κλαπεί από την Τουρκία, οπότε πρέπει να της επιστραφούν “εθελοντικά ή με τη βία”. Αυτό που ανησυχεί είναι ότι ο Μπαχτσελί δεν είναι, όπως ίσως θα ήθελε κανείς, κάποιος εγκέφαλος της αντιπολίτευσης σε σύγχυση, αλλά ένας κυβερνητικός εταίρος και εκείνος που εξασφάλισε την κυβερνητική πλειοψηφία του Προέδρου Ερντογάν, που δεν αμφισβήτησε ποτέ τον μικρό κυβερνητικό εταίρο για τη ρεβανσιστική του εμφάνιση, τουλάχιστον όχι δημόσια».
Ο Γερμανός αρθρογράφος εκθέτει εξελίξεις γνωστές σε ένα ελληνικό κοινό, όπως τις απειλές Τσαβούσογλου για πόλεμο εάν η Ελλάδα δεν αποστρατιωτικοποιήσει τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου. «Δεν χρειάζεται να είναι κανείς έμπειρος σε στρατιωτικά θέματα για να το θεωρήσει αυτό πειστικό. Το ότι η Ελλάδα θα μπορούσε να ξεκινήσει επίθεση στην Τουρκία από τα νησιά της είναι περίπου τόσο πιθανό όσο ήταν τον Φεβρουάριο ότι η Ουκρανία θα εισέβαλλε στη Ρωσία, δηλαδή καθόλου».
Η ίδια εφημερίδα φιλοξενεί άρθρο για την Τουρκία – τον «Τούρκο ασθενή», όπως είναι ο τίτλος του. Σε αυτό ο Μπουράκ Νταγκλίογλου, διευθυντής της Τουρκικής Υπηρεσίας Επενδύσεων, μιλώντας στην εφημερίδα, προσπαθεί να πείσει πως η Τουρκία, παρά την κατακρήμνιση της λίρας, παραμένει θελκτικός προορισμός για επενδύσεις, «το εργοστάσιο παραγωγής ενέργειας της περιοχής», όπως την αποκαλεί χαρακτηριστικά λόγω γεωγραφικής θέσης, καλά αναπτυγμένης υποδομής, «κουλτούρας» των υπηρεσιών και υψηλής προσφοράς εργατικού δυναμικού.
Σολτς: Χρειαζόμαστε μια ΕΕ με γεωπολιτικό ρόλο
Εν τω μεταξύ, βαρυσήμαντο άρθρο του καγκελαρίου Σολτς με πολλούς αποδέκτες μέσα και έξω από τη χώρα φιλοξενεί η Frankfurter Allgemeine Zeitung. Ένα άρθρο – τροφή για σκέψη λίγο πριν ξεκινήσει ο Σολτς τις ολιγοήμερες διακοπές του. Πρώτη διαπίστωση: Ο ιμπεριαλισμός επέστρεψε στην Ευρώπη. «Πολλοί ήλπιζαν ότι οι στενοί οικονομικοί δεσμοί και οι αμοιβαίες εξαρτήσεις θα εξασφάλιζαν τη σταθερότητα και την ασφάλεια ταυτόχρονα. Ο Πούτιν έχει πλέον καταστρέψει εμφανώς αυτή την ελπίδα με τον πόλεμό του εναντίον της Ουκρανίας. Οι ρωσικοί πύραυλοι όχι μόνο προκάλεσαν τεράστιες καταστροφές στο Χάρκοβο, στη Μαριούπολη και στη Χερσώνα, αλλά κατέστρεψαν την ευρωπαϊκή και διεθνή ειρηνική τάξη πραγμάτων των τελευταίων δεκαετιών» υπογραμμίζει ο Σολτς, δίνοντας και πάλι την υπόσχεση ότι η Γερμανία θα στηρίξει την Ουκρανία όσο χρειαστεί και από κάθε άποψη. Παράλληλα, δεσμεύεται για πλήρη αλλά σταδιακή ενεργειακή απεξάρτηση από τη Ρωσία. Ο Γερμανός καγκελάριος αναφέρεται, μάλιστα, ανοιχτά στον δύσκολο δρόμο απεξάρτησης από τη ρωσική ενέργεια και τι αυτό σημαίνει όχι μόνο στη Γερμανία και στην ΕΕ, αλλά παγκοσμίως.
«Δικαίως στο παρελθόν έχουν υπάρξει συχνά εκκλήσεις να γίνει η ΕΕ γεωπολιτικός παράγοντας. Μια φιλόδοξη αξίωση αλλά ορθή. Με τις ιστορικές αποφάσεις των τελευταίων μηνών, η ΕΕ έκανε ένα μεγάλο βήμα προς αυτή την κατεύθυνση» υπενθυμίζει ο Σολτς, κάνοντας ειδική αναφορά στο καθεστώς ένταξης της Ουκρανίας και Μολδαβίας, αλλά και στη ρητή και αμετάκλητη απόφαση «να γίνει επιτέλους πραγματικότητα» η προοπτική ένταξης των έξι χωρών των Δυτικών Βαλκανίων. Ο Σολτς εξήγγειλε γερμανικές προτάσεις, μεταξύ άλλων για τη μεταναστευτική πολιτική και την οικοδόμηση μιας ευρωπαϊκής άμυνας.
«Να δοθεί τέλος στα εθνικά βέτο»
«Μέχρι στιγμής η ΕΕ έχει αντιδράσει στον νεοϊμπεριαλισμό του Ρώσου Προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν με πρωτοφανή αποφασιστικότητα και ενότητα. Αλλά δεν πρέπει να σταματήσουμε εκεί» υπογραμμίζει, προσθέτοντας: «Η μόνιμη διχόνοια, η μόνιμη διάσταση απόψεων μεταξύ των κρατών-μελών μάς αποδυναμώνει. Γι’ αυτό η πιο σημαντική απάντηση της Ευρώπης σε αυτό το σημείο καμπής είναι η ενότητα. Πρέπει οπωσδήποτε να τη διατηρήσουμε και να την εμβαθύνουμε. Για μένα αυτό σημαίνει: Τέλος με τα εγωιστικά μποϊκοτάζ των ευρωπαϊκών αποφάσεων από μεμονωμένα κράτη-μέλη. Τέλος με άλλες εθνικές μονομερείς προσπάθειες που βλάπτουν την Ευρώπη στο σύνολό της. Δεν μπορούμε πλέον να αντέξουμε εθνικά βέτο, για παράδειγμα στην εξωτερική πολιτική, εάν θέλουμε να συνεχίσουμε να ανήκουμε σε έναν κόσμο μεγάλων ανταγωνιστικών δυνάμεων».
