«Οι Λαοί που δεν κυβερνιούνται σύμφωνα με το Ευαγγέλιο κυβερνιούνται από τυράννους: Η Τεσσαρακοστή μας καλεί να ξυπνήσουμε — πολιτικά και πνευματικά»
«Πειθαρχείν δει Θεω μάλλον ή ανθρώποις: Ο συνειδητός Χριστιανός δεν υπακούει τυράννους — αγωνίζεται για την Ελευθερία»
«Από τις Ρομφαίες στα Άροτρα: Η προφητεία που υπόσχεται έναν κόσμο χωρίς πόλεμο — αλλά πρέπει πρώτα να παλέψουμε»
«Ελθέτω η Βασιλεία Σου επί της Γης: Ο Αγώνας του Χριστιανού δεν είναι ουτοπία — είναι Θεία Εντολή»
«Μετά τον Σταυρό ακολουθεί η Ανάσταση: Ο συνειδητός Χριστιανός ξέρει πού πάει — και γιατί δεν φοβάται»
«Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ: Η Τεσσαρακοστή ως κλήση για μετάλλαξη — από τον εγωισμό στη διακονία, από τον φόβο στην ανάσταση»
Διανύουμε την περίοδο της Τεσσαρακοστής. Για τους συνειδητούς Χριστιανούς είναι περίοδος περισυλλογής, αυτοκριτικής και προσπάθειας να μεταλλάξουν την ζωή των σε καθαρή, αυθεντική, αληθινή χριστιανική ζωή.
Γράφει ο Νικήτας Αποστόλου
Για να είμαστε συνεπείς ως πιστοί χριστιανοί σε αυτόν τον αγώνα πρέπει λοιπόν στις ατομικές σχέσεις μας με τους συνανθρώπους μας να αποτινάξουμε από τις ψυχές μας την ζήλια, τον φθόνο, τον εγωισμό, την πλεονεξία, την φιλαργυρία, την οργή, την πνευματική νωθρότητα και την κενοδοξία. Παράλληλα ως πολίτες πρέπει, πρώτα να συνειδητοποιήσουμε ότι:
α) Η ύπαρξη κανόνων που ρυθμίζουν τις σχέσεις των ανθρώπων στην κοινωνία είναι αντικειμενική πραγματικότητα , καθόσον ο άνθρωπος είναι ον κοινωνικό. Αυτό μας το βεβαιώνει και ο Απόστολος Παύλος ( κεφ. ΙΓ 1-7 της προς Ρωμαίους Επιστολή).
β) Τα Κράτη που θεσμοθετούν αυτούς τους κανόνες (νόμοι), όπως διαχρονικά δομήθηκαν έχουν, ως αυτοσκοπό και ως θεσμική διάρθρωση και ως νοοτροπία , αντίθετη στόχευση προς την στόχευση της Εκκλησίας. Αυτό προκύπτει αβίαστα από τα χωρία των Ευαγγελίων (Ματθ. Κεφ. Δ 8-11), (Λουκάς Κεφ. Δ 5-8& ΚΒ 25-27) & (Μαρκ. Ι 42-45). Πράγματι στα χωρία αυτά διαβάζουμε ότι όταν ο Κύριός μας πήγε στη έρημο, όπου νήστεψε 40 ημέρες και υπέστη τους πειρασμούς του διαβόλου, ο διάβολος περιέλαβε και τον εξής πειρασμό: Του έδειξε όλα τα βασίλεια του κόσμου και τα μεγαλεία τους και του είπε. “Όλα αυτά θα σου τα δώσω αν πέσεις και με προσκυνήσεις” “γιατί σε μένα (η εξουσία τους) έχει παραδοθεί και σε όποιον θέλω τη δίδω”.
Επίσης, όταν ανέβαιναν για τα Ιεροσόλυμα ο Χριστός με τους μαθητές του, τους είπε τα εξής. “Ξέρετε πως αυτοί που θεωρούν τους εαυτούς τους ηγέτες των λαών, τους καταπιέζουν και οι μεγάλοι από αυτούς τους υποδουλώνουν. Αυτό δεν πρέπει να συμβαίνει σε εσάς. Όποιος από εσάς θέλει να αναδειχθεί και να αναλάβει ηγετική θέση ανάμεσά σας να είναι υπηρέτης σας και όποιος θέλει να είναι ανάμεσά σας πρώτος να είναι υπηρέτης όλων. …”.
γ) Στην νοοτροπία της διακονίας των πολιτών αναφέρεται και ο Απόστολος Παύλος στην ανωτέρω επιστολή του όταν προσδιορίζει την αποστολή των οργάνων των εξουσιών ως εξής. “Θεού γαρ διάκονος εστί σοι εις το αγαθόν” . Παράλληλα μας συνιστά “τη ελευθερία ουν η Χριστός ημας ηλευθέρωσε , στήκετε, και μη πάλιν ζυγώ δουλείας ενέχεσθε” στην προς Γαλάτας επιστολή (Κεφ. Ε΄ 1). Επομένως πρέπει να παρατηρήσουμε πως διάκονοι του Θεού εν προκειμένω δεν μπορεί να είναι φορείς εξουσιών που είναι τυραννικές και δεν σέβονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ελευθερία . “…Ἐὰν οὖν ὁ Υἱὸς ὑμᾶς ἐλευθερώσῃ, ὄντως ἐλεύθεροι ἔσεσθαι” (Ἰωαν. Η 36).
Επομένως ο συνειδητός Χριστιανός γνωρίζει ότι οι Λαοί που δεν κυβερνιόνται σύμφωνα με το Ευαγγέλιο κυβερνιόνται από τυράννους. Ο Απόστολος Πέτρος στην Α΄ Επιστολή του στο Κεφ. Β΄ εδ. 17 γράφει βεβαίως ότι οφείλουν οι Χριστιανοί να τιμούν τους φορείς της εξουσίας όμως υπό την έννοια ότι η νομιμοφροσύνη του Χριστιανού υπόκειται στην προϋπόθεση ότι τα έργα των οργάνων του Κράτους δεν αντιστρατεύονται τις εντολές του Ευαγγελίου. Άλλως ισχύει η διακήρυξη του ιδίου Αποστόλου Πέτρου προς τον αρχιερέα στο “συνέδριο”-δικαστήριο “πειθαρχείν δει Θεω μάλλον ή ανθρώποις” (Πράξεις Αποστόλων Κεφ. Ε 29).
Ιστορικό παράδειγμα έχουμε την ορθοπραξία των χριστιανοί των πρώτων Εκκλησιών που αποδέχονταν τους κρατικούς θεσμούς και ήταν νομιμόφρονες μόνο εάν οι νόμοι και οι διαταγές των ασκούντων την εξουσία στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν έρχονταν σε αντίθεση με τις εντολές του Ευαγγελίου. Αυτό μας το βεβαιώνει ο φιλοσοφος και μάρτυς Ιουστίνος . “…..πείθονται τοις κειμένοις νόμοις και τοις ιδίοις βίοις νικώσι τους νόμους ” (Προς Διόγνητον 5, 10).
Επομένως και σήμερα ο ενσυνείδητος Χριστιανός οφείλει να αντιμάχεται την αδικία και την ανισότητα, την καταπίεση και την αυθαιρεσία. Οφείλει να αγωνίζεται για την ελευθερία και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Οφείλει να αντιμάχεται θεσμούς που κοινωνικοποιούν τις ζημίες και ιδιωτικοποιούν τα κέρδη στη λειτουργία των οικονομικών σχέσεων των ανθρώπων. Οφείλει να αντιμάχεται θεσμούς, νοοτροπίες και πρακτικές πάσης φύσεως αρχόντων που εμποδίζουν να υλοποιείται το έργο της Εκκλησίας που είναι η σωτηρία των πιστών της όπου έχουμε μια κατακόρυφη κοινωνία του κάθε πιστού με τον Χριστό και ταυτόχρονα μια οριζόντια ένωση όλων των μελών της Εκκλησίας
Οφείλει να αγωνίζεται έχοντας ως δρομοδείκτη την πρώτη Εκκλησία των Ιεροσολύμων ώστε σταδιακά να γίνεται στην πολιτική οργάνωση των ανθρώπων η μετάλλαξη των κανόνων εξουσίας σε κανόνες διακονίας.
Είναι μια ουτοπία; Όχι είναι ένας δρομοδείκτης εναρμονισμένος με το τελικό επίγειο στόχο της Θείας Πρόνοιας τον δοσμένο από το ίδιο το στόμα του Κυρίου μας στην επί του Όρους ομιλία Του. Το “ελθέτω η Βασιλεία Σου γεννηθήτω το θέλημα Σου ως εν Ουρανώ και επί της Γης”(Ματθ. Κεφ. 6 9-10). Και ο στόχος που επιβεβαιώνεται στην προφητεία (Μιχ. Δ. 1-8), όπου δίδεται η προφητεία ότι οι λαοί και τα έθνη “θα κατακόψωσι τας ρομψαίας αυτών εις άροτρα και τα δόρατα αυτών εις δρέπανα και ουκέτι μη αντάρει έθνος επί έθνος ρομφαίαν και ουκέτι μάθωσι πολεμείν …..και βασιλεύσει Κύριος”.
Ο αυτός στόχος αναφέρεται και σε άλλες προφητείες (Δαν. Β 1-46, Ψαλμ. Νστ΄1-10, Ησαϊας Β 2-4 κ.α.) και περαιτέρω αγωνίζεται ώστε να συμβάλλει στην υλοποίηση “όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου” να υλοποιηθεί η επαγγελία του Κυρίου μας για όλη η ανθρωπότητα το “και γενήσεται μια ποίμνη εις ποιμήν” (Ιωαν. Ι΄ 16). Στόχος, που θα υλοποιηθεί όταν “έλθει το πληρωμα του χρόνου”.
Όπως τότε στην πρώτη Εκκλησία και τώρα οφείλουμε, επιδιώκοντας την υλοποίηση της ισότητας, της αδελφότητας , της δικαιοσύνης και των άλλων εντολών του Ευαγγελίου, με μέσα την πειθώ, τον λόγο, την παρρησία και την παθητική αντίσταση, τον αγώνα αυτόν να τον αναλάβουμε συνειδητά και ανυποχώρητα γνωρίζοντας ότι:
α)Στον αγώνα αυτόν έχουμε την βεβαιότητα ότι όταν οι Χριστιανοί ορθά τοποθετούνται απέναντι των πολιτικών και κοινωνικών ζητημάτων θα υποστούν διώξεις. Ο Χριστός μας το βεβαίωσε αυτό. «Εἰ ἐμέ ἐδίωξαν, καί ὑμᾶς διώξουσιν·» (Ἰω. Κεφ.15 στ. 20) και «Πάντες δὲ οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ ᾽Ιησοῦ διωχθήσονται» (Β΄ Τιμ. Κεφ. 3 στ. 12). Και
β) Όταν έχουμε ακλόνητη πίστη στην αλήθεια της θείας διδασκαλίας του Κυρίου και Θεού μας τότε μπορούμε να μετακινούμε και τα όποια “βουνά” θα παρουσιάζονται εμποδίζοντας αυτό το έργο ( Ματθ. Κεφ. 17 στ.20 & Κεφ. 21 στ. 21 και Μάρκ. Κεφ. 11 στ.23).
Έχουμε όμως και την ακλόνητη πίστη ότι πάντα μετά τον Σταυρό ακολουθεί η Ανάσταση;
Ας προσευχηθούμε λοιπόν με ταπείνωση λέγοντας: “ Πιστεύω, Κύριε· βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ.” ( Μάρκ. Κεφ. 9 εδ.24).
